Tibetan
ཆར་ཕབ་པའི་མདོ་རྒྱུད་རྣམས་དང་དེའི་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བློན་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གངས་ཅན་པས་ལོངས་སྤྱད་བྱར་དྲངས་པ་རྣམས་ཀྱི་བདུད་རྩི་དྲི་མ་མེད་པའི་བགོ་སྐལ་ཉིད་རང་གིས་རང་ལ་བཅད་པར་མ་གྱུར་པར་ཚུལ་བཞིན་ལེན་པ་སྐལ་པ་བཟང་པོ་ཅན་འབའ་ཞིག་ཏུ་ངེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྩོད་ཡིག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྣལ་མ་ཞེས་རྒྱ་བོད་མཁས་པའི་རིགས་པའང་ཁས་འཆེ་མོད། རང་གསོད་ པའི་མཚོན་ཆ་རང་གིས་བརྡར་བ་སྟེ། བདེན་མེད་དུ་མེད་ན་བདེན་གྲུབ་དང་། བདེན་གྲུབ་མ་ཡིན་པ་མིན་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བློ་གསར་བུ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ལོག་མིན་ལོག་གི་བསྡུས་ཚན་ལ་ཡང་རྒྱུས་མེད་པས་རང་ཆོས་ཏེ་གྲུབ་མཐའི་ཁ་འཛིན་ནི་ཚེགས་ཆེ་བར་སྣང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་རྟོགས་མེད་རྟོགས་ཁྱབ་པ་སྒོ་བརྒྱད་དང་སྒོ་བཞི་ལས་དོན་གཅིག་མི་གཅིག །ཐལ་འགྱུར་གྱི་རྟགས་ལོག་ཆོས་ལོག །ལྡོག་པ་འཕེན་མི་འཕེན། རྗེས་ཁྱབ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གསུམ་སོགས་ལ་རེ་བ་མེད་ཀྱི། ཡིད་ལ་ཉལ་བའི་ལུས་མེད་ཀྱི་གདོན་ཆེན་པོས་ནི་རྟག་ཏུ་གཙེས་པར་ངེས་སོ། །འཕགས་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རབ་གྲུབ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་འགོག་ཚུལ། ཤེས་བྱ་ལྔའི་རྣམ་བཞག་མི་འགལ་བ་སོགས་མཁས་པའི་དགའ་སྟོན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྐལ་བ་ནི་ཆེས་དམན་པའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ནི། འཕེལ་འབྲི་སྤངས་པའི་གནས་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྒྱན་དང་རྒྱུད་བླར། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་དང་། འཇུག་པར། སྟོང་ཉིད་དག་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་མདོ་རྒྱུད་དུ་མའི་དགོངས་པ་ཡིན་ཀྱང་ཅེས་ཟེར་བ་ལ། ལན་སྨྲས་པ། ཚད་མའི་གཞུང་རྣམས་སུ་ལོག་ལྡོག་གི་རྣམ་བཞག་གསུངས་པ་ལས་སྤྲོས་ནས་བསྡུས་གྲྭ་རྣམས་སུ་ཡིན་ལ་ཡིན་ལོག་སོགས་བརྩེགས་ནས་བརྗོད་པ་བློ་གསར་བུ་བ་དག་གི་ཐལ་ངག་ཁ་བྱང་གི་ཆེད་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ནི་བདེན་ན་ཡང་། དེ་ཙམ་ཞིག་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོག་གེ་དང་སྨྲ་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་གཞལ་ནུས་ན། ཇི་སྐད་དུ། བདག་གིས་བསྟན་ཀྱང་གཞན་གྱིས་མི་ཤེས་པས། ཞེས་དང་། དེ་ཕྱིར་ཞན་པས་ཆོས་འདི་ཡི། །གཏིང་རྟོགས་ དཀའ་བར་མཁྱེན་གྱུར་ནས། །ཐུབ་པའི་ཐུགས་ནི་ཆོས་བསྟན་ལས། །རབ་ཏུ་ལོག་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཟབ་མོ་བྱིས
Chinese
降下甘霖的经续及其注释，往昔的国王大臣大菩萨们，将雪域（指西藏）人民所享用的，那无垢甘露的份额，若不自己断绝，如理取受，则唯有具善缘者才能做到。因此，在辩论文章中，虽以两种否定来妄称是真正的印度和西藏的智者之理，实乃自己磨砺自杀的武器。若非无实有，则成实有；若非非实有，则成实有。新学之士对“是、非是、非非是”的集合尚且不了解，故坚持自宗，即宗派的立场，似乎颇为困难。同样，对于“有、证有、无、证无”的八门和四门之遍，一义非一义，以及归谬的相违之因，相违之法，反驳是否成立，后遍的决定之量三者等，皆无所期望。唯有潜伏于心中的无形大鬼，必定恒常折磨。圣者说：“若反驳自性空，则成为自性成立。”以及，不可言说的我之遮止方式，五明之安立不相违等，能享用智者盛宴的福分，实在太少了。即，在胜义谛中无有，在世俗谛中存在，此二者无有分离，乃是远离增减的住处。如《现观庄严论》和《宝性论》所说：“此处无有任何应去除，亦无任何应安立。”以及《入中论》所说：“从空性中完全生起。”等等，虽是众多经续的密意，却说“虽然如此”。回答说：在量论的典籍中，详细阐述了正反的安立，而辩经场中，为了新学之士的口头表达，将“是”和“非是”等层层叠加，虽然这可能是真实的。但仅凭这些，就能轻易衡量那超越思辨和言说的真如吗？正如所说：“我虽已宣说，他人却不解。”以及，“因此，薄福者对此法，知其甚深极困难，故佛心不欲说法，转而趋向寂灭。”以及“甚深者，幼童
English
