Tibetan
བཟོད་པ་ཡང་མ་མཆིས་ན་ཐོབ་པ་ལྟ་ག་ལ་མཆིས་ཏེ་མ་མཆིས་ན། ཅི་དངོས་པོ་མ་འཚལ་བའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་མཐུན་པའི་བཟོད་པ་མཆིས་ལགས་སམ། བཀའ་སྩལ་པ། རབ་འབྱོར་དེ་དེ་བཞིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་མཐུན་པའི་བཟོད་པའང་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་ནི་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་སམ་དངོས་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་དོ། །རབ་འབྱོར་གང་ལ་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་མེད་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་མཐུན་པའི་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཡུམ་རྒྱས་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། ཆོས་མཚན་མ་མེད་པ་དྲན་པ་མེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་སྟེ། ཞེས་དང་། གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་སོ་ཞེས་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་མཐོང་ན་ནི། བླ་ན་མེད་པ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་གནས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་སོགས་དང་། ཤེར་ཕྱིན་སྟོང་ཕྲག་ཉེར་ལྔ་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པའི་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་ཐབས་མི་མཁས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ལ་དམིགས་པའི་ཚུལ་དུ་འདུ་ཤེས་སུ་བགྱིད་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གསོག་ཏུ་འབྱིན་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རིང་དུ་སྤོང་བའོ། །ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་མར་འཛིན་ཅིང་དེས་རློམས་སེམས་སུ་བྱེད་ཅིང་དམིགས་པ་ལ་ཆགས་པ་དེ་དག་གིས་ཤེར་ཕྱིན་གསོག་ཏུ་འབྱིན་ཅིང་རིང་དུ་སྤང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སྟོང་པའོ་ཞེས་སོགས་ལ་སྦྱར་ཏེ་གསུངས་ཤིང་། ཆོས་དེ་དག་ལ་དེ་དང་དེ་ཡི་དམིགས་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ཤེར་ཕྱིན་ཡང་དག་ཏུ་གསུངས་པ་དེ་ལྟར་ཡུམ་མདོ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་ཅན་དུ་སྟོན་པ་ཤེར་ཕྱིན་ལྟར་སྣང་དང་། དམིགས་མེད་དུ་སྟོན་པ་ཤེར་ཕྱིན་ཡང་དག་པར་གསུངས་སོ། །ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། ཀཽ་ཤི་ཀ་གང་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཀྱང་། ཆོས་གང་ལའང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཀཽ་ཤི་ཀ །མ་འོངས་པའི་དུས་ན་རིགས་ཀྱི་བུའམ་བུ་མོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅོས་མ་དག་སྟོན་པ
Chinese
如果连忍耐都没有，又怎么会有获得呢？如果没有，那么对于不寻求事物实相的观念者，会有相应的忍耐吗？ 佛说： 善现，就是这样，对于具有事物不存在观念者，也没有相应的忍耐。 又说： 善现，菩萨摩诃萨在行般若波罗蜜多时，没有事物的观念，也没有事物不存在的观念。 善现，谁没有事物的观念，也没有事物不存在的观念，那就是菩萨摩诃萨相应的忍耐。 又，《广大母经》中说： 菩萨摩诃萨在行般若波罗蜜多时，对法没有相，没有忆念，没有作意。 又说： 色即是法界，法界即是色。 又说： 如果见到法界之外的任何法，也不会安住于无上正等菩提。 等等。 《二万五千颂般若经》中说： 菩萨乘的种姓之子或种姓之女，如果不善巧方便，以执著的方式来对待这部般若波罗蜜多，那就是在耗尽般若波罗蜜多，就是在长远地舍弃般若波罗蜜多。 又说： 同样，那些执著于相，并因此而生起傲慢心，以及贪著于所缘境的人，他们就是在耗尽般若波罗蜜多，就是在长远地舍弃般若波罗蜜多。 同样，将“色是空性”等与此相联系而宣说。 对于这些法，没有这个和那个的所缘境的观念，就是善巧方便和如实宣说般若波罗蜜多。 像这样，所有显现为有执著的《母经》经典，都是看似般若波罗蜜多；而宣说无执著的，才是真正的般若波罗蜜多。 《八千颂般若经》中说： कौशिका (憍尸迦，kauśika， कौशिका)，像那样，即使对一切法进行分别观察，但对任何法都没有执著和不执著，那就是菩萨摩诃萨的般若波罗蜜多。 又说： कौशिका (憍尸迦，kauśika， कौशिका)，未来的时候，有些善男子或善女人会宣说虚假的般若波罗蜜多
English
If there is no patience, how can there be attainment? If there is no patience, then for those who have the concept of not seeking the reality of things, is there corresponding patience? The Buddha said: Subhuti, it is just so. For those who have the concept of the non-existence of things, there is also no corresponding patience. Furthermore, Subhuti, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, there is no concept of things, nor is there a concept of the non-existence of things. Subhuti, whoever has no concept of things and no concept of the non-existence of things, that is the corresponding patience of a Bodhisattva Mahasattva. Moreover, in the Extensive Mother Sutra, it says: When a Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, there is no characteristic of phenomena, no recollection, and no mental engagement. It also says: Form itself is the realm of phenomena, and the realm of phenomena itself is form. It also says: If one sees any phenomena apart from the realm of phenomena, one will not abide in unexcelled, perfect enlightenment. And so on. In the Twenty-five Thousand Verse Perfection of Wisdom Sutra, it says: If a son or daughter of a Bodhisattva lineage, unskilled in means, treats this Perfection of Wisdom as an object of focus, that is exhausting the Perfection of Wisdom, that is abandoning the Perfection of Wisdom for a long time. It also says: Similarly, those who cling to characteristics, and thereby become arrogant, and are attached to objects of focus, they are exhausting the Perfection of Wisdom and abandoning it for a long time. Similarly, it is taught by applying "form is emptiness" and so on. For those phenomena, the absence of the concept of focusing on this and that is skillful means and the true teaching of the Perfection of Wisdom. In this way, all the Mother Sutra scriptures that appear to have attachment are seemingly the Perfection of Wisdom, while those that teach non-attachment are the true Perfection of Wisdom. In the Eight Thousand Verse Perfection of Wisdom Sutra, it says: Kausika, even if one individually examines all phenomena in that way, but has no attachment or non-attachment to any phenomenon, that is the Perfection of Wisdom of a Bodhisattva Mahasattva. It also says: Kausika, in the future, some sons or daughters of good family will teach false Perfections of Wisdom.
Tibetan
་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་སོགས། བཅོས་མ་དེས་རྫོགས་བྱང་ ལ་ཞུགས་པ་དག་ཕུང་བར་བྱེད་དེ། ཤེར་ཕྱིན་འདི་དོན་དང་ཚིག་འབྲུ་བཅས་པར་སྟོན་པར་མི་བྱེད་ཅེས་དང་། བཅོས་མ་དེ་གང་ལགས་ཞེས་པའི་ལན་དུ། གཟུགས་སོགས་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བདག་མེད་སོགས་ཀྱི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་སྟོན་པ་ལ་སྦྱར་ཏེ་རྒྱས་པར་གསུངས་ཤིང་། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན། གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་མེད་ན་རྟག་མི་རྟག་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་ཚུར་ཤོག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམས་ཤིག །ཆོས་ཅི་ལ་ཡང་མ་ལྟ། གང་ལ་ཡང་གནས་པར་མ་བྱེད་ཅིག །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ནི། གནས་པར་བྱ་བའམ། འདའ་བར་བྱ་བ་མེད་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་སྐྱེ་འགག་བླང་དོར་མེད་པར་སྟོན་ན་ཤེར་ཕྱིན་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པར་གཟུགས་སོགས་ལ་སྦྱར་ཏེ་རྒྱས་པར་གསུངས་ཤིང་། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་བསྟན་པའི་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་གསུངས་སོ། །གཟུངས་དབང་གིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། གང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་ཅིང་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཚིག་བླ་དྭགས་ཏེ། དོན་དམ་པར་གང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གང་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང་། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་འཐག་པའི་མདོ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ནི་སྒྲིབ་པའོ། །འཇམ་དཔལ་མདོར་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའམ། རྣམ་པར་བྱང་བ་དམིགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་སྒྲིབ་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། དེ་དག་གི་དགོངས་དོན་ལྟར་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །དེ་དག་བར་ན་མི་གནས་པ། །དུས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་འདོད། །དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། །ཐབས་མ་ཡིན་པས་རིང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིས། །ཡང་ དག་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་བཤད། །གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང་། །དུས་གསུམ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །སྦྱིན་ལ་སོགས་ལ་ངར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པས། །རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་
Chinese
将会产生，等等。虚假之物会摧毁进入圆满菩提的人，说般若波罗蜜多不应以意义和词语来展示。当回答什么是虚假之物时，详细地解释了将其应用于展示色等无常、痛苦和无我等目标之相。为什么呢？如果色本身都不存在，哪里会有常与无常的观点？因为色以色的自性而空，等等。种姓之子，过来修习般若波罗蜜多吧！不要看任何法，不要住在任何地方。为什么呢？因为对于般若波罗蜜多来说，没有可以居住或超越的事物，因为它展示了一切法自性空，没有生灭取舍，所以说般若波罗蜜多不是虚假的，而是应用于色等并详细解释。如此善妙地展示所产生的无量功德之方式被讲述。持咒自在所请问的经中说：所谓空性，是没有显现执着和没有执取的委婉说法。究竟而言，所谓空性，没有任何法可以作为目标，但也说为空性。等等。断除业障经中说：认为空性是障碍。文殊，简而言之，无论是烦恼还是清净，所有这些目标都应被视为是它的障碍。等等。按照这些的意旨，《现观庄严论》中，在基础智的章节中说：此岸彼岸及边际，彼等之中不住立，知晓诸时平等性，是为般若波罗蜜多。那是从相的所缘之门，以非方便而远离，那是精通方便者，说为真实现前。色等蕴空性，以及三时所摄之法，布施等菩提分，行持之想不顺品。布施等上无我执，其他于彼作合者，彼是断除贪边故，于胜者等贪着微。法之道乃自性，寂静之故彼甚深，知晓诸法自性一，以贪
English
will arise, and so on. The artificial destroys those who have entered into perfect enlightenment, saying that this Prajñāpāramitā should not be shown with meaning and words. When answering what the artificial is, it is explained in detail by applying it to showing the aspects of impermanence, suffering, and selflessness, etc., of form and so on. Why is that? If form itself does not exist, where would there be a view of permanence and impermanence? Because form is empty by its very nature of form, and so on. Son of lineage, come here and meditate on the Prajñāpāramitā! Do not look at any dharma, do not abide in anything. Why is that? Because for the Prajñāpāramitā, there is nothing to abide in or transcend, because it shows that all dharmas are empty of nature, without arising, ceasing, taking, or discarding, so it is said that the Prajñāpāramitā is not artificial, but is applied to form and so on and explained in detail. The way of generating immeasurable merit by showing it so well is told. In the Sutra Requested by Dhāraṇīśvara, it says: What is called emptiness is a euphemism for not having manifest attachment and not having grasping. Ultimately, what is called emptiness, there is no dharma that can be an object, but it is also said to be emptiness. And so on. In the Sutra of Severing the Veils of Karma, it says: Thinking of emptiness is an obscuration. Mañjuśrī, in short, all those objects, whether defiled or purified, should be regarded as its obscuration. And so on. According to the meaning of these, in the Ornament for Clear Realization, in the chapter on the basis of knowledge, it says: Not this shore, that shore, nor the edge, Not abiding in between them, Knowing the equality of all times, Is called Prajñāpāramitā. That is from the door of focusing on characteristics, Distant because it is not a means, That is by those skilled in means, Explained as being truly near. Form, etc., aggregates, emptiness, And the dharmas included in the three times, Giving, etc., the aspects of enlightenment, Thoughts of conduct are unfavorable. On giving, etc., there is no self-grasping, Others who combine with that, That is because it prevents the extreme of attachment, Attachment to the Victorious Ones, etc., is slight. The path of dharma is by nature, Because of solitude, it is very profound, Knowing that all dharmas are of one nature, With attachment.