Tibetan
འདིར་གཞུང་རྩ་བའི་འབྲེལ་དང་ཚིག་ནུས་ཙམ་ལ་དཔྱད་ནས་གནས་མེད་ཅིང་སྐབས་ མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་དེ་ལྟར་ཁྲོས་པར་མ་གྱུར་པ། ངེད་ཅག་ལ་རང་རིག་ཡོད་པས་རང་བློ་རང་ལ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་འདིས་ངེས་ནུས་སོ། །གཏིང་ནས་ཁྲོས་ཤིང་ཁྲོས་ཚིག་སྨྲ་ན་རང་མཚང་དུ་མངོན་པའི་ཕྱིར། རིགས་པ་སྨྲ་བ་དག་གིས། རིགས་པའི་དཔྱད་པ་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་ལེགས་པར་རྗོད་པར་བྱེད་ཀྱི་ཁྲོས་ཚིག་མི་སྨྲ་སྟེ། གཞན་སེམས་རྗེས་སུ་བསྲུང་ཞིང་སྨྲ་བ་མཁས་པའི་ཚུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོའི་ལུགས་དང་མི་མཐུན་པར་སྨྲས་པ་ཙམ་ལ་བློ་ལྡན་སུ་ཞིག་ཁྲོ་རིགས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཆོས་གྲགས་དང་ཟླ་གྲགས་དབྱིག་གཉེན་སོགས་ཀྱི་གསུང་རྣམས་ལའང་བརྒལ་བ་དག་ཀྱང་མཐོང་སྟེ། རིན་འབྱུང་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་ཁ་ཅིག་གིས། ཟླ་གྲགས་ལ་སོགས་རྟོག་གེ་ངན་འཇོམས་ཐོ་བ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་དང་། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་འཛིན་པ་འགས། ཆོས་གྲགས་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་ཞེས་ཕྱོགས་སྔར་བཀོད་པ་དང་། ཨ་བྷཱ་ཡས། ཞི་འཚོ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་ཞེས་བཀག་པ་སོགས་རྒྱ་གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་སུའང་དེ་འདྲའི་རིགས་མང་ལ།བོད་དུའང་དེ་འདྲ་ཡོད་པ་སྨོས་མ་དགོས་ཏེ། ཁྱེད་ཅག་གི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་བོད་སྔ་རབས་པའི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བ་ཡིན་པ་དང་། ཆད་ལྟ་ཡིན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མིན་ལ། ཐར་པའི་ལམ་མིན་ཞེས་དངོས་སུ་གཤེ་ཡང་འདི་ན་སུ་དག་མིག་དམར་པོར་གྱུར་ནས་རྐང་བྲོ་བརྡུང་ཞིང་ཁྲོ་ཚིག་སྨྲ་བ་གཅིག་ཀྱང་མ་མཐོང་སྟེ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བློའི་འཆར་སྒོ་དགག་ཏུ་མེད་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་ཁྲོ་སྟེ་ཁྲོ་བ་དོན་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གཞན་པ་དག་གིས་རིགས་པའི་ལམ་གྱིས་དགག་པ་བརྗོད་པ་ཉིད་གནོད་པ་ཡང་དག་ཏུ་སོང་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས་རྣམ་འགྲེལ་དུ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད་དམ་མ་བརྗོད་ཀྱང་། །འགལ་ན་རྒོལ་བས་འདིར་ཅི་བྱས། །དེས་བརྗོད་ཉེས་པས་བསྟན་ བཅོས་ལ། །གནོད་བྱེད་དུ་ནི་དེ་སྐྱེས་མིན། །གནོད་བྱེད་བརྗོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཅེ་ན། །གལ་ཏེ་མ་བརྗོད་ན་དེ་ཅི། །གནོད་པ་མིན་ནམ་མི་རིགས་བྱེད། །མིན་ཏེ་ཅིས་ན་སྐྱོན་ཅན་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ངེས་ལ། གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་དེ་དག་རིགས་པའི་ལམ་གྱིས་སུན་ཕྱུང་ནུས་ན་ཕ་རོལ་དེ་ཉིད་ཁ་སྐྱེངས་པའི་རྒྱུ་ཙམ་དུ་སོང་བས་རང་ཉིད་ཀྱི་ལུགས་དེ་ཇེ་དག་ཏུ་འགྲོ་བའི་རྒྱན
Chinese