The sutras and tantras that shower down like rain, along with their commentaries, the nectar-like portions of what the great king-ministers and bodhisattvas of the past brought forth for the people of the snowy lands to enjoy, if one does not cut off oneself from them, but takes them properly, then one is certainly among those with good fortune. Therefore, although in argumentative writings, one may falsely claim to be the logic of true Indian and Tibetan scholars by using two negations, it is actually sharpening a weapon to kill oneself. If something is not unreal, then it is real; if something is not not real, then it becomes real. Young novices are not even familiar with the collections of "is, is not, not is," so it seems quite difficult to uphold one's own doctrine, that is, the position of one's school. Similarly, there is no hope for things like the pervasiveness of "exists, understands exists, does not exist, understands does not exist" through the eight doors and four doors, whether one thing is the same or not the same, the contradictory reason in consequentialism, the contradictory dharma, whether refutation is cast or not cast, and the three valid cognitions that determine subsequent pervasion. Only the great, invisible demon that lies dormant in the mind is certain to torment one constantly. The noble one said, "If one reverses selflessness, then it will be thoroughly established as self." And, the way to negate the inexpressible self, the non-contradiction of the five knowledges, etc., the fortune to enjoy the feast of scholars is extremely rare. That is, that which does not exist in ultimate reality and exists in conventional reality, the inseparability of these two, is the state of being free from increase and decrease. As it says in the Ornament and the Uttaratantra, "Here there is nothing to be removed, and there is nothing to be placed." And as it says in the Entering, "From emptiness, one will be completely born." Although these are the intentions of many sutras and tantras, they say, "Even so." The answer is: In the texts of valid cognition, the establishment of what is correct and incorrect is explained in detail, but in the monastic colleges, the stacking of "is" and "is not," etc., is taught merely for the sake of the verbal expressions of young novices, and although this may be true, if one can easily measure the suchness that transcends thought and expression with just that, then as it is said, "Although I have taught, others do not understand." And, "Therefore, the unfortunate ones find this Dharma difficult to fathom, so the Buddha's mind turned away from teaching the Dharma and turned towards nirvana." And, "The profound, the child
Tibetan
