Tibetan
་གང་ཟག་ཡིན་ན་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་གཅིག་ཀྱང་མི་སྲིད་པར་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་དགོས་ཞེས་སྨྲས་ན་བསྡུས་འཇོམས་ཀྱི་གྲོང་དུ་རྣམ་རྟོག་རླུང་གིས་བདས་པའི་རྟབ་ཚིག་དངོས་སུ་ཤོར་བར་མི་འགྱུར་རམ། ཁྱོད་ཀྱི་རྩོད་ཡིག་འདིར་འོག་ཏུ་ཡང་། ད་ནི་མངོན་གྱུར་བ་ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་སྦྲན་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་གཏན་གྱི་དཔེ་མཁྱུད་ཀྱི་མདོ་ཚིག་གསལ་དུ་བཀོད་པའི་དགོངས་པ་ལྟར་མངོན་པ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པར་སྔགས་ཤིང་འདིར་དེ་དག་གི་དོན་བསྡུས་པ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དེས་ལུགས་ འདིར་མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི་ཉོན་མོངས་དེ་དག་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྤང་ན་ས་བོན་ཡང་སྤངས་རིགས་པ་གང་ཞིག །ས་བོན་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་བདེན་འཛིན་གྱི་ས་བོན་མ་སྤངས་པར་ཐལ་ཞིང་། ས་བོན་མ་སྤངས་པར་སྤང་བའི་རྣམ་གཞག་གཅིག་བཤད་ན་ཉམས་སྨད་པ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་སྤངས་པ་ཞེས་གྲགས་པ་ཉན་སར་བཤད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཇུག་འགྲེལ་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་དྲང་སྲོང་དང་། རྩ་བར་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་དཔེར་བཀོད་པའི་དགོངས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མ་གྲུབ་ན་ས་བོན་སྤངས་ན་སླར་སྐྱེ་བར་འགལ་ཏེ། གཞན་དུ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་སྐྱེ་བར། །ཞེས་སོགས་ལུང་རིགས་དུ་མ་དང་། རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་འདུས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པའི་འདུས་བྱས་ནི་རང་སྡེར་མ་ཟད་མུ་སྟེགས་གྲངས་ཅན་པ་ལྟ་བུས་ཀྱང་མི་འདོད་དོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་འོག་ཏུ། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་མ་མཐོང་བར་དུ་རྟག་བདག་སྤངས་ཀྱང་རུང་། ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། །དེར་ཐལ། ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་བདག་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཅེས་ལུགས་འདིའི་སྟོང་ཉིད་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་བ་དང་། དེ་མ་རྟོགས་པར་རྟག་བདག་གི་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་གཅིག་བཤད་པ་དེས་མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི་ཉོན་མོངས་ལ་ཡང་རིགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་དུ་མ་འབྱེད་དགོས་པའི་ཚུལ་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ནི། ཤེར་འབྱུང་གི་འགྲེལ་པར། བདེན་པ་མཐོང་ནས་གྲོལ་ཞེས་བཤད་པ་དེ་ལ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་སྲིད་དེ། དོན་དམ་པའམ། ཀུན་རྫོབ་བོ། །བརྟག་པ་དང་པོ་ལྟར་ན་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་མི་བཟོད་དེ་རིགས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དགེ་བ་ལྷས་ཀྱང་། དེ་ཉོན་མོང
Chinese
如果有人说，如果有人是证悟了道的人，那么连一个人都不可能存在，只能是那些显而易见的傲慢者，那么这难道不是在自取灭亡的城市里，被分别念之风驱赶的胡言乱语吗？在你的辩论文章的后面也说：“现在要混合显现出来的深奥思想。”按照禅定的比喻，清楚地阐述经文的含义，从显现中赞叹阿罗汉，并在此处将这些意义概括为真实成立的对境，这样，这个宗派并没有舍弃从显现中所说的那些烦恼。如果舍弃了它，那么种子也应该被舍弃，这是什么道理呢？因为没有舍弃种子。如果第一个不成立，那么声闻和独觉阿罗汉就会被认为没有舍弃真实执着的种子。如果说没有舍弃种子，却说舍弃的形态，就像在听闻处所说的，通过一切生起的门来舍弃，这就像《入行论》的注释中，以世间仙人和根本上无想定的等持为例子的含义相符。如果第二个不成立，那么舍弃种子就会与再次生起相违背。否则，就会从阿罗汉的果位上退堕。《释量论》中说：“从因的集合中产生果。”等等，有许多经文和道理。而且，不依赖于自己的因缘聚合的有为法，不仅是自宗，就连外道数论派也不承认。你在后面也说：“在没有见到以自己的自性成立的空性之前，即使舍弃了常我也可以。”因此，这是因为，将以自性成立的我遮止的空性，特别指定为这个宗派的空性，并且说在没有证悟它之前，就舍弃了常我的执着的某个人，对于从显现中所说的烦恼，道理也是相同的。像这样，必须区分许多差别的方式，与经文结合起来是：在《般若生》的注释中说：“必须考察说见到真谛而解脱。”见到真谛有两种可能：胜义谛或世俗谛。如果按照第一种考察，那么我们这些人就没有颠倒的分别念。如果按照第二种考察，那么就无法忍受，因为与道理相违背。吉祥天也说：那个烦恼
English