在此，仅仅因为评论根本经典的关联和词句力量，说成是无处和不合时宜的时候，我们并没有那样生气。我们有自知之明，自己的想法不会对自己隐藏，这能够确定。如果从内心深处生气并说出气话，就会显露出自己的缺点。讲道理的人们，主要通过理性的分析来好好表达，而不说气话，因为守护他人的心，并且说话是明智的方式。仅仅因为说了与各自的宗派不一致的话，哪位有智慧的人会生气呢？像大学者法称、月称、世亲等的著作中也见到反驳。然炯瓦的追随者中的一些人说：“月称等是摧毁恶分别的铁锤。”等等。还有一些持有应成派宗义的人，将“法称及其追随者”作为前置立场，阿巴亚则禁止“寂护及其追随者”等等，在汉地的大论著中也有很多这类情况。在西藏也有这类情况，不用多说。你们所有的宗派主义者也直接责骂说，西藏早期所有的见解都是和尚的见解，是断见，不是佛的教言，也不是解脱之道，但在这里没有看到谁变得怒目圆睁，顿足跳舞，说出气话。众生的思维方式是不可阻挡的多种多样，谁会对这些想法生气呢？生气是没有意义的。为什么呢？如果其他人通过理性的方式表达反驳，而这确实造成了损害，也不应该生气。理智自在法称在《释量论》中说：“无论说或不说理由，如果矛盾，辩论者在此做什么？因为他说了错误，所以对论著，那不是损害的来源。如果说因为说了损害，所以是过失，如果没说，那又怎样？不是损害吗？不应该做。不是，为什么是有过失的？”如是确定。如果能用理性的方式驳倒其他人所说的话，那只会让对方感到羞愧，反而会成为使自己的宗派更加纯正的装饰。
English
Here, we did not become so angry merely because of commenting on the connection and the power of words of the root texts, saying that they are baseless and untimely. We have self-awareness, and this, that our own thoughts are not hidden from ourselves, can ascertain it. If one is deeply angry and speaks angry words, one's own faults will be revealed. Those who speak of reason mainly use rational analysis to express themselves well, and do not speak angry words, because protecting the minds of others and speaking is a wise way. Who among the wise would be angry merely because someone said something that disagrees with their own system? Even in the works of great teachers such as Dharmakirti, Chandrakirti, and Vasubandhu, one sees refutations. Some followers of Rinchen Jungne Zhap said, "Chandrakirti and others are hammers that destroy evil conceptualizations," and so on. And some who hold the Prasangika system have stated "Dharmakirti and his followers" as a prior position, and Abhaya prohibited "Shantarakshita and his followers," and so on. There are many such instances even in the great treatises of China. It goes without saying that there are such instances in Tibet as well. All of you sectarians also directly scold, saying that all the views of the early Tibetans are the views of Heshang, are annihilationist views, are not the Buddha's teachings, and are not the path to liberation, but here I have not seen anyone become red-eyed, stamping their feet, and speaking angry words. Since the ways of thinking of beings are diverse and cannot be blocked, who would be angry at these thoughts? Being angry is meaningless. Why is that? If others express refutations through reasoning, and this actually causes harm, one should not be angry. Dharmakirti, the lord of reason, said in the Pramanavarttika, "Whether the reason is stated or not, if there is contradiction, what does the debater do here? Because he spoke wrongly, that is not the source of harm to the treatise. If you say that it is a fault because harm was spoken, if it was not spoken, then what? Is it not harm? It should not be done. It is not, why is it faulty?" As it is certain as it was said. If one can refute what others have said through reasoning, that will only cause the other party to be ashamed, and it will instead become an ornament that makes one's own system more pure.
