Tibetan
ཡིན་ན་གསལ་བ་དེ་མ་ཡིན་པའི་འགལ་ཁྱབ་གཉིས་བསྣན་ནས་བཞི་དང་། །དེ་བཞིར་རྣལ་མ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྦྱར་བའི་ཁྱབ་པ་སྒོ་བརྒྱད་དུ་གྲགས་པ་ཕྱ་པ་སོགས་ཀྱིས་བཀོད་པ་འདི་འདྲ་བས་མཚོན་ནས། ཡིན་གྱུར་མིན་གྱུར། ཡོད་རྟོགས་མེད་རྟོགས། ཐལ་འགྱུར་གྱི་རྟགས་ལོག་ཆོས་ལོག ལྡོག་པ་འཕེན་མི་འཕེན། རང་རིག་དང་གཞན་རིག་འཕེན་པ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་འདི་དག་བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་སླ་བར་འདུག་ཀྱང་། ཕལ་ཆེ་བ་མཚར་མཚར་ཉི་རིང་འཕུལ་བྱེད་ཙམ་གྱི་ཆེད་ཡིན་ན་མ་གཏོགས་ཤེས་ཤིང་བྱང་བར་བྱས་ཀྱང་གཞུང་དོན་ལ་ཕན་ངེས་ཀྱི་ཆ་ཡང་ཆེན་པོ་མེད་པར་མ་ཟད། ཚིག་ལ་རྟོན་པ་དེ་འདྲའི་འཆད་ཚུལ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་ན་རང་གི་ཁས་ལེན་ལ་ཡང་ཅི་བྱས་རྔོ་མི་ཐོགས་པ་འབྱུང་བ་མཚོན་བྱེད་ཙམ་ཞིག་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། དེས་ན་དེ་འདྲའི་ཚུལ་ལུགས་ལ་ཅི་ཙམ་སྦྱངས་ཤིང་མཁས་ན་ཡང་། གཞན་ལ་ངོ་མཐོན་དུ་སྨྲ་རྒྱུའི་ཡ་མཚན་ཅི་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་ལུས་མེད་ཀྱི་གདོན་སྙིང་ལ་ཉལ་བ་སོགས་ཀྱི་ཚིག་སྨྲས་ན་ཡང་། མདོ་ལས། མི་ཤེས་དེ་དག་གཞན་གྱིས་བརྒལ་པ་ན། །ཁྲོས་ པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ཅིང་ཚིག་རྩུབ་སྨྲ། །ཞེས་པ་ལྟར་མི་བྱེད་པར་བདག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ། ཚིག་ལ་ཚིག་ལན་སྨྲའོ་ཞེས་གྲགས་ཀྱང་། རིགས་པའི་ལན་ལས་ཚིག་རྩུབ་ལན་མི་སྨྲ། །ཚིག་མཚོན་འདེབས་པ་མི་སྲུན་རྣམས་ཀྱི་སྲོལ། །དགེ་སྦྱོང་ཆོས་འདི་རྒྱལ་བས་རྗེས་སུ་གདམས། །སུན་འབྱིན་གང་སྨྲས་གཞན་ལ་ཕར་འཁོར་ན། །ཚིག་རྩུབ་མེད་ཀྱང་བཞིན་རས་སྔར་ལས་ངན། །རིགས་པའི་ལམ་གྱིས་བཤུང་པ་རྣམས་ལ་ནི། །རང་གཞན་སུ་དག་ཁྲོ་ཡང་རང་མཚང་ཡིན། །ཞེས་ཀྱང་སྨྲས་སོ། །སྐབས་དོན། འཕགས་པས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་བཞིན། སྤྲོས་བྲལ་ཁས་བླངས་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལོག་ནས་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བའི་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ཁྱེད་ཀྱིས་གཟིགས། རང་བཞིན་ཡོད་པར་ཁས་བླང་བར་འདུག་གམ། དངོས་དངོས་མེད་སྟོང་མི་སྟོང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་ནས་སྤྲོས་པ་ཉི་ཚེ་བ་གང་ཡང་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་མ་ལོག་པར་མ་ཟད་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཞེན་པ་ཙམ་ཡང་མེད་བས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་བོ་ཆེ་དེའི་དོན་འདི་ན་ཡོངས་སུ་མྱོང་བར་ཟད་དོ། །དེ་དག་ཅི་ཡང་ཁས་བླང་བ་མེད་པའི་ངན་གཡོའི་ལྟ་བ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་པ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་སུ་མེ
Chinese
如果是这样，加上显明与非显明的两种相违遍，成为四种。将这四种与如实和颠倒结合，就有了被称为八种遍的说法，恰巴等人就是这样安立的。以这些为例，无论是“是”还是“非”，无论是“有觉”还是“无觉”，无论是“他宗”的“相违因”还是“法相违”，无论是“遮返”还是“不遮返”，无论是“自证”还是“他证”的施设等等，这些仅仅看一看似乎很容易理解。但是，如果大多数仅仅是为了制造奇特和长时间的争论，那么即使理解和精通了，对于理解经论的意义也没有很大的帮助。而且，如果完全执着于依赖言辞的讲法，那么即使自己承诺了，也无法实现目标。下面将要讲述一个例子来表明这一点。因此，无论对这种方式学习和精通到什么程度，对他人说奉承话也不会让人感到惊讶。因此，即使说了“无身之魔住在心中”之类的话，也不要像经中所说的那样：“无知者被他人驳倒时，会愤怒地压制对方，说粗暴的话。”我这样说：“虽然被称为以言辞回答言辞，但不会用粗暴的言辞回答，只会用理性的回答。使用言辞进行攻击是不驯服者的行为。佛陀教导僧侣要这样做。如果所说的反驳反过来作用于自己，即使没有粗暴的言辞，脸色也会比以前更难看。对于被理性击败的人来说，无论自己还是他人愤怒，都是自己的耻辱。”我也这样说了。总之，就像圣者所说的“如果自性空性本身颠倒了”等等的意义一样。对于承诺远离戏论的人来说，如果自性空性颠倒，变成了承诺自性有，那么理智的人，你们看看，有什么过失呢？难道是在承诺自性有吗？在看到有无、空不空等一切法都没有自性，没有任何微小的戏论时，不仅没有颠倒自性空的意义，而且连仅仅执着于自性空这个词的字面意思都没有。因此，自性空这个伟大的词的意义在这里完全被体验到了。这些不是像什么都不承认的狡猾的见解，戏论的自性本来就不是目标。
