Tibetan
མིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཤིག་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་འབྲུ་བསྣན་ཏེ་མེད་དགག་གི་དོན་དུ་བཤད་པས་ཆོག་གོ་སྙམ་ན། ཁྱེད་ཅག་བསྡུས་གྲྭའི་ཡིན་ལོག་མིན་ལོག་གི་འཆད་ཚུལ་ཁོ་ནས། ཐ་སྙད་ཀུན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་འཇལ་དགོས་ཞེས་གཞན་ལ་སུན་འབྱིན་གྱི་ང་རོ་སྒྲོགས་པ་པོ་ཡིན་ན། རང་ཉིད་དེའི་ལམ་ལས་འདས་ཏེ་སྨྲ་བ་བཞད་གད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་བྱེད་པར་མུ་ཕྱི་མ་འདི་གཉིས་དོན་དམ་དུ་ཡོད་མེད་ལ་བྱེད་ན། དོན་དམ་དུ་མེད་པར་མུ་དང་པོར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་སླར་ཡང་དེའི་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་མིན་པར་སྒྲུབ་མི་དགོས་ལ། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་མིན་པའང་མིན་ཞེས་ཁས་ལེན་སྔ་མ་སུན་ཕྱུང་བའི་ཚིག་སུ་ཞིག་གིས་སྨྲ་བར་རིགས། གཞན་ཡང་ཆོས་གཅིག་ལ་ཆོས་གཞན་ཡོད་མེད་ཀྱི་མུ་དཔྱད་ན་ཁྱད་གཞི་དེ་ལ་ཁྱད་ཆོས་སུ་བསྒྲུབ་པར་རུང་བ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་དང་། དེ་ལ་བསྒྲུབ་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཐ་སྙད་རུང་ བས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་མེད་གཉིས་ཡིན་དུ་ཁས་ལེན་པ་སོགས་ཚིག་གི་སྤྲོས་པ་དེ་འདྲ་བས་ཟབ་དོན་དཔྱོད་པ་ལ་ཅི་ཡང་མི་ཕན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁས་ལེན་མེད་ཅིང་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལ། ཡོད་མེད་དང་གཉིས་ཡིན་གཉིས་མིན་གྱི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་བཞི་པོའི་ཁས་ལེན་དང་དམིགས་པ་མེད་པར་བཤད་ན་ཤིན་ཏུ་མོད་ཞིང་། དེ་བཞི་མེད་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མེད་པར་ཤེས་ནུས་ཏེ། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་བཞི་པོ་དེའི་ཁོངས་སུ་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྒྲ་བློའི་ཐ་སྙད་བྱ་ཚུལ་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྤྲོས་མཐའ་གཉིས་དང་བརྒྱད་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྩོད་བཟློག་ལས། ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི། །དོན་གྱིས་འགའ་ཞིག་དམིགས་ན་ནི། །བསྒྲུབ་པའམ་བཟློག་པར་བྱ་ན་དེ། །མེད་ཕྱིར་ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད། །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྤྲོས་བྲལ་འདི་བཤད་པའི་ཚེ་ཁ་ཅིག་མི་མོས་པ་སྔར་ཡང་བྱུང་ན་དེང་སང་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། འཇམ་དཔལ་གནས་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་གསུངས་པ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་དམིགས། བྱིས་པའི་ཆོས་དང་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་མི་དམིགས་སོ། །ནམ་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་ན་མི་རྟོག་གོ། ཀུན་ཏུ་མི་སྤྱོད་དོ། །དེ་སྤྱོད་པ་མེད་ལ། སྤྲོས་པ་མེད་ཅིང་ཉེ་བར་ཞི་བ་སྟེ། ཡོད་དོ་ཞེས་ཁས་མི་ལེན་མེད་དོ་ཞེ
Chinese
如果认为，因为不可能没有，所以加上字句说没有那样的法就可以了。你们仅仅用辩经时是耶非耶的说法，就说连超越一切名言的法性也需要衡量，这样向别人发出责难的声音，那么自己超越了那样的道路来说话，就会成为笑柄。如果不是那样，而是把后面的两个“有无”用在胜义谛上，因为第一个“有无”已经说了在胜义谛中没有，所以不需要再次成立它的有无二者皆非。如果成立，那么马上就会有人用推翻先前承诺的话语说，有无二者皆非也并非如此。此外，如果观察一个法对另一个法是否存在的四句，那么对于那个差别基来说，所有可以成立为差别的法都是存在的，对于它来说，所有不能成立的法都是不存在的，可以这样安立名言。 因此，承认一切法都是有无二者，等等，这样的话语戏论对于研究甚深意义没有任何帮助。因此，对于没有承诺并且戏论寂灭的，如果宣说对于有无、二者是、二者非的四句的承认和执着都没有，那就非常好了。如果这四句没有，就能了知没有任何名言的戏论，因为一切遮破和成立的语词概念的方式都包含在这遮破和成立的四句之中。同样，对于二边和八边也应当了知。这样，《诤辩息灭论》中说：“我无有承诺，故我唯无过。若以现量等，于义有所缘，应成或应破，彼无故我无承诺。”等等。就像这样。像这样宣说离戏之时，以前也有人不信，现在更不用说了。《文殊所住经》中，文殊童子说：不缘孩童，也不缘孩童之法和阿罗汉之法。什么时候不缘，那个时候就不分别，也不普遍行持，那没有行持，没有戏论并且寂灭，不承认有，也不承认没有。