་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་མི་དགོས་པར་འགྱུར་ལ་དེར་མ་ཟད། གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་པས་བདེན་མེད་ཙམ་ཞིག་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ཀྱིས་གོ་རྒྱུ་འདི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟིགས་རྒྱུ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་སྟོང་ཉིད་མཐར་ཐུག་ཡིན་ན། འདི་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་སོགས་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ལས་ལྷག་པོར་དཀའ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པ་རང་གཞན་སུས་ཀྱང་ཤེས་ནུས་ན། དེ་འདྲའི་ཟབ་བསྔགས་ཙམ་གྱིས་བསྟན་མི་ནུས་པ་ཅི་ཡང་མི་འདུག་པས་འདི་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ཡིན་ལ་བསྟན་དུ་ཡོད། རྣམ་པར་རིག་པར་བྱར་ཡོད་བཞིན་དུ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ལུང་རྣམས་ལུང་ཡང་དག་མིན་པར་བསྡུས་ཚན་ཁ་བྱང་གི་རིགས་པ་དེས་སྒྲུབས་ཤིག དེའི་ཕྱིར་མཐའ་བྲལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་དགག་སྒྲུབ་ཀུན་ལས་འདས་པ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་བསམ་ན་ལུང་གིས་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ལྟར་ཡིད་ཆེས་པར་ནུས་ཤིང་དེས་བསྟན་དོན་ལ་ཡང་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་སྤངས་མ་དགོས་པ་འདི་ཡང་སྐལ་བ་བཟང་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ཡོད་པ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་ན་མེད་པ་དང་། ཡོད་པ་མིན་པ་ལས་ལོག་པ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་ན་ཡོད་པར་ལྡོག་པ་སོགས་ཚིག་ཙམ་གྱི་སྨྲ་བས་མི་ཚེ་འཕུལ་བྱེད་དེ་ཙམ་ཞིག་མཁྱེན་པ་ལ་ང་རྒྱལ་མཛད་རིན་མི་ཆོག་མོད། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་གཞལ་པའི་སྐབས་སུ་ཡོད་པའང་མིན་མེད་པའང་མིན་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་སྨྲ་དོན་མེད་དོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཡོད་པའམ་མེད་པ་རྟག་མི་རྟག་སོགས་གང་རུང་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལས། གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་མིན་དུ་སྨྲ་བ་མི་རུང་ངོ་། །ཐ་སྙད་ལས་འདས་པ་སྤྲོས་བ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་གནས་ལུགས་ལ་མཐའ་བཞིའི་ཁས་ལེན་མེད་པར་བརྗོད་ཚེ། བསྡུས་ཚན་གྱི་གཞུང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་སུན་འབྱིན་དགོས་ པ་ནི་ཧ་ཅང་ཡང་ཐལ་མ་ཆེས་སམ། དེ་ལྟ་ནའང་གོང་དུ་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་མེད་པས་ཁས་བླངས་མེད་པ་དང་། ཁས་ལེན་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་མཐའ་བཞི་འགོག་ཚུལ་མི་འཐད་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་དེས་བསྡུས་ཚན་ལ་བྱང་ཡང་བསྡུས་ཚན་ལས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་འགལ་བ་ཁྱེད་ཅག་གི་ལུགས་ལ་ཐལ་བར་བཤད་པ་དེས་བསྡུས་ཚན་ལ་རྒྱུས་ཡོད་མེད་གསལ་བར་སོང་ངོ་། །གཞན་ཡང་ཚད་མའི་གཞུང་དུ་རྗེས་ཁྱབ་དང་ལྡོག་ཁྱབ་ནི་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ཁྱབ་པ་ངེས་པའི་ཆེད་དུ་བསྟན་ལ། དེ་ལས་བརྩམ་སྟེ་ཐལ་ངག་བཀོད་པ་ལ། རྗེས་ལྡོག་གཉིས་དང་དེ་སྟེང་གསལ་བ་དེ་ཡིན་ན་རྟགས་དེ་ཡིན་པའི་ཐུར་ཁྱབ་དང་། རྟགས་དེ་
Chinese
不是行境等等就不需要说了，而且，仅仅通过一和多等理路进行观察，就能理解无有真实性，这种凡夫俗子所能理解的，也是圣者们所见到的，如果是究竟的空性，那么，这比用理路成立微细的无常等还要困难吗？任何自他都能知道，像那样仅仅赞叹深奥是无法开示的，所以这是声音分别的对境，是可以开示的，明明是可以完全理解的，却用上面所说的教证来证明这些教证不是正确的教证，用《摄类学》目录的理路来证明吧。因此，对于远离四边的空性，超越一切破立，成为各自自证的对境，如果思维它，就能像教证所说的那样深信不疑，并且也能对它所开示的意义产生定解，所以觉得不舍弃大乘佛法也是一种幸运。如果从有存在上返回就是无，如果从非有存在上返回，从存在上返回就是有等等，仅仅用语言来消磨一生，仅仅知道这些就骄傲自满是不值得的。然而，在衡量名言的时候，像“既不是有也不是无”这样，一切承认都断绝了，说也没有意义。对于名言的法，要么承认是有或者无，常或者无常等等，如果说既是两者又是两者都不是，那是不行的。如果说超越名言，寂灭戏论的实相没有四边的承认，那么用《摄类学》的论典来推翻佛陀的教言，难道不是太过分了吗？即使那样，上面因为没有四边的戏论所以没有承认，如果以有承认的角度来说，那么显示遮止四边的方式不合理，用这样的理路来精通《摄类学》，也清楚地表明了你们的宗派中，《摄类学》中所说的矛盾是错误的，这清楚地表明了你们是否精通《摄类学》。此外，在量论的论典中，后随和倒随是为了确定因和所立的后随和倒随的周遍而显示的，从那上面开始建立太语，后随和倒随两者，以及在那之上，如果明显是那个，那么因就是那个的下周遍，因就是那个