English
If so, adding the two contradictory pervasions of clear and unclear makes four. Combining these four with the real and the inverted, there are the so-called eight pervasions, which are established by figures like Chapha. Taking these as examples, whether it is "is" or "is not," whether it is "conscious" or "unconscious," whether it is the "contradictory reason" or the "contradictory property" of the opponent, whether it is "reversing" or "not reversing," whether it is the application of "self-awareness" or "other-awareness," and so on, these distinctions seem easy to understand just by looking at them. However, if most of them are only for the sake of creating strange and lengthy arguments, then even if one understands and masters them, they are not of great help in understanding the meaning of the scriptures. Moreover, if one is completely attached to such explanations that rely on words, then even if one makes promises, one will not be able to achieve one's goals. An example will be given below to illustrate this point. Therefore, no matter how much one studies and masters such methods, it is not surprising to hear flattery spoken to others. Therefore, even if one says things like "a bodiless demon dwells in the heart," one should not act as the sutra says: "When the ignorant are refuted by others, they angrily suppress them and speak harsh words." I say this: "Although it is known as answering words with words, I do not answer with harsh words, but only with rational answers. Using words to attack is the custom of the unruly. The Victorious One has taught monks to do this. If the refutation that is spoken turns back on oneself, even without harsh words, the expression becomes worse than before. For those who are defeated by the path of reason, whether oneself or others are angry, it is one's own shame." I have also said this. In short, like the meaning of the noble one's words, "If emptiness of inherent existence itself is reversed," and so on. For those who have vowed to abandon elaboration, if emptiness of inherent existence is reversed and becomes a vow of inherent existence, what fault do you, who speak of reason, see? Is it a vow of inherent existence? Seeing that all phenomena, such as existence and non-existence, emptiness and non-emptiness, are without inherent existence, and that there is no trivial elaboration, not only is the meaning of emptiness of inherent existence not reversed, but there is not even attachment to the literal meaning of the word "emptiness of inherent existence." Therefore, the meaning of that great word "emptiness of inherent existence" is completely experienced here. These are not like the views of cunning that do not admit anything, for the nature of elaboration is not inherently an object.