English
If you think it is enough to add the words and say that there is no such dharma because it is impossible to not exist. You only use the way of explaining yes or no in debate, and say that even the nature of dharma that transcends all terms needs to be measured, and you proclaim the voice of blaming others, then you will become a laughing stock by speaking beyond that path yourself. If you do not do that, but use the latter two "existence and non-existence" on the ultimate truth, since the first "existence and non-existence" has already said that there is no existence in the ultimate truth, there is no need to establish again that both existence and non-existence are not. If you establish it, then immediately someone will say with words that overturn the previous commitment that neither existence nor non-existence is not so. In addition, if you examine the four sentences of whether one dharma exists or does not exist for another dharma, then for that difference base, all dharmas that can be established as differences exist, and for it, all dharmas that cannot be established do not exist, and such terms can be established. Therefore, admitting that all dharmas are both existence and non-existence, etc., such verbal elaboration is of no help in researching profound meanings. Therefore, it is very good to say that there is no commitment and that the elaboration is pacified, and that there is no commitment and attachment to the four sentences of affirmation and negation of existence and non-existence, both are, and both are not. If these four sentences are not there, you can know that there is no elaboration of any terms, because all the ways of verbal concepts of refutation and establishment are included in these four sentences of refutation and establishment. Similarly, the two extremes and the eight extremes should also be known. Thus, in the "Treatise on the Cessation of Disputes," it says: "I have no commitment, therefore I am only without fault. If with direct perception, etc., there is something that is related to the meaning, it should be established or refuted, but since that is not there, I have no commitment." and so on. Just like that. When explaining this freedom from elaboration like this, some people did not believe it before, let alone now. In the "Sutra of the Abode of Manjushri," Manjushri Bodhisattva said: Do not relate to children, nor do you relate to the dharma of children and the dharma of arhats. When you do not relate, at that time you do not discriminate, nor do you universally practice, that has no practice, no elaboration and is pacified, do not admit that there is, nor do you admit that there is not.
