Tibetan
་། ཡོད་པར་བཟུང་ན་ཡོད་མཐར་ལྟུང་བར་བཤད་པས་དེ་ལྟ་ན་གཉིས་ཀ་མིན་པར་བཟུང་ན་གཉིས་མིན་མཐར་ལྟུང་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་གང་དུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ཧ་ཤང་མ་ཧཱ་ཡ་ནའི་རྗེས་སུ་སོང་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ། ལྷྭམ་ལུས་པ་བགོ་སྐལ་དུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ལེ་ལན་བདའ་བའང་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། ཤེར་འབྱུང་གིས། དེ་ལྟ་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཉུག་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ་ཞེས་ཟེར། དེ་ཡང་མཐའ་ཁེགས་ཚུལ་ལ་ཕྲ་རགས་དུ་མར་སྣང་སྟེ། འདུས་ བྱས་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་པས་རྟག་པ་མིན་པ་དང་། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བས་ཆད་པ་མིན་པས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚུལ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་པས་འདོད་པའི་རྟག་ཆད་རགས་པ་འགོག་ཚུལ་ཞིག་དང་། ཡང་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་དགག་ཏུ་འདོད་ན། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་ཡོད་དོ། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་བཤད། །ཡོད་པས་མེད་པས་ཡོད་པས་ན། །དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཞན་དབང་རྫས་སུ་ཡོད་པས་མེད་པ་མིན་པ་དང་། དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་མེད་པས་ཡོད་པ་མིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཡོད་མེད་དང་སྟོང་མི་སྟོང་གི་མཐར་མ་ལྟུང་བས་དབུ་མའི་ལམ་དུ་བཞེད་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཡང་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། བདེན་གྲུབ་མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པའི་དབུ་མར་བཞེད་པ་རྣམས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཕྲ་བ་འགོག་ཚུལ་ལ་ཇེ་ཟབ་ཏུ་སོང་བས་ལུགས་གསུམ་པོ་དེ་ལ་དེས་སོ་སོའི་ངོས་སྐལ་གྱི་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་མི་སེལ་ཞེས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་བརྗོད་མོད། འོན་ཀྱང་བདེན་མེད་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྣང་བ་ཟུང་དུ་སྦྱར་བས་མཐའ་གཉིས་སེལ་ཚུལ་འདི་རྗེས་ཐོབ་ཤེས་བྱ་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་ཁས་ལེན་དང་བཅས་པས། སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ངོར་བདག་ཡོད་པ་མིན་མེད་པ་མིན་ཞེས་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མི་སྨྲ་སྟེ་བདག་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྨྲའོ། །དེ་ལྟར་སྨྲས་ཀྱང་བདག་མེད་ཅེས་པ་དེ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཏོགས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དུ་སྣང་བ་ཙམ་མོ། །གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཐར་ཐུག་རྣམ་གྲངས་ མ་ཡིན་པ་མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་
Chinese
如果执着于有，则被说成会堕入有边，这样如果执着于非二者，则会堕入非二者边。因此，对于没有任何执着而追随和尚摩诃衍的人，没有怀疑，因为获得了赤身裸体的份额，所以也没有追逐报复。如是说。谢迥说：这样一来，无自性本身就是诸法的根本，并非以胜义自性而存在，等等，广为宣说。据说。这又显现出多种粗细的遮遣边的方式，诸有为法刹那坏灭，故非常，从因生果，故非断，了知缘起之理，这是遮止外道所许的粗品常断的方式。又如果认为空性是非遮，则如《中边分别论》所说：非真遍计所执有，于此二者皆非有，此中唯有空性有，于此亦有彼性有，非空非不空亦非，如是于一切皆说，以有无有及有故，此即名为中道性。如是所说，他起有故非无，于此无有能取所取二者，故非有，如是，不堕入有无和空不空的边，如是认为中道，又如就名言胜义而言，无有真实现，于名言中存在，故不住于二边的中观，这些是遮止常断细微边的方式，因为越来越深入，所以对于这三种宗派，并非说它们各自不能消除各自的常断边，然而，结合无实和名言显现二者，以后得分别事物的智慧进行观察并加以承认，以此方式消除二边，这是有戏论的，并且就此而言，不会说“我非有非无”，而是仅仅说无我。即使这样说，这所谓的无我也是属于正确的世俗谛，仅仅是显现为分别念的行境而已。实相胜义谛的究竟，非名言，等持无分别的智慧的行境，究竟如何观察的
English
If one clings to existence, it is said that one will fall into the extreme of existence. Thus, if one clings to neither, one will fall into the extreme of neither. Therefore, there is no doubt for those who follow the monk Mahayana without any clinging, because they have obtained the share of being naked, so there is no pursuit of revenge either. So it is said. Sher Jung said: In this way, the absence of inherent existence itself is the root of all things, but it does not exist by ultimate nature, and so on, he said extensively. It is said. This also shows various coarse and subtle ways of refuting extremes. Since conditioned things perish in an instant, they are not permanent. Since the effect arises from the cause, they are not annihilated. Understanding the principle of dependent origination is a way to prevent the coarse extremes of permanence and annihilation that are accepted by outsiders. Also, if emptiness is considered to be a non-affirming negation, then as it is said in the Discrimination of the Middle and Extremes: The unreal conceptualization exists, in this, both do not exist, emptiness alone exists in this, in this also that nature exists, neither empty nor not empty, thus everything is explained, by existence, non-existence, and existence, this is called the Middle Way. As it is said, since other-powered existence is not non-existence, and since there are no apprehended and apprehender in this, it is not existence. Thus, not falling into the extremes of existence and non-existence, and emptiness and non-emptiness, it is considered the Middle Way. Also, as far as conventional ultimate truth is concerned, there is no true existence, and it exists in name, so the Madhyamaka that does not abide in the two extremes, these are the ways to prevent the subtle extremes of permanence and annihilation, because they are becoming more and more profound, so for these three systems, it is not said that they each cannot eliminate their respective extremes of permanence and annihilation, however, combining the two aspects of non-reality and nominal appearance, examining with the wisdom that distinguishes phenomena after attainment and acknowledging it, this way of eliminating the two extremes is elaborate, and in this regard, one does not say "I am neither existent nor non-existent", but only says non-self. Even if it is said like that, this so-called non-self also belongs to the correct conventional truth, it is merely appearing as the object of conceptual thought. The ultimate truth of reality, non-conceptual, the object of the wisdom of non-conceptual equipoise, how to ultimately examine
Tibetan
རིགས་ཤེས་ཀྱིས་དཔྱད་ན། བདག་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཀ་མགོ་མཉམ་དུ་དམིགས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མགོན་པོ་བྱམས་པས། བདག་དང་བདག་མེད་སྤྲོས་པ་དག །ཉེ་བར་ཞི་ཕྱིར་དམ་པའི་བདག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྤྲོས་པ་ཞི་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན་བདག་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁས་ལེན་གང་ཡང་མེད་པས་ལུགས་དེས་གཉིས་ཀ་མིན་པར་བཟུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྒལ་དུ་མེད་དེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ། མཐའ་བཞིའི་འཛིན་སྟངས་གང་ཡང་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་དེས་མཐར་འཛིན་ཕྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་གཅོད་ནུས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཕགས་པ་ལྷས། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མིན་པས། །མཐའ་བཞི་ལས་གྲོལ་དབུ་མ་པ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་བཞིན་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་རྣམས་སུ་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་ལ་རང་གཞན་སུས་ཀྱང་འཆད་ཚུལ་ཤེས་དགོས་པས། ཁས་ལེན་ཅན་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཁྱད་པར་སྦྱར་ཏེ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་འདོད་དགོས་ལ། བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་གྱི་ཡོད་མེད་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཀྱི་གཉིས་ཀ་མིན་པར་ཁས་ལེན་མི་རིགས་ཤིང་། གཉིས་ཀ་མིན་པ་མ་ཡིན་པའང་ཁས་ལེན་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མཐའ་བཞིའི་ཕྱི་མ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཁས་ལེན་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེན་ཡོད་དང་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་གཉིས་ཀ་མིན་ཞེས་སྔ་མའི་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་མི་སྙེགས་པ་བབ་ཅོལ་དུ་བཤད་ན་དོན་སྔ་མ་དང་ཟློས་པ་ལས་གོ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་ལ། དེ་ལྟར་ན་གཉིས་ཀ་མིན་པ་མིན་ཞེས་ཇི་ལྟར་ སྦྱར། མུ་བཞིའི་སྔ་མ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་སྦྱར་ནས་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་མི་སྦྱར་བར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཡིན་དང་གཉིས་མིན་ཀྱང་མིན་ཞེས་གཞི་གཅིག་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་ལ། གཉིས་ཀ་མིན་པའང་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འདོད་ན། འདིར་ཡོད་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་མེད་དང་། དོན་དམ་དུ་ཡོད་མེད་གང་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའང་ཡིན་ལ་མེད་པའང་ཡིན་པའི་གཉིས་ཡིན་གྱི་མུ་མི་སྲིད་མོད།ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཡིན་ན། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་མིན་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་མིན་པ་གཉིས་ཀ་མིན་དགོས་པས་ཁྱབ་ན། གཉིས་ཀ་མིན་པ་མིན་ཞེས་དགག་སྒྲ་བརྩེགས་པས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པར་སོང་བས་དེ་འདྲའི་ཁས་ལེན་ནི་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་ཀ་
Chinese
如果以理智来观察，有我和无我两者都是由分别念安立的，在没有成立各自的自性方面是相同的。因此，两者都会同样地成为无所缘。如怙主慈氏所说：“我与无我之戏论，为令寂灭圣者我。”如是所说，如果以寂灭戏论为主，则对有我无我的任何承许都没有，因此按此理则会执持两者皆非。这是无法反驳的，因为对于无所缘，认为没有任何四边执着。因此，这种方式能够同时断除一切细微的边执。如是，圣天也说：“非有非无非有无，亦非二者之自性，解脱四边之中观，是诸智者之真实。”如同此般，在经部和论典中也屡次说到，因此自己和他人无论谁都必须懂得解说的方式。如果以有承许者为主，则必须加以区分，认为并非是真实成立的有，也并非是名言中没有。必须承许如刚才所说的那样，有和无两者都是，不应承许两者皆非，也不应承许非两者皆非。这样一来，就永远不可能有脱离后两种边见的承许。如果说真实存在和名言中不存在两者皆非，这样不顾及前者的有无两者而随意地说，除了与前者的意思重复之外，没有任何意义。如果是这样，那么“非两者皆非”又该如何安立呢？如果对四边的前两者加以区分，而不对后两者加以区分，说有无两者皆是，以及两者皆非也非，这样在一个所依上，自性既是有又是无是不可能的。而且，两者皆非也是名言中没有的，如果这样认为，那么，这里的有无指的是世俗谛中的有无，还是胜义谛中的有无呢？如果是前者，那么名言中既有又无的“两者皆是”之边是不可能的。如果是名言中存在的法，那么必然遍及名言中非有和名言中非无两者皆非，这样一来，由于双重否定词的叠加，就变成了成立两者皆是，因此这样的承许是永远不可能的。如果两者
English
If examined with reason, both self and non-self are merely imputed by conceptual thought, and are the same in that their own nature is not established. Therefore, both will equally become without an object of focus. As the Protector Maitreya said, "The elaborations of self and non-self, for the sake of pacifying, the noble self." As it is said, if pacifying elaborations is the main point, then there is no acceptance of either self or non-self, so according to that system, it would be held that both are not. This cannot be refuted, because for that which has no object of focus, it is asserted that there is no grasping of any of the four extremes. Therefore, in that way, all subtle clinging to extremes can be cut off simultaneously. Likewise, Aryadeva also said, "Not existent, not non-existent, not existent and non-existent, nor the nature of both, the Madhyamika who is liberated from the four extremes, is the very truth of the wise." Just like this, it is repeatedly said in the sutras and treatises, so everyone, both self and others, must know the way to explain it. If it is done from the perspective of those who have assertions, then a distinction must be made, and it must be asserted that it is not truly established as existent, nor is it non-existent in name. It must be asserted that the existent and non-existent as just mentioned are both, and it is not appropriate to assert that both are not, nor is it appropriate to assert that not both are not. In that case, there will never be an assertion that is free from the latter two of the four extremes. If one carelessly says that both truly existent and non-existent in name are not, without considering the former existent and non-existent, then there is nothing to understand other than repeating the former meaning. If that is the case, then how can "not both are not" be applied? If a distinction is made for the former two of the four possibilities, but not for the latter two, saying that existent and non-existent are both, and not both are also not, then it is impossible for one basis to have its own nature as both existent and non-existent. Moreover, since not both is also non-existent in name, if one asserts that way, then here, what does existent and non-existent refer to, existent and non-existent in conventional truth, or existent and non-existent in ultimate truth? If it is the former, then the extreme of "both are" where it is both existent and non-existent in name is impossible. If it is a phenomenon that exists in name, then it necessarily pervades that both non-existent in name and non-non-existent in name are not, in that case, due to the stacking of double negatives, it becomes establishing that both are, so such an assertion is never possible. If both