English
It becomes unnecessary to say things like 'not being an object of practice.' Moreover, merely by examining with reasonings such as one and many, one can understand the lack of inherent existence. What ordinary beings can understand is also what noble beings see. If it is ultimate emptiness, then is it more difficult than establishing subtle impermanence etc. through reasoning? Anyone, self or other, can know that. It is impossible to teach only by praising profundity like that, so this is an object of sound conceptualization and can be taught. While it is something that can be fully understood, prove that the scriptures mentioned above are not correct scriptures using the reasoning of the table of contents of the Compendium of Topics. Therefore, if we contemplate emptiness free from extremes, which transcends all affirmation and negation and becomes the object of individual self-awareness, we can trust it as the scriptures say, and we can also have certainty about the meaning it teaches. Therefore, I feel fortunate that I do not have to abandon the Mahayana Dharma. If it returns from being existent, it is non-existent, and if it returns from being non-existent, if it returns from being existent, it reverts to being existent, etc. It is not worth being arrogant to know only that much, using mere words to pass a lifetime. However, when measuring conventionalities, it is meaningless to say something like "neither existent nor non-existent," which is devoid of all acceptance. Regarding conventional phenomena, one must accept either existence or non-existence, permanence or impermanence, etc. It is not permissible to say both or neither. If one says that there is no acceptance of the four extremes in the state of reality that transcends conventions and pacifies elaborations, then wouldn't it be too extreme to refute the Buddha's teachings with the Compendium of Topics? Even so, above, because there is no elaboration of the four extremes, there is no acceptance, and if we consider it from the perspective of having acceptance, then the way of preventing the four extremes is unreasonable. By mastering the Compendium of Topics with that reasoning, it becomes clear whether you are familiar with the Compendium of Topics, as the contradiction stated in the Compendium of Topics is said to be a fallacy in your system. Furthermore, in the treatises on valid cognition, subsequent pervasion and reverse pervasion are shown for the purpose of ascertaining the pervasion of the subject and the predicate going and returning subsequently. Based on that, when formulating a consequence, if both subsequent and reverse, and above that, if it is clear, then the reason is the downward pervasion of that, and the reason is that.