If someone says that if someone is a person who has attained realization of the path, then not even one person can exist, but only those who are obviously arrogant, then wouldn't that be uttering nonsense driven by the winds of conceptualization in the city of self-destruction? In your argumentative essay, it also says later, "Now, let us blend the profound meaning of what is manifested." According to the meaning of the metaphor of meditation, which clearly explains the meaning of the sutra, praising the Arhat from manifestation, and here summarizing those meanings as the object of true establishment, then this system has not abandoned those afflictions spoken of from manifestation. If it is abandoned, then the seed should also be abandoned, what is the reason? Because the seed has not been abandoned. If the first is not established, then the Hearers and Solitary Realizers will be considered not to have abandoned the seed of true clinging. If it is said that the seed has not been abandoned, but the form of abandonment is spoken of, like what is said in the place of hearing, abandoning through the door of all arising, this is like the meaning in accordance with the example of worldly hermits and the absorption without perception at the root in the commentary on the Entering the Middle Way. If the second is not established, then abandoning the seed contradicts arising again. Otherwise, one will fall from the state of Arhat. The Commentary on Valid Cognition says, "From the collection of causes, the result arises." And so on, there are many scriptures and reasons. Moreover, conditioned phenomena that do not rely on the collection of their own causes and conditions are not accepted even by the proponents of other schools, such as the Samkhya. You also say later, "Until emptiness, which is not established by its own nature, is seen, it is okay to abandon the permanent self." Therefore, it is because emptiness, which negates the self established by its own nature, is specifically designated as the emptiness of this system, and saying that someone who has abandoned the clinging to the permanent self without realizing it, the reasoning is the same for the afflictions spoken of from manifestation. Like this, the way to distinguish many differences must be combined with the scriptures: In the commentary on the Prajnaparamita, it says, "It is necessary to examine the statement that liberation comes from seeing the truth." There are two possibilities for seeing the truth: ultimate truth or conventional truth. If we examine it according to the first, then we do not have inverted conceptualizations. If we examine it according to the second, then it is unbearable because it contradicts reason. Deva also said: That affliction
Tibetan
ས་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་འཕྲད་ནས་ཉོན་ མོངས་པ་ཅན་སྐྱེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་སྟོན་ནོ། །དེ་བས་སྲིད་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་ན་ཉོན་མོངས་པ་བག་ལ་ཉལ་ས་བོན་ཙམ་དུ་གནས་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དང་འཕྲད་དེ་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོར་སད་པ་ལ་བཤད་པས་ཁྱེད་ཅག་གིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་སྦྱར་བ་བོད་ཀྱི་ཞེ་འདོད་དང་མ་བསྲེས་པའི་རྫུན་ཕུག་བརྡིབས་པར་གསལ་ཏེ། དཔལ་རྣལ་འབྱོར་ཟླ་བའི་འགྲེལ་པ་ཁྱད་པར་གསལ་བྱེད་ལས། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སྲེད་པ་ཡང་ཁྱེད་ཅག་གི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པ་བཞིན་དུ་ཅི་སྟེ་མེད། ཅེས་པ་ནས། སླར་ཡང་ཆགས་པ་སྐྱེ་སྲིད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱ་གཞུང་རྣམས་ནི་ཚད་མར་མི་བྱེད་པར་ངེས་ཏེ་སྟོན་པ་སུ་ཡིན་ཀྱང་བརྟག་དགོས་པར་སྣང་ངོ་། །མདོར་ན་རྩ་བའི་བཤད་བྱ་བསམ་གཏན་དཔེ་མཁྱུད་ཀྱི་མདོ་ལས། དེ་གཅིག་ཏུ་དབེན་པར་སོང་སྟེ་ཆོས་དེ་དག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་ཞི་གནས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ནས། བདག་ནི་དགྲ་བཅོམ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་བདག་ཉིད་ཤེས་སོ། །དེ་འཆི་པའི་ཚེ་བདག་ཉིད་སྐྱེ་བར་མཐོང་ནས། དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་སོམ་ཉིར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཟླ་བས་ཚིག་གསལ་དུ་དྲངས་པ་དང་། ཞི་བ་ལྷས་འདིར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་རྣམས་གུང་འགྲིགས་དགོས་པ་ཡིན་ཡང་། ཞེས་རྩོད་ཡིག་འཇམ་དབྱངས་དགོངས་རྒྱན་ཞེས་པའི་མིང་གཡེར་པོ་ཆེ་ཅན་འདིར་བཀོད་པ་འདིའི་དོན་ལྟར་ན། མངོན་པ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་སྟོང་བདག་མེད་སོགས་བདེན་རྣམ་ཅན་དེ་ཇི་ལྟར་གོམས་ཀྱང་འཕགས་ལམ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པའི་འཐད་པ་སྒྲུབ་དགོས་ཀྱི། རིགས་པས་འཐད་པ་མ་བསྟན་པར་མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི་བདེན་རྣམ་ཅན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་ཐར་པ་མེད་ཅེས་སྒྲུབ་པར་མི་བྱ་སྟེ། བསམ་གཏན་དཔེ་མཁྱུད་ཀྱི་མདོ་ནས་གསུངས་པ་དེ་དང་འདྲ་བར་དེང་སང་བོད་དུ་བཞུགས་པའི་མདོ་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་ གསུངས་པ་རྣམས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཐོབ་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཡིན་པར་གསལ་ལ། མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚད་ལ་སྦྱར་ནས་སྐུར་འདེབས་མི་བཟད་པ་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། ཐེག་པ་དམན་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་ན། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐར་ལམ་མེད་ཅེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་དང་ཆོས་སྤོང་
Chinese
即使不是有情，与共同作用的因相遇也会产生烦恼。 “也”字由“又”字表示。 因此，有“此有”等等。 如是说。 这样说来，烦恼仅以潜在种子的形式存在，与共同作用的条件相遇，就会觉醒为烦恼的自性。 因为这样解释，所以你们把这个安立在阿罗汉身上，这清楚地表明了没有掺杂西藏宗派偏见的谎言的堡垒已经崩塌。 荣耀瑜伽月亮的《特殊阐释》中说： “对于你们的瑜伽士来说，为什么没有非烦恼的贪欲，就像没有非烦恼的无明一样？” 从那里开始，“因为可能会再次产生贪执，所以对解脱产生怀疑。” 如是说。 确定无疑的是，不能把汉地的论典作为衡量标准，似乎需要考察导师是谁。 简而言之，根本要解释的是《思维修习经》中说： “他独自一人前往僻静处，心中忆念这些法，就会获得止观。” 从那里开始，“我已成为阿罗汉”，他自己知道。 他临死时，看到自己出生。 他对佛陀的菩提产生怀疑和犹豫。” 月称在《明句论》中引用了它，寂天在这里所说的意图也必须一致。 然而，正如题为“妙音意庄严”的论辩文书中所说的那样，无论如何修习如《俱舍论》中所说的空性、无我等真实现象，都不可能获得圣道，必须建立这个道理。 不应建立不以理证明，修习《俱舍论》中所说的真实现象就没有解脱。 就像《思维修习经》中所说的那样，现在西藏的一些经典中也 清楚地表明，所说的那些是没有获得证悟的、具有俱舍慢的阿罗汉。 如果把《俱舍论》中所说的道全部拿来加以诽谤，那就太不应该了。 因为所有的小乘都修习如《俱舍论》中所说的道，如果说所有这些都没有解脱之道，那就是菩萨的根本堕罪和舍法。
English
Even if it is not sentient, it will generate afflictions when it encounters the cause of co-operation. The word "also" is indicated by the word "again". Therefore, there are "this existence" and so on. It is said that, in this way, afflictions remain only as latent seeds, and when they encounter the conditions of co-operation, they are awakened into the nature of afflictions. Because this is explained, you have established this on the Arhat, which clearly shows that the fortress of lies that has not been mixed with Tibetan sectarian bias has collapsed. The glorious Yoga Moon's "Special Explanation" says: "For your yogis, why is there no non-afflictive craving, just like there is no non-afflictive ignorance?" From there, "Because attachment may arise again, there is doubt about liberation." It is said that it is certain that the Han Chinese treatises cannot be used as a measure, and it seems necessary to examine who the teacher is. In short, the root to be explained is the Sutra of Thinking and Practicing, which says: "He goes alone to a secluded place, and when he remembers those dharmas in his mind, he will attain tranquility." From there, "I have become an Arhat", he knows himself. When he dies, he sees himself being born. He will have doubts and hesitations about the Buddha's Bodhi." Chandrakirti quoted it in the Clear Words, and the intentions of Shantideva here must also be consistent. However, as stated in the polemical document entitled "Adornment of the Intent of Manjushri", no matter how one practices the true phenomena such as emptiness and selflessness as explained in the Abhidharma, it is impossible to attain the noble path, and this reason must be established. It should not be established that there is no liberation in practicing the true phenomena explained in the Abhidharma without proving the reason with reason. Just as it is said in the Sutra of Thinking and Practicing, some of the sutras that are now in Tibet also clearly show that those who are said to be are Arhats who have not attained realization and have Abhidharma pride. It is extremely inappropriate to apply all the paths explained in the Abhidharma to slander. Because all the Hinayana practice the path as explained in the Abhidharma, if it is said that all of these have no path to liberation, then it is a root downfall of the Bodhisattva and abandoning the Dharma.