Tibetan
ས་ཁས་མི་ལེན། ཡོད་ཀྱང་ཡོད་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་ཁས་མི་ལེན། ཡོད་པའང་མ་ཡིན་མེད་པའང་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་སྐད་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །ནམ་ཁས་མི་ལེན་པ་དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་དོ། །དེ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་སེམས་མེད་ཅིང་སེམས་དང་བྲལ་ཏེ་གནས་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཚུལ་འདི་བཤད་པ་ན་འཁོར་དེའི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་འདི་སྐད་ ཅེས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་མི་བལྟའོ། །མི་མཉན་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་གང་དུ་གནས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་སྟོན་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་བཞིན་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྨྲའོ་ཞེས་བརྗོད་ནས། བདག་ཅག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དོ། སྙམ་ནས་དོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཤཱ་རིའི་བུས། འཇམ་དཔལ་ལ་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་མི་སྙན་པ་ཟེར་ཞིང་སོང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་འདི་སྐད་ཅེས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་མི་བལྟའོ། །མི་མཉན་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་གང་དུ་གནས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ། དེ་དག་གིས་ཚིག་དེ་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་སུ་མེད་དོ། །གང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅིང་དམིགས་སུ་མེད་པ་དེ་ལ་བལྟ་བའམ་མཉན་པར་མི་ནུས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ཕྱོགས་གང་ན་གནས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་ཞེས་པ་ཡང་། འཇམ་དཔལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་ན། གང་དེའི་གནས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །དགེ་སློང་དེ་དག་འཇམ་དཔལ་གྱིས་བསྟན་པ་དེ་ཐོས་ནས་སླར་ཡང་དེར་ཕྱིར་ལོག་སྟེ། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་པ་བདག་ཅག་གིས་མི་ཤེས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་དག་ལེགས་སོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྟོན་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱ་བ་སྟེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལ་ནི་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བ་མེད། རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་མེད་དོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འདི་ནི་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་ཅིང་གཡོ་བ་མེད་ལ་འཆི་འཕོ་བ་མེད་དོ་ཞེས་སོགས
Chinese
不承诺地。说“有也是有，没有也是没有”这样不承诺。说“不是有也不是没有”这样的话也不承诺。什么时候不承诺，那就是没有目标。因为它与所有目标分离，所以没有心，并且与心分离，以无处可住的方式安住于沙门的法中。当宣说这种方式时，那个眷属中的五百比丘从座位上站起来，这样说： 不要看妙吉祥童子。不要听。妙吉祥住在哪里，那个方向也要抛弃。那是什么原因呢？这样，妙吉祥童子明明是导师，却宣说一切烦恼和完全清净是一个体性，所以说非法。说完，我们以世尊所说的法和律来行梵行。这样想着就走了。然后舍利子对妙吉祥说：五百比丘从座位上站起来，说了不悦耳的话就走了。妙吉祥说：五百比丘这样说：不要看妙吉祥童子。不要听。妙吉祥童子住在哪里，那个方向也要抛弃。说这些话很好，很好。舍利子，他们说这些话是说得很好。那是什么原因呢？这样，妙吉祥童子不是有，因为没有目标。凡不是有且没有目标，就不能看或听。妙吉祥童子住在哪个方向，那个方向也要抛弃，这也是，妙吉祥不是有，因为没有目标，那么他的住处也不是有，因为没有目标。那些比丘听到妙吉祥的教导后，又回到那里，说：妙吉祥，你所教导的我们不明白。妙吉祥说：比丘们，很好。那是导师声闻的行为。比丘们，对于这个，没有需要完全了解的，没有需要分别了解的。 那是什么原因呢？这样，这个法的界限是以不住的方式安住的。它不是有，因为没有目标，并且没有动摇，也没有死亡和转移等等。
English
He does not commit. He does not commit by saying, "It is also existent, it is also non-existent." He does not commit by saying, "It is neither existent nor non-existent." Whenever he does not commit, that is without an object. Because it is separated from all objects, it is without mind, and being separated from mind, it is said to abide in the Dharma of a Shramana in a manner of having no place to abide. When this manner was taught, five hundred monks from that assembly rose from their seats and said: Do not look at the youthful Manjushri. Do not listen. The direction in which Manjushri dwells should also be abandoned. What is the reason for that? Thus, the youthful Manjushri, while the Teacher is manifestly present, teaches that all defilements and complete purification are of one nature, so he speaks what is not Dharma. Having said that, we have practiced the pure conduct in the Dharma and Discipline spoken by the Blessed One. Thinking thus, they departed. Then Shariputra said to Manjushri: Five hundred monks have risen from their seats, saying unpleasant things and have departed. Manjushri said: The five hundred monks said this: Do not look at the youthful Manjushri. Do not listen. The direction in which the youthful Manjushri dwells should also be abandoned. Saying these words is good, good. Shariputra, they have spoken those words well. What is the reason for that? Thus, the youthful Manjushri is not existent, because he is without an object. Whatever is not existent and without an object, one cannot look at or listen to. The direction in which the youthful Manjushri dwells, that direction should also be abandoned, this is also, Manjushri is not existent, because he is without an object, then his dwelling place is also not existent, because it is without an object. Those monks, having heard that teaching of Manjushri, returned there again, saying: Manjushri, we do not understand what you have taught. Manjushri said: Monks, it is good. Such is the activity of the Hearers of the Teacher. Monks, for this, there is nothing to be fully known, there is nothing to be separately known. What is the reason for that? Thus, this realm of Dharma abides in a manner of not abiding. It is not existent, because it is without an object, and it is without wavering, and it is without death and transference, and so forth.