Tibetan
པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པས་ཀྱང་། ཟབ་མོ་འཁུ་འཕྲིག་ཅན་འཇིགས་པ། །ཞེས་པ་ལྟར་དོན་ལ་གནས་པས། ཇི་སྐད་དུ། སྔོན་དུས་འཁྲུལ་པའི་ནགས་འབྱམས་བུད་ཤིང་དག །མཁས་གྲུབ་ཀླུ་དབང་བྱེ་བའི་མཁྱེན་རབ་ཀྱི། །སྟོང་ཕྲག་ཉི་མ་འབར་བས་བསྲེག་པའི་ཐལ། །ལྷོག་སྟེ་སྙིང་པོ་ལེན་ལ་རྨོངས་པ་བྲེལ། །དེ་ཕྱིར་ལུང་རིགས་མི་བཟད་དྲག་སྔགས་ཀྱིས། །སྦྱིན་སྒྲས་དྲེགས་པའི་ཐོད་པ་དྲལ་བ་དང་། །ལྷན་ཅིག་དམ་བཅས་བཅུད་ཀྱང་ཡལ་བ་ཡིས། །རྙེད་ཐོབ་དམ་པ་སྦྱིན་ལ་དེང་འདིར་བརྩོན། །འདིར་ཕྱོགས་སྔ་བཀོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཊཱི་ཀར། བདེན་མེད་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཙམ་དང་། མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་ནི་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་ཉིད་ཡིན་ལ། རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་དུ་སྔ་མ་དང་། ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་དུ་ཕྱི་མ་ཉིད་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་བཤད་ལ། དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་ བས་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ཏེ། བློ་དང་སྒྲ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟློས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ལྟར་བདེན་སྟོང་དང་བདག་མེད་པ་ལས་ལྷག་པའི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་དོན་དམ་པ་ནི་མེད་དེ། འཁོར་པའི་རྩ་བ་མཐར་ཐུག་བདེན་འཛིན་ལས་གཞན་དུ་མེད་ཅིང་། དེ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མཐར་ཐུག་པ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཡིན་པར་མདོ་སྔགས་ཀུན་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེར་མདོ་དང་དེའི་དགོངས་འགྲེལ་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་སུ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཅིང་། རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་གསུམ་དུའང་མཚན་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་ཏུ་གསུངས་ལ། རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་དུའང་འདུས་པའི་སེམས་ལེར་རིགས་དྲུག་གི་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལེའུ་དགུ་པ་སོགས་དང་། བདེ་མཆོག་གི་རྒྱུད་དུའང་། རྒྱུ་སོགས་སྟོང་པ་སྔོན་འགྲོ་བ་ཞེས་སོགས་དང་། རྟོག་པ་བཞི་པར། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོར་བྱས་ནས། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་བསྙོན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །ཞེས་དྲངས་ནས་ཡུལ་སྟོང་པར་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་རྩད་ནས་ལྡོག་ཐབས་མི་སྲིད་དེ། ཞེས་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དགག་པ་མེད་པར་དགག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མ་ཡིན་པར་བཀག་ཀྱང་མཐར་གཏུགས་ན་དངོས་པོར་ཞེན་པས། ཞེས་ཕྱོགས་སྔ་ཕྱིར་
Chinese
是。如是说，圣者也说：“深奥盘错极可怖。”如是安住于意义上。如是所说：往昔迷乱之森林遍布薪柴，贤哲成就者龙王百千之智慧，千数日光燃烧之灰烬，堆积如山取精要而愚昧者仓皇。因此以教理无与伦比之猛咒，施舍之声骄傲之颅盖击碎，同时誓言精要亦消失，于今勤奋施舍获得之圣物。此处为前派之安立与，彼之破斥。初者为 टीका（梵文，天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）：无实有只是名言之胜义谛，远离一切边之空性乃非名言之胜义谛。自续派之论典中前者，应成派之论典中后者即着重宣说。事物之实相胜义谛之真谛乃远离有无等一切边，故非心之行境，心与声乃世俗谛，故非胜义谛。如是重复。二者为：如此，无实空与无我之外，更无超胜之实相究竟胜义谛。轮回之根本究竟唯有实执，遣除彼之对治究竟唯有证悟无我之智慧，故经咒一切皆一致。般若经与彼之释疏中观理聚皆广说无自性。下三部续中亦说无相瑜伽为最胜。无上瑜伽续中亦于集密心要六种姓之胜义菩提心乃无我之相，如是第九品等与，胜乐之续中亦说：因等空性为前行等。第四品中：一切法皆作无我之体性后。如是所说皆无可否认。若汝见境无我时。如是引述，见境为空性之外，更无从根本扭转之方法。如是说，于宣说空性之时，色等不遮止而唯遮止，若不如此遮止，最终仍执着于事物。如是前后派
English
It is. Thus it is said, and the Noble One also said, "Profoundly intricate and terrifying." Thus it abides in meaning. As it is said: In the past, the forest of delusion was filled with firewood, The wisdom of hundreds of thousands of wise and accomplished Naga Kings, The ashes burned by thousands of blazing suns, Lie scattered, and the foolish rush to take the essence. Therefore, with the unparalleled fierce mantra of scripture and reason, The skull of pride in the sound of generosity is shattered, And together with the vow, the essence also vanishes, Now, in this era, strive to give the sacred objects that have been obtained. Here is the establishment of the former position, and its refutation. The first is the Ṭīkā: Non-reality is only the ultimate truth of designation, and emptiness, which is free from all extremes, is the ultimate truth that is not a designation. In the treatises of the Svātantrika school, the former is emphasized, and in the treatises of the Prāsaṅgika school, the latter is emphasized. The reality of things, the ultimate truth, is free from all extremes such as existence and non-existence, so it is not the object of the mind, because the mind and sound are conventional, not ultimate. Thus it is repeated. The second is: Thus, there is no ultimate truth that is superior to emptiness and selflessness. The root of saṃsāra is ultimately nothing other than the clinging to reality, and the ultimate antidote to abandon it is the wisdom of realizing selflessness, so the sūtras and tantras are all in agreement. The Prajñāpāramitā Sūtras and their commentaries, the collections of Madhyamaka reasoning, extensively explain the absence of inherent existence. In the lower three classes of tantras, the yoga without signs is also said to be supreme. In the Anuttarayoga Tantras, the essential mind of the union, the ultimate bodhicitta of the six lineages, is in the form of selflessness, and similarly in the ninth chapter and so on, and in the Hevajra Tantra, it is also said: Emptiness of causes and so on is the preliminary, etc. In the fourth chapter: After making all dharmas the nature of selflessness. Therefore, what is said is undeniable. If you see the absence of self in objects. Thus it is quoted, and there is no way to fundamentally reverse from seeing objects as emptiness. Thus it is said, and when explaining emptiness, there is only negation without negating form and so on, because if it is not negated in this way, one will ultimately cling to things. Thus, the former and latter positions.
Tibetan
བསྲེས་ཤིང་བཤད་དེ་གང་སྨྲས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་འདྲ་ཤ་སྟག་སྟེ། ཊཱི་ཀར། དེ་ལས་སླར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་དོན་དུ་མི་བཞེད་དེ། ཞེས་བཤད་ནས། དེའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དབུ་མ་རྒྱན་ལས། སྐྱེ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །སྐྱེ་བ་མེད་ལ་སོགས་མི་སྲིད། །ཅེས་པའི་གཞུང་དྲངས་པས་ལུང་དེའི་སོགས་སྒྲ་གཉིས་ཀྱིས་མཐའ་བཞི་བྲལ་བ་མི་སྟོན་ན་ཅི་ཞིག་སྟོན། སྟོན་ན་རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་དུ་དོན་དམ་སྔ་མ་ཉིད་སྟོན་ཟེར་བ་ སུན་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་ཁྱེད་ཅག་གིས་བདག་མེད་པར་བཟུང་ན་མེད་མཐའ་དང་། ཡོད་པར་བཟུང་ན་ཡོད་མཐར་ལྷུང་བར་བཤད་པས་དེ་ལྟར་ན་གཉིས་ཀ་མིན་པར་བཟུང་ན་གཉིས་མིན་གྱི་མཐར་ལྷུང་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་གང་དུའང་འཛིན་པ་མེད་པས་ཧ་ཤང་མ་ཧཱ་ཡ་ནའི་རྗེས་སུ་སོང་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ། ལྷམ་ལུས་པ་བགོ་སྐལ་དུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ལེ་ལན་བདའ་བའང་མེད་དོ། །ཤེར་འབྱུང་གིས་ཀྱང་། དེ་ལྟ་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཉུག་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །ཞེས་བརྒལ་བར་བྱེད་དོ། །འདི་ལ་ལན་བརྗོད་པ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། འདི་ཡི་དམིགས་པ་དངོས་མེད་དེ། །བདག་པོ་དྲན་པ་ཡིན་པར་བཞེད། །རྣམ་པ་ཞི་ཉིད་འདི་ལ་ནི། །རབ་ཏུ་སྨྲ་རྣམས་བརྒྱུད་མར་རྒོལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བར་ཆད་མེད་རྩེའི་དམིགས་རྣམ་ལ་རྩོད་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་སྤྲོས་བྲལ་མ་རྟོགས་པའི་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་རྒོལ་བས་རྩོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཆོས་ཀུན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ན་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དམིགས་པ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་པ་དང་། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་པར་བཟུང་ན་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་མི་འཐད་ལ། མ་བཟུང་ན་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཡང་མི་འཛིན་པ་སོགས་དང་། ཐུབ་པའི་མངོན་རྟོགས་མི་འཐད་དེ་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་ངོ་བོར་རྟོག་པ་བཀག་པས་དེ་ལས་གཞན་རྟོགས་ཚུལ་མེད་སྙམ་པ་སོགས་ཡིན་པ་རྒྱ་འགྲེལ་ཐམས་ཅད་ན་གསལ་བ་དེ་ལྟར་འདིར་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་སྐབས་སུ་བབས་སོ། །མདོ་རྒྱན་བཀའ་སྒྲུབ་ཏུ། རྟོག་གེ་རྟེན་ཅིང་མ་ངེས་ལ། །མ་ཁྱབ་ཀུན་རྫོབ་སྐྱོ་བ་ཅན། །བྱིས་པ་ལ་ནི་རྟེན་པར་འདོད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་ཡུལ་མིན། །ཞེས་དང་། རྒྱ་ཆེའི་ཕྱིར་དང་ཟབ་པའི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་སྨིན་དང་རྣམ་མི་རྟོག །དེ་ཕྱིར་འདི་ལས་གཉིས་ བསྟན་ཏེ། །དེ་ནི
Chinese
混合讲述，所说的一切都完全一样。 टीका（梵文，天城体，ṭīkā，注释）： 从此，他们也不认为无有是究竟的实相。 这样说完之后，为了证实这一点，引用《中观庄严论》中的经文： 因为没有生等等，所以没有无生等等。 如果这部经文中的两个“等等”不显示远离四边，那显示什么呢？ 如果显示，为了驳斥自续派的论典中说显示的是先前的胜义谛。 这样，如果你们执著于无我，就会堕入断边；如果执著于有，就会堕入有边。 这样，如果不执著于两者，就会堕入非二的边。 因此，因为对任何事物都没有执著，所以毫无疑问是追随了和尚摩诃衍那的道路，因为得到了赤身裸体的份额。 也没有追逐辩论。 《般若生》中也说： 这样，无自性本身就是诸法的本性，但不是以胜义的自性存在。 等等，广说了。 这样进行辩驳。 对此进行回答： 《现观庄严论》中说： 此之所缘非实事，以主有念为所许，此之寂静之体性，善说者等恒时诤。 如是说，如经中所说，对于远离一切戏论之自性的无间道之所缘和行相，这十六种诤论，是由于未能证悟真俗二谛双运离戏之所缘的论敌所提出的诤论。 例如，如果一切法自性空，那么有为法和无为法的所缘就不合理，这样想；如果确定地执著离戏的体性，那么离戏的行相就不合理，如果不执著，那么也不会执著为离戏等等；认为能仁的现观不合理，因为遮止了以有和无的体性进行思辨，所以认为除此之外没有证悟的方式等等。所有广释中都对此进行了阐明，因此，在这里，你所说的话也正合时宜。《经庄严论》的论证中说： 寻思依持不决定，不遍世俗生厌患，于诸稚童许为依，是故彼非彼之境。 以及，以其广大和甚深，完全成熟且不分别，因此从中显示二，那
English
Mixing and explaining, everything said is exactly the same. Ṭīkā (Sanskrit, Devanagari, ṭīkā, commentary): From this, they also do not consider non-existence to be the ultimate reality. Having said this, to prove it, quoting the scripture from the Ornament of the Middle Way: Because there is no birth, etc., there is no non-birth, etc. If the two "etc." in this scripture do not show the separation from the four extremes, what do they show? If it shows, in order to refute the statement in the treatises of the Svātantrika school that it shows the previous ultimate truth. In this way, if you cling to non-self, you will fall into the extreme of nihilism; if you cling to existence, you will fall into the extreme of existence. In this way, if you do not cling to both, you will fall into the extreme of non-duality. Therefore, because there is no clinging to anything, there is no doubt that you are following the path of the monk Mahāyāna, because you have received the share of being naked. There is also no chasing after arguments. The Prajñābhava also says: In this way, non-self-nature itself is the essence of all things, but it does not exist with the ultimate nature. Etc., it is widely said. In this way, it is refuted. Answering this: The Ornament of Clear Realization says: This object is not a real thing, it is accepted that the owner has mindfulness, this peaceful nature, the good speakers always argue. As it is said, as it is said in the sutras, for the object and aspect of the uninterrupted path of the nature of pacifying all elaborations, these sixteen disputes are disputes raised by opponents who have not realized the union of the two truths, the object of being free from elaboration. For example, if all dharmas are empty of self-nature, then the object of conditioned and unconditioned dharmas is not reasonable, so think; if you definitely cling to the nature of being free from elaboration, then the aspect of being free from elaboration is not reasonable, and if you do not cling, then you will not cling to being free from elaboration, etc.; thinking that the clear realization of the Buddha is not reasonable, because the speculation of the nature of existence and non-existence is prevented, so there is no way to realize other than that, etc. All the extensive explanations have clarified this, so here too, what you have said is timely. In the proof of the scripture of the Ornament of the Sutras, it says: Reasoning relies on uncertainty, not pervasive, worldly, causing boredom, it is considered to rely on children, therefore it is not their object. And, because of its vastness and depth, fully matured and not discriminating, therefore two are shown from this, that is