Tibetan
་དུ་འགྱུར་བ་ལས་གནོད་མི་ནུས་ན་ཁྲོ་བ་སྐྱེད་དོན་མེད་དོ། །རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྩོད་དང་སྐྱོན། །ཁྱོད་དང་འཕྲད་ན་འཇིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཁོ་བོ་ཅག་བག་ཚ་བ་མེད་པར་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་གྲངས་ཚང་བསྡུས་ཏེ་ཕྱོགས་སྔ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་སྨྱོས་པའི་གནང་བ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཀྱང་། ཚིག་གི་འཐེན་རྩོད་ཙམ་ལ་ལེགས་ཉེས་ཆེན་པོ་མེད་པས་བག་ཚ་བ་ཅི་ལ་མངའ་སྟེ་འོན་ཀྱང་དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་དགེ་འདུན་བསྡུ་བ་སོགས་ཀྱི་ངལ་བའང་མ་དགོས་སོ། །མ་སྨྱོས་པར་ཚུལ་བཞིན་སྨྲ་བ་ལ་ཐོ་ཅོས་སྨྱོས་པའི་གནང་བ་སྦྱིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་གྱིས་སྨྱོས་པར་གནང་བ་རང་གིར་བྱས་སོང་ངོ་། །དེ་ལྟ་ནའང་བསྙོན་དོར་གྱི་རྒྱན་ལྟ་བུར་མོས་པས་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་སོགས་སྨོས་པ་ནི་ངེས་པར་བསྙོན་དོར་གྱི་རྒྱན་ལྟ་བུར་བབ་ཅོལ་དུ་སོང་སྟེ། ཕ་རོལ་ལ་གྲགས་པའི་ཉོན་མོངས་སྲེད་པ་མེད་ཅེས་པ་ལ་སྲེད་འདི་ཞེས་བཀར་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་ཡང་། ཀུན་རྨོངས་བཞིན་ཞེས་ཕ་རོལ་ལ་གྲགས་པའི་དཔེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཕ་རོལ་པོས་མེད་ཟེར་རྒྱུའི་སྲེད་པ་ཞིག་བསྟན་ལ། འདི་ཞེས་ཉེ་ཚིག་གིས་ཟླས་དྲངས་པའི་སྲེད་པ། ཁོའི་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་པར་ཡང་བསྟན་པས། ལུགས་གཉིས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཕྲ་རགས་ལ་མཁས་དགོས་པ་དང་། བརྗོད་བྱ་གཙོ་ཕལ། དངོས་དང་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་གཞན་སེལ་སྐབས་སོགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་འདི་ལ་ གོ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན། སྲེད་འདི་ཞེས་བཀར་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་ལྟར་མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་ཡང་། ཕ་རོལ་ལ་གྲགས་པའི་དཔེ་ཀུན་རྨོངས་ཡོད་པ་བཞིན་དུ། ངར་འཛིན་ཕྲ་མོས་དྲང་བའི་སྲེད་པ་ཅི་སྟེ་མེད་ཅེས་སྔར་བརྗོད་པ་དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཁ་ཁྲལ་འཇལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། ཡང་སྲེད་འདི་ཞེས་པའི་ཉེ་ཚིག་གིས་ཟླས་དྲངས་པའི་སྲེད་པ། ཕྱིར་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་པར་ཡང་བསྟན་པས་ཞེས་སྨོས་པ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་པ་དང་མིན་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ཟེར་བ་འདི་སྤར་མར་འདུག་པས་ཚིག་ཆད་པ་འདྲ་མིན་ན་དངོས་སུ་བསྙོན་དོར་གྱི་གཏམ་ཡ་མཚན་པ་དངོས་སོ། །སྤྱིར་བརྗོད་བྱ་ལ་གཙོ་ཕལ་དང་། སྒྲའི་དངོས་དང་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་མུ་བཞི་དང་། སྒྲ་དང་དོན་གྱི་རྣམ་བཅད་ཀྱི་གཞན་སེལ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་འཆད་དགོས་པ་ནི་བདེན་ཀྱང
Chinese
如果不能受到（愤怒）转变的损害，那么就没有理由产生愤怒。正如所说：“反驳者们的争论和过失，与您相遇就会毁灭。”因此，我们毫不犹豫地聚集四方的僧众，圆满具足，给予先说者疯狂的许可。虽然这样说了，但仅仅是言辞的争论并没有大的好坏，为什么会有犹豫呢？然而，为此也不需要聚集四方僧众等的辛劳。对于没有疯狂而如理说法的人，托辞给予疯狂的许可，实际上就是自己给予了疯狂的许可。即使那样，也应该像对待否定之饰一样进行观察。等等所说，必定会像否定之饰一样变得草率。对于说对方没有被广为人知的烦恼贪欲，将“贪欲此”分开，说即使不是你所认为的烦恼，也像众人迷惑一样，为了显示对方广为人知的例子。这里显示了对方会说没有的贪欲，并且用近指词“此”所指的贪欲，也显示了是按照他的想法的烦恼。因此，必须精通两种方式的粗细烦恼，以及所说的主次，真实和执着的所说能说，排除其他情况等所组成的缘故。那么，这有什么意义呢？将“贪欲此”分开，说即使不是你所认为的，从《俱舍论》中所说的烦恼，也像对方广为人知的例子众人迷惑一样。如果细微的我执所引导的贪欲不存在，那么与之前所说的话语没有任何区别，只不过是交差而已。又说用近指词“贪欲此”所指的贪欲，也显示了是按照反驳者的想法的烦恼。说按照反驳者的想法，既是烦恼又不是烦恼，这就像是骰子一样，如果不是词语缺失，那就是真正令人惊奇的否定之语。一般来说，对于所说，有主次，以及声音的真实和执着的所说能说的四句，以及声音和意义的区分的排除其他情况的分别，虽然必须理解之后才能讲解，但这是真实的。
