Tibetan
ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། རང་རྒྱུད་ལ་བློ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མི་རིགས་པ་དང་། མཐར་དོན་རིག་གི་ཐ་སྙད་ཀྱང་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་སོགས་རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས་ཇི་སྐད་གསུངས་པས་གནོད་ཅེས་དང་། ལུགས་འདིར་ཐ་སྙད་དུའང་རང་རིག་དང་ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལེན་ཟེར་ཡང་། ཐ་སྙད་དུ་ནི་བཀག་པའང་མེད་ལ་སྒྲུབ་པའང་མེད་མོད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་བཀག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བའང་རང་གི་ནང་ཆ་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ལུགས་འདིར་དོན་དམ་དུ་མ་ཟད་ཐ་སྙད་དུའང་རང་རིག་བཀག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་འཇུག་འགྲེལ་དུ། འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལྟ་ནའང་རང་རིག་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དུ། ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། །གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་བཀག་པ་མ་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་པོ་དེ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པར་ཐལ་བའི་ཐལ་བ་བཟློག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། རང་བློ་རང་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། དོན་རིག་གི་ཐ་སྙད་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་སོགས་དགོས་མེད་ཀྱི་དགག་པ་རྣམས་ཀྱང་འདོར་དུ་རིགས་ཏེ། གོང་དུ་རང་རིག་མེད་ཀྱང་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་འཆད་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་ཅིང་། གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་གི་ལུགས་ རྣམས་སོ་སོ་ནས་མ་འདྲེས་པར་འཆད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་བ་ག་ལ་རིགས་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ལུགས་འདིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་འགོག་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེས་ན་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་དང་དེའི་དགོངས་འགྲེལ་སོགས་ལས་ཕྱི་དོན་འགོག་ཏུ་མི་རིགས་པར་གསུངས་པ་སོགས་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བས་འདོད་དུ་ག་ལ་ནུས་ཏེ་མི་ནུས་སོ། །གཞན་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་འདིར་འཁྱོགས་བཤད་ཀྱི་ཚིག་ཕྲེང་འདི་དང་རིགས་མཐུན་པ་མང་དུ་མཆིས་ཀྱང་རེ་རེ་ནས་དགག་ཏུ་མ་ལངས་མོད། འོན་ཀྱང་འདིར་གནོད་པའི་ལུང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ཙམ་བསྟན་ལ་འདི་རྣམས་ལ་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་ཕལ་ཆེར་འགོག་པར་ཡོད་པས་ཞིབ་མོའི་བློས་གོ་བསྡུར་མི་དམན་པ་རེ་མཛོད། རྒྱལ་གསུང་དྲི་མེད་གསེར་གྱི་ལྷུན་པོ་ནི། །ཁུངས་ལྡན་ལུང་རིགས་རིན་ཆེན་ཕྲས་མཛེས་ཤིང་། །དགག་སྒྲུབ་རྟ་བདུན་འོད་ཀྱི་ཟེར་འཁྱུད་པ། །འདི་ཡང་རྒྱལ་བསྟན་མཛེས་པའི་དཔྱིད་དུ་གྲུབ། །ཅེས་པའི་བར་གྱིས་སུན་འབྱིན་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལ་ལན་མདོ་ཙམ་བརྗོད་ན། སྤྱིར་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ཏུ་བཞེད་པ་དང་། རང་རིག་གི་རྣམ་བཞག་སོགས་མ་མཛད་པ་ནི་རང་གཞུང་ན་ག
Chinese
如同说，由于智慧自在所说，会有隐没，以及不能成立自续有意的论证，最终连实事之词也会断绝等过失。又说，此宗在名言中也不承认自证和阿赖耶识。虽然名言中没有遮止也没有成立，但说在胜义中遮止，也只是显示自己的内情而已。因为此宗不仅在胜义中，而且在名言中也遮止自证。如圣天在《入行论释》中说：“然而，如果是在世俗名言的范畴内，那么，即使那样，也不可能有以自证为因的忆念。”因为已经明白地说了。另外，如果名言中不遮止自证，那么名言中能作、所作、作用三者就会成立自性的过失，这是无法避免的。因此，也应该舍弃自心对自己隐没，以及实事之词断绝等不必要的遮破。因为上面讲的没有自证也能生起忆念是有必要的，而且上下部派的宗义 也必须各自不混杂地宣说。同样，说阿赖耶识在名言中存在，又怎么合理呢？如果那样，此宗也必须遮止外境，那么，《十地经》及其释论等中所说的不能遮止外境等就都成了无意义，这怎么能接受呢？绝对不能接受。另外，你的这部释论中，像这种曲解的语句还有很多，但没有一一驳斥。然而，这里只是指出了损害的教理和理证的门径，如果对这些进行详细研究，大部分都是可以驳斥的，所以请用仔细的智慧进行比较研究。 圣言无垢黄金山， 具足教理珍宝庄严， 破立七马光芒绕， 此亦成就胜教之春。 以这之间的内容进行了驳斥。 对此略作回答： 一般来说，中观应成派的宗义认为有六识，并且没有建立自证等，这是自宗的
English
It is said that there would be faults such as obscuration, and the inability to establish the proof of self-continuum intention, and ultimately even the term of reality would be cut off, as stated by the Lord of Wisdom. It is also said that this system does not accept self-awareness and the basis of all in name, but although there is no prohibition or establishment in name, saying that it is prohibited in the ultimate sense is only to show one's own inner feelings. Because this system prohibits self-awareness not only in the ultimate sense but also in name. As the glorious Chandrakirti said in the commentary on the "Entering the Middle Way": "However, if it is within the scope of worldly convention, then, even so, there can be no memory that has self-awareness as its cause." Because it has been clearly stated. Furthermore, if self-awareness is not prohibited in name, then the fault of the three, the agent, the object, and the action, being established from their own side in name is unavoidable. Therefore, unnecessary refutations such as one's own mind being obscured to oneself, and the term of reality being cut off, should also be abandoned. Because it is necessary to explain that memory arises even without self-awareness above, and the tenets of the upper and lower schools must also be explained separately without mixing them. Similarly, how can it be reasonable to say that the consciousness of the basis of all exists in name? If so, this system must also prohibit external objects, then the statements in the "Ten Bhumi Sutra" and its commentaries, etc., that external objects cannot be prohibited, etc., would all become meaningless, how can this be accepted? It cannot be accepted at all. Furthermore, in your commentary, there are many sentences similar to this distorted explanation, but I have not refuted them one by one. However, here I have only pointed out the gateway to the scriptures and reasoning that cause harm, and if these are studied in detail, most of them can be refuted, so please make a comparative study with careful wisdom. The stainless golden mountain of the Buddha's words, Adorned with jewels of authentic scriptures and reasoning, Encircled by the rays of the seven horses of refutation and establishment, This also becomes the spring of the beautiful Buddha's teachings. With the content in between, he refuted it. To this, I will briefly answer: In general, the Gelug school of Madhyamaka considers that there are six consciousnesses, and does not establish self-awareness, etc., which is the
Tibetan
སལ་མོད། དེར་ཐ་སྙད་དུ་ཞལ་བཞེས་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་གིས་ཐ་སྙད་དུ་མེད་ངེས་སུ་གོ་དགོས་ པའི་ངེས་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་གཉུག་སེམས་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྦྱར་དོན་མེད་ཀྱང་དེ་དག་ཐ་སྙད་དུ་མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་དང་ག་ལ་འདྲ་སྟེ་རང་རