Tibetan
ད་རྒྱུ་ཚོར་བའི་བསམ་པ་དྲག་པོས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བཙལ་ཀྱང་ཐུགས་ཚིམ་ངེས་ཞིག་མ་རྙེད་ནས་འོ་བརྒྱལ་བྱུང་བས་དགོངས་པ་ཅུང་ཞིག་འཁྲུགས་པར་སྣང་སྟེ་བདེན་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ངལ་བསོ་བར་ཞུའོ། །ཡང་རྒྱུ་ཀུན་རྨོངས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཚོར་བ་ཞེས་རྒྱུ་ཚོགས་ གྲངས་ཚང་བས་སྒྲུབ་པ་ལྟར་ན། ཀུན་རྨོངས་རྟགས་ཀྱི་ཆར་སོང་བས་དཔེར་གསུང་བ་དང་འགལ་ལ། གང་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་བྱས་པ་བཞིན་ཞེས་འགོད་པར་ཐལ་ལོ་ཟེར་བ། དོན་གྱིས་ཀུན་རྨོངས་ཡོད་པའི་དབང་གིས་ཚོར་བ་དང་སྲེད་པ་བྱུང་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཞུང་རྩ་བར་ཀུན་རྨོངས་དཔེར་བྱས་པ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་གྲུབ་ཟིན་གྱིས་དབང་གིས་ཡིན་ལ། ཀུན་རྨོངས་ཡོད་ན་དེའི་འབྲས་བུའི་ཆ་ཡང་རིམ་པས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྦྱོར་བ་སྐོར་གཅིག་གི་དཔེར་བྱས་པ་དེ་སྐབས་དེའི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་བྱེད་ཀྱི། སྦྱོར་བ་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྔར་དཔེར་བཀོད་ན་ཕྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་རུང་བའི་བཅའ་ཁྲིམས་ནི་སྟོན་པས་ཀྱང་མ་མཛད་ལ། ཚངས་པ་དང་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཀྱང་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །དཔེར་ན་གང་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་མར་མེ་བཞིན་སྒྲ་ཡང་བྱས་སོ་ཞེས་པའི་སྐབས་ན་དཔེ་མར་མེ་ལ་བྱས་ཀྱང་། གཞན་དུ། གང་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་སྒྲ་བཞིན། མར་མེ་ཡང་བྱས་སོ་ཞེས་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དཔེ་ཀུན་རྨོངས་བཞིན་དུ་དཔེ་ཅན་སྲེད་པའང་ཤེས་སྒྲིབ་ཕྱོགས་ཀྱིས་བསྡུས་ཏེ། དཔེ་དཔེ་ཅན་དེ་ལྟར་འདྲ་དགོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། དཔེ་དཔེ་ཅན་སྒོ་ཐམས་ཅད་ནས་འདྲ་དགོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་མོད། དཔེར་བྱེད་པའི་སྐབས་སུ་འདྲ་ཆོས་མེད་ན་དཔེར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པས་འདྲ་དགོས་པའང་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་བརྗོད་བྱ་གཙོ་ཕལ་དང་དཔེ་དོན་གཉིས་ཀར་གཉིས་རེ་འབྱེད་དགོས་པ་སོགས་བཤད་པ་ལྟར་སྒོ་དོག་པོའི་ཨུ་ཚུགས་ཁོ་ནས་དགག་སྒྲུབ་གནད་ཆེན་མི་ནུས་ཏེ་ཡིག་ཚོགས་མང་བའི་ངལ་བ་ཙམ་མོ། །འདི་སྐབས་ལྟག་ཆོད་དགོས་མེད་ཀྱི་ངག་འདི་འདྲ་བ་ཕར་ལ་བསྐོར་ན་ཡང་མཚུངས་པ་དུ་མ་འདུག་ཀྱང་དོན་ཆུང་བས་མ་སྤྲོས་སོ། །ཡང་ཁྱེད་རང་བར་ནས་དུམ་ཆོད་དུ་འཆད་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་དཀྱུས་ལམ་མ་བཏང་བར་འབྲེལ་བསྒྲིགས་ནས་འཆད་པ། ། ཟླ་བས། ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་གོ་མི་ཆོད་པ་དང་། གཟུགས་ཚོར་ལ་བདེན་པར་དམིགས་ནས་འཇུག་པས་སླར་ཡང་སྲེད་པ་འདོད་ཆགས་འདྲེན་པ་དང་
Chinese
现在，即使以强烈的感受思维反复寻找，也因为没有找到真正令人满意的，而感到疲惫，似乎有些心烦意乱，请在无实性的境界中休息吧！还有，如果说“行（རྒྱུ་，梵文天城体：हेतु，梵文罗马拟音：hetu，汉语字面意思：因）是无明，其果是感受”，就像通过圆满的因缘聚合来成立一样。那么，无明就成了宗法，与比喻相违背了。如果说“凡是所作，都遍及无常，例如所作”，那就太过分了。实际上，因为有无明，所以才产生感受和贪爱。但在根本的论典中，以无明作为比喻，是因为对方已经认可了。如果存在无明，那么其果的部分也会逐渐成立。将一个组合作为比喻，并不是将其作为当时的所立。并没有上师制定过，先作为比喻，后来就不能作为所立的规矩。梵天和帝释天也无法做到。例如，在“凡是所作，都遍及无常，例如声音也是所作”的情况下，虽然以火作为比喻。但在其他地方，就像“凡是所作，都遍及无常，例如声音，火也是所作”一样。还有，就像比喻无明一样，比喻的对境贪爱也被摄于所知障的一方。如果比喻和比喻的对境必须完全相同，那就太过分了。如果比喻和比喻的对境必须在所有方面都相同，那就太过分了。但在作为比喻的时候，如果没有相似之处，那么作为比喻就没有意义，所以也必须有相似之处。正如你所说的，必须区分所表达的主次和比喻的意义，仅仅以狭隘的固执是无法进行重要的破立的，只是徒增文字的疲劳而已。在这种情况下，如果将这种无意义的争论反过来，也会有很多相似之处，但因为意义不大，所以就不展开了。还有，你自己是断章取义地解释，而我们是不舍弃整体脉络，连接起来解释的。 月称（ཟླ་བས།）：你的瑜伽见到无我（ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས།）。”等等，这是所说的偈颂的意义。你的见真谛并不能理解它，并且因为执着于色受为真实而进入，所以又会引来贪爱和欲望。
English
Now, even if one searches repeatedly with intense thoughts of feeling as a cause, one becomes exhausted from not finding something truly satisfying, and seems somewhat disturbed in mind, so please rest in the realm of non-reality! Furthermore, if it is said that "ignorance is the cause, and feeling is the result," as if establishing it through the complete assembly of causes, then ignorance becomes the subject of the syllogism, which contradicts the example. If it is said that "whatever is made is pervaded by impermanence, like something made," then that is too extreme. In reality, feeling and craving arise because of the existence of ignorance. However, in the root text, ignorance is used as an example because the opponent has already accepted it. If ignorance exists, then the part of its result will also gradually be established. Using one set of arguments as an example does not make it the object to be proven at that time. There is no rule made by the Teacher that what was previously used as an example in other arguments cannot later be used as the object to be proven. Even Brahma and Indra cannot do that. For example, in the case of "whatever is made is pervaded by impermanence, like sound is also made," although fire is used as an example. But elsewhere, it is like "whatever is made is pervaded by impermanence, like sound, fire is also made." Furthermore, just as ignorance is an example, the object of the example, craving, is also included in the category of cognitive obscurations. If the example and the object of the example must be exactly the same, then that is too extreme. If the example and the object of the example must be the same in all aspects, then that is too extreme. But when used as an example, if there is no similarity, then using it as an example is meaningless, so there must also be similarity. Just as you said that one must distinguish between the main and secondary aspects of what is expressed and the meaning of the example, one cannot accomplish important refutations and establishments with only narrow-minded insistence, it is just increasing the fatigue of writing. In this case, if one were to turn this kind of meaningless argument around, there would be many similarities, but because it is not very meaningful, I will not elaborate. Also, you yourself explain in a fragmented way, while we explain by connecting without abandoning the overall context. "Chandrakirti (ཟླ་བས།): Your yoga sees selflessness (ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས།)." etc., this is the meaning of the verse that was said. Your seeing the truth does not lead to understanding it, and because you focus on form and feeling as being true and enter into them, you will again attract craving and desire.
Tibetan
། དེའི་རྒྱུ་མཚན་དོན་དམ་པ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པས་ཉོན་མོངས་ལྡོག་པ་ནི། འོག་ཏུ། གང་ཚེ་ཚོར་པོ་འགའ་མེད་ཅིང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུངས་པས་ཤེས་ཤིང་། དེ་ལྟར་ན། བསྟོད་པ་དོན་དང་ལྡན་པར་སོགས་ནས་བསྔགས་པའི་བླ་རེས་བྲེས་པའི་བར་དུ་བརྗོད་པ་ནི། ཁྱེད་ཅག་གིས་དཀྱུས་ལམ་མ་བཏང་བ་ཡིན་ནམ། ཤེར་ལེའི་ཚིགས་བཅད་འདི་སྐབས་ཉན་རང་ལ་སྟོང་ཉིད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཁུངས་སུ་ཆེ་བས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཁས་བླངས་ལ་གནོད་དོགས་པས་དོན་གཞན་དུ་འདྲེན་པའི་འཆད་ཚུལ་གསར་བ་ཞིག་མཛད་པ་གང་ཡིན་རུང་ཡིན་དུ་ཆུག་སྟེ། སྔ་རབས་པའི་རྗེས་འབྲངས་བདག་ཅག་གིས་ནི་མངོན་པ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་བདེན་པ་མཐོང་པའི་རང་ལམ་གྱི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པས་གོ་ཆོད་པར་སྒྲུབ་ལ། ཁྱེད་ཅག་གིས་མི་ཆོད་པར་བསྒྲུབ་ལ། བདག་ཅག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཐུན་མོང་མིན་པར་སྒྲུབ། ཁྱེད་ཅག་གིས་རྫོགས་པར་རྟོགས་ཀྱང་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་པའི་ལམ་དུ་སྒྲུབ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་རྟོགས་ཟིན་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དུས་ན། གཟུགས་སོགས་ལ་དམིགས་ནས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་མོད། བདག་མེད་རགས་པ་ཙམ་རྟོགས་པ་གོམས་ཀྱང་གཟུགས་སོགས་བདེན་པར་དམིགས་ནས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འདོད་ལ། འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་ན་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའང་ལྡོག་ན་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་རྣམས་ལྡོག་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀའི་གཉེན་པོར་གཞུང་ཐམས་ ཅད་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལྟར་འདོད་དོ། །བསྟོད་པ་དོན་ལྡན་ལྟར་རྗེ་ཙོང་ཁ་པ་ལ་བསྔགས་པ་ནི། བསྔགས་ཡུལ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་རྗེས་འཇུག་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས་པ་ཡ་རབས་དམ་པའི་ཚུལ་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་པ་ལས་ཅི་ཡོད། འདི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་དད་པས་བསྔགས་པ་དང་། བྱམས་པ་ཟོལ་མེད་ཀྱིས་གཞན་ལ་བསླབ་ཚིག་བདུད་རྩིའི་བསང་གཏོར་སྙན་ངག་གི་ཕྲེང་བར་སྤེལ་བ་ནི་ལེགས་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཚིགས་བཅད་དུ། རྒྱལ་རྣམས་ཏིང་འཛིན་བཞེངས་སྙམ་རྟོགས་མ་གྱུར། །འོན་ཀྱང་ཞེས་པ་འདི་སྔར་གྱི་ཙམ་སྒྲ་དང་ཡང་སྒྲ་ལ་ཉིད་ཀྱིས་དཔྱད་པ་ལྟར་བྱས་ན་ཚིག་ཅུང་མི་བདེ་ཡང་དེ་འདྲའི་དཔྱད་པས་ཅི་བྱ་སྙམ་མོ། །ཡང་རྩོད་ཡིག་ཏུ། གཉིས་པ་བདེན་གཉིས་དང་འབྲེལ་པའི་ཚུལ་ལ། རྒྱན་ལས། རབ་ཏུ་སྨྲ་རྣམས་བརྒྱུད་མར་རྒོལ། །ཞེས་དང་། བཀའ་སྒྲུབ་ཏུ། འདི་ལ་གལ་ཏེ་མོས་མེད་གྲུབ་
Chinese
因為不了解那個真實的理由，通過修習不觀待三輪的智慧來使煩惱止息，在下面，通過所說的“任何時候都沒有感覺”等偈頌可以了解。那樣的話，從“讚頌具有意義”等直到“讚頌的領先者所迷惑”之間所說的是，你們沒有捨棄通常的道路嗎？這段《般若經》的偈頌，因為是聲聞緣覺沒有圓滿證悟空性的依據，恐怕會損害自己宗派的承諾，無論你們做出怎樣將意義引向其他方面的新的解釋方法都可以。我們這些追隨古代先賢的人，像從《俱舍論》中所說的那樣，通過證悟見到真諦的自己的道路的那個本性來成立是有意義的。你們成立是沒有意義的。我們成立圓滿證悟空性是大乘的不共證悟種類。你們成立即使圓滿證悟也是與聲聞緣覺共同的道路。同樣，在證悟了細微的人無我，串習達到究竟的時候，雖然不會緣著色等而生起貪著，但認為即使串習了僅僅是粗略的人無我，緣著色等真實而會生起貪著。如果具有不觀待三輪的智慧，那麼如果所知障也能夠止息，更何況貪著等煩惱會止息呢？因為一切的經論都說是二障的對治。
English
Because of not understanding that true reason, by meditating on the wisdom that does not observe the three spheres to make afflictions cease, below, it can be understood through the verses such as "At any time there is no feeling." If so, from "Praise is meaningful" etc. until "The leader of praise is confused" what is said is, have you not abandoned the usual path? This verse of the Prajñāpāramitā Sūtra, because it is the basis for the Śrāvakas and Pratyekabuddhas not fully realizing emptiness, fearing that it would harm the commitment of their own school, no matter what new method of explanation you make that leads the meaning to other aspects is acceptable. We, who follow the ancient sages, like what is said in the Abhidharmakośa, establish that it is meaningful by realizing that nature of our own path of seeing the truth. You establish that it is meaningless. We establish that the complete realization of emptiness is the uncommon realization of the Mahāyāna. You establish that even if you fully realize it, it is a path common to the Śrāvakas and Pratyekabuddhas. Similarly, at the time when the subtle selflessness of the person is realized and the habituation reaches the ultimate, although attachment will not arise by focusing on form etc., it is believed that even if only the gross selflessness of the person is realized, attachment will arise by focusing on form etc. as true. If one has the wisdom that does not observe the three spheres, then if the obscuration of knowledge can also cease, what need is there to say that afflictions such as attachment will cease? Because all the scriptures say that it is the antidote to the two obscurations.