English
If one cannot be harmed by the transformation (of anger), then there is no reason to generate anger. As it is said, "The arguments and faults of the opponents, when they meet you, will be destroyed." Therefore, we will gather the fully assembled Sangha of the four directions without hesitation and grant permission for madness to the one who speaks first. Although it is said, there is no great good or bad in mere verbal arguments, so why should there be hesitation? However, for that reason, there is no need for the labor of gathering the Sangha of the directions, etc. To one who speaks properly without madness, giving permission for madness as a pretext is actually giving permission for madness to oneself. Even so, it should be examined as if it were a figure of speech of denial. What is said, etc., will surely become hasty like a figure of speech of denial. To say that the opponent does not have the widely known affliction of craving, separating "this craving" and saying that even if it is not the affliction you think it is, it is like the delusion of all, in order to show the example widely known to the opponent. Here, it shows a craving that the opponent would say does not exist, and the craving referred to by the near-pointing word "this" also shows that it is an affliction according to his idea. Therefore, one must be proficient in the subtle and coarse afflictions of the two ways, as well as the main and secondary things said, the real and clinging things said, the speaker, the exclusion of other situations, etc. So, what is the meaning of this? Separating "this craving" and saying that even if it is not the affliction spoken of from the Abhidharma according to your idea, it is like the example widely known to the opponent, the delusion of all. If the craving led by subtle self-grasping does not exist, then there is no difference from what was said before, it is just a matter of paying the difference. Again, it is said that the craving referred to by the near-pointing word "this craving" also shows that it is an affliction according to the opponent's idea. Saying that according to the opponent's idea, it is both an affliction and not an affliction, this is like a die, if it is not a missing word, then it is truly a wonderful word of denial. In general, for what is said, there are the main and secondary, and the four sentences of the real and clinging things said and the speaker of sound, and the distinction of excluding other situations of the distinction of sound and meaning, although it is true that one must understand and then explain, but this is true.