Tibetan
ངོ་། །ཞེས་སོགས་ལུང་དྲངས་ནས་སྒྲུབ་པར་མཛད་དོ། །ཡང་གང་ཞིག་འདི་ལྟར་ཁྱོད་ལ་ཟོང་ཅི་ཡང་མི་སྟེར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ཀྱེ་བདག་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཟོང་དེ་ཉིད་བྱིན་ཅིག་སྨྲས་ན། དེ་ལ་ཟོང་མེད་པར་འཛིན་དུ་གཞུག་པར་ཐབས་གང་གིས་ནུས། དེ་བཞིན་དུ་གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལའང་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེའི་དངོས་པོར་ཞེན་པ་དེ་གང་གིས་འགོག་པར་འགྱུར་ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པ་དེ་ལ། ཅི་ལས་འདིས་ནི་ཆོས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དམ་མེད་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། དངོས་རྣམས་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་བློ། །དོན་བཞིན་ཡིན་པར་མི་འདོད་དེ། །རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཐོ་ཡོར་ལ་ནི་མི་བློ་བཞིན། །ཞེས་དང་། དེའི་ཐད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། །དངོས་ ཡོད་བཀག་པའི་མེད་དགག་ཀྱང་གནས་ལུགས་སུ་མི་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསལ་བར་བཤད་ལ། དབུ་མར་སྨྲ་བའི་པཎ་གྲུབ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གདམས་ངག་ཕྱོགས་གཅིག་བསྡུས་པར་གྲགས་པ་སློབ་དཔོན་བྷ་བྱའི་དབུ་མ་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོན་མེར། སྐབས་དེར་ཤེས་པ་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས། ཅིར་ཡང་མི་རྟོག །ཅིར་ཡང་སེམས་པ་མེད་པ། མཐའ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པ། ཤེས་པ་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་སྐྱེས་པ། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་བདེན་གཉིས་ལས། སྐྱེ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡང་། །ཡང་དག་པ་དང་མཐུན་ཉིད་འདོད། །དགག་བྱ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །ཡང་དག་དུ་ན་བཀག་མེད་གསལ། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཉིས་མེད་དེ། །དེ་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཡིན། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་ནི་ཡང་དག་དྲིས། །རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་མི་གསུང་བཞུགས། །ཞེས་དང་། མི་གསུངས་པ་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་བཤད། །ཅེས། ལི་ཙ་བི་དྲི་མེད་གྲགས་པ་ལ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་དྲིས་པ་ན། དེ་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་གསུང་བར་བཞུགས་པས་དོན་གྱིས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཚིག་གིས་སྤྲོས་པས་ཇི་བཞིན་གཏན་ལ་འབེབས་མི་ནུས་པར་བསྟན་པ་ལ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་ལེགས་སོ་བྱིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་བདེན་མེད་དོ་ཞེས་དྲི་མེད་གྲགས་པས་བརྗོད་མི་དགོངས་པ་ག་ལ་ཡིན། དབུ་མ་རྒྱན་ལས། ཡང་དག་དུ་ན་སྤྲོས་པ་ཡི། །ཚོགས་རྣམས་ཀུན་ལས་དེ་གྲོལ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་དབུ་མ་སྣང་བ་ལས། དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་འདི་ཡང་དོན་དམ་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱའི་དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སུ་ནི་དོ
Chinese
哦。像这样引用教证来作论证。又有人这样说：“像这样，你什么东西也不给。”如果（我）说：“请给我那个叫做‘我什么也没有’的东西。”那么，用什么方法能让他执着于没有东西呢？同样，那些对空性也执着的人，用什么来阻止他们对实有的执着呢？又，谁能完全了知一切法都是虚假的，那么，他怎么会认为有任何法是存在或不存在的呢？这样说过。《中观心要》中说：“事物皆无之念，不欲如实，以分别之门成立故，如愚人之念。”以及，关于它的注释《论理之焰》中，也清楚地阐述了不将否定事物存在的无遮，作为实相来成立的道理。据说，集中了中观论师大班智达们诀窍的，是教师巴瓦的中观宝灯论。其中说：“那时，识不位于任何事物，也不分别任何事物，也没有任何心念，不位于一切边，识也没有以任何事物的体性而生起，应当观修什么也不是。”以及，《中观二谛论》中说：“遮止生等，亦欲与真实相符，以非有可遮故，真实中则无遮显明，真实性中无二，彼乃无戏论。文殊师利问真实，胜子不语住。”这样说过。不语本身被广泛阐述。如是，当文殊向离车族无垢称提问时，因为那本身是不可言说的，所以不语而住，以此显示了事实上不可言说之事，无法通过言辞的戏论如实地确定下来。就像文殊给予赞叹一样。无垢称难道不认为，那个真如就是无自性吗？《中观庄严论》中说：“真实中，彼从一切戏论之聚中解脱。”以及，莲花戒的《中观光明论》中说：“因此，无生也与胜义谛相符，但实际上并非胜义谛，实际上是
English
Oh. Thus, he made arguments by quoting scriptures. Furthermore, if someone says, "Like this, you don't give anything," and (I) say, "Please give me that thing called 'I have nothing,'" then how can one make him grasp onto having nothing? Similarly, how can one prevent those who are attached to emptiness from being attached to entities? Moreover, whoever fully knows that all phenomena are of the nature of falsehood, how can he conceive of any phenomenon as either existing or not existing?" Thus it was said. In the Madhyamaka-hrdaya, it says: "The thought that things are non-existent, is not desired to be true, because it is established through the gate of discrimination, like the thought of a fool." And, in the commentary on it, the Tarkajvala, it is clearly explained that the non-affirming negation that negates the existence of things is not established as the reality. It is said that the essence of the great Madhyamika scholars' instructions is gathered in the Madhyamaka-ratna-pradipa of the teacher Bhāvaviveka. It says: "At that time, consciousness does not abide in anything, nor does it discriminate anything, nor is there any thought, it does not abide in any extreme, consciousness is not born in the nature of anything, one should meditate on nothing." And, in the Madhyamaka-satyadvaya, it says: "The negation of birth and so on, is also desired to be in accordance with reality, because there is nothing to be negated, in reality the absence of negation is clear, in reality there is no duality, that is without elaboration. Manjushri asked about reality, the son of the Victorious One remained silent." Thus it was said. The silence itself is widely explained. Thus, when Manjushri asked Vimalakirti of the Licchavis, because that itself is unspeakable, he remained silent, thereby showing that what is in fact unspeakable cannot be truly determined by the elaboration of words. Just as Manjushri gave praise. Does Vimalakirti not think that that Suchness is without inherent existence? In the Madhyamakalankara, it says: "In reality, that is liberated from all collections of elaboration." And, in the Madhyamaka-aloka of Kamalashila, it says: "Therefore, this unbornness is also in accordance with the ultimate truth, but in reality it is not the ultimate truth, in reality it is
Tibetan
ན་དམ་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། བཀའ་གདམས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཇོ་བོ་རྗེ་དང་མཐུན་དགོས་ན། ཇོ་བོ་རྗེའི་བདེན་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས། དམ་པའི་དོན་ནི་གཅིག་ ཉིད་དེ། །གཞན་དག་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །ཅིར་ཡང་མི་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་དེ། །གཉིས་དང་གསུམ་སོགས་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་སྤྲོས་བྲལ་ཉག་གཅིག་དོན་དམ་པར་གསུངས་པ་དང་། ཡང་། བསྟན་པའི་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་སོགས་པས་མཚོན། །དོན་དམ་ཐ་དད་མེད་ཚུལ་གྱིས། །ཆོས་ཅན་མེད་ཅིང་ཆོས་ཉིད་མེད། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཐ་དད་ནི། །ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྟོགས་མེད་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ལ། །སྟོང་ཉིད་མཐོང་ཞེས་ཐ་སྙད་བཏགས། །ཞེས་དང་། །ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་ཞི་བ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་པར་སྤང་། །རྣམ་པར་རྟོག་མེད་དམིགས་པ་བྲལ། །ཞེས་དང་། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །སངས་རྒྱས་པ་ཡིས་དེ་གཉིས་གཟུང་། །གཉིས་པོས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས། །ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་རྨོངས་པས་སྨྲ། །ཞེས་སོགས་ནས། མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་དགོས་པ་མེད། །མུ་སྟེགས་རྒོལ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན། །ལུང་ལས་ཀྱང་ནི་གསལ་པོ་རུ། །རྟོག་བཅས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡི། །ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་མི་རྟོགས་ཞེས། །སློབ་དཔོན་མཁས་པས་བྷ་བྱ་གསུངས། །སྟོང་ཉིད་གང་གིས་རྟོགས་ཤེ་ན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལུང་བསྟན་བཞིན། །ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་གཟིགས་པ་ཡི། །ཀླུ་སྒྲུབ་སློབ་མ་ཟླ་གྲགས་ཡིན། །དེ་ལས་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་གིས། །ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ལུང་འདི་རྣམས་ཀྱིས་རྩོད་ཡིག་ཏུ། ཤེར་མདོ་དང་དེའི་དགོངས་འགྲེལ། དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་སུའང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཅིང་ཞེས་སྨྲས་པ་ལྟར། །དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ནི་སྨོས་མ་དགོས་ཀྱང་། ལུང་དེ་དག་རྣམས་སུ་སྤྲོས་བྲལ་ཉིད་བསྙོན་འདིང་དུ་མེད་ཅིང་འཁྱོགས་བཤད་ཀྱིས་བསྒྱུར་དུ་མེད་པར་བསྟན་པ་འདི་བཞིན་ལགས་ན། བརྗོད་མེད་དང་སྤྲོས་བྲལ་ཟེར་བ་འདི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དུས་ནས་ ཡོད་རྒྱུ་ཞིག་ཡིན་པར་འདུག་སྟེ། ཧ་ཤང་གིས་གསར་དུ་བསྐྲུན་པ་མི་འདྲ་ལ་རྒྱ་བོད་ཀྱི་པཎ་གྲུབ་ཟམ་མ་ཆད་པའི་མན་ངག་ཡོད་པའི་བླ་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཐུགས་ཉམས་སུ་བཞེས་པ་ཡིན་པ་དང་། པ་ཚབ་ལོ་རྩ་བ་སོགས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་བརྒྱུད་པ་འཛིན་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་། རང་རང་གི་བླ་མ་པཎྜི་ཏ་ལ་གཏུགས་ནས་ཞུས་དུས། ཅི་མ་དགོངས་ཀྱང་དབུ
Chinese
因为是超越一切戏论的圣者。并且，如果噶当派的见解必须与阿底峡尊者相符，那么从阿底峡尊者的二谛论中可知：胜义谛唯一，其他则认为是二种。自性不成，即是法性，二和三等又怎么会变异呢？这样宣说了离戏唯一是胜义谛。又说：以教法的语句，以无生无灭等来表示，以胜义谛无有差别的道理，没有法和法性。空性中没有丝毫差别，以不领悟的方式来领悟，称之为见空性。又说：无始无终寂灭，完全舍弃有和无有，无有分别，无有对境。又说：现量和比量，被佛陀所采用，愚昧的此岸见者说，通过二者可以证悟空性。等等。不需要现量和比量，为了遮止外道的辩论，是智者们所做的。经典中也清楚地说：有分别和无分别的二种识不能证悟，大学者巴布亚如是说。如果问以什么证悟空性？如来授记说：见到法性真谛的，是龙树师徒月称。从他们传承下来的口诀，可以证悟法性真谛。这些经文如同辩论书中说的那样，如《般若经》和其注释，以及中观理聚中也广泛地阐述了无自性。虽然不必赘述那样阐述，但是这些经文中，离戏的自性是无可否认，也无法用曲解来改变的，就像这样。所以，所谓无言说和离戏，似乎从佛陀时代就存在了。不像汉僧新创造的那样，而是汉藏的班智达们，以及具有不间断传承口诀的上师们，也都在心中修持。帕擦瓦·洛扎瓦等应成派的传承持有者们，也是在请教各自的上师班智达时，无论如何都不能违背中
English
Because it is the Holy One who has transcended all elaborations. Furthermore, if the view of the Kadampas must be in accordance with Atiśa, then from Atiśa's treatise on the two truths, it is known that: The ultimate truth is one, while others consider it to be two. Self-nature is unestablished, which is the nature of reality, how can two and three, etc., change? Thus, it is declared that freedom from elaboration is the sole ultimate truth. Again, it is said: Through the arrangement of the words of the teachings, it is indicated by unborn, unceasing, etc. Through the way that ultimate truth is without difference, there is neither phenomenon nor the nature of reality. In emptiness itself, there is not even a slight difference. To realize through the mode of non-realization, it is labeled as seeing emptiness. And it is said: Without beginning or end, peaceful, completely abandoning existence and non-existence, without any conceptualization, devoid of an object of focus. And it is said: Direct perception and inference are embraced by the Buddhas. Those foolish ones who see this shore say that emptiness is realized through these two. And so on. There is no need for direct perception and inference. It was done by the wise in order to refute the arguments of the tirthikas. It is also clearly stated in the scriptures that the two kinds of consciousness, with and without conceptualization, cannot realize it, as the learned teacher Bhāviveka said. If asked, by what is emptiness realized? As the Tathagata prophesied: Nāgārjuna and his disciple Candrakīrti are those who see the truth of the nature of reality. Through the oral instructions transmitted from them, the truth of the nature of reality will be realized. These scriptural citations, as stated in the polemical text, such as in the Prajñāpāramitā Sutras and their commentaries, and in the collections of Madhyamaka reasoning, extensively explain the absence of inherent existence. Although there is no need to elaborate on such explanations, in these scriptural citations, the nature of freedom from elaboration is undeniable and cannot be altered by distorted interpretations, just like this. Therefore, what is called inexpressible and freedom from elaboration seems to have existed since the time of the Buddha. Unlike what was newly created by the Chinese monk, it is also practiced in the hearts of the Indian and Tibetan paṇḍitas, and the previous lamas who possess an unbroken lineage of oral instructions. Also, those who hold the Prasangika lineage, such as Patsab Lotsawa, when they inquired of their respective guru paṇḍitas, in any case, cannot go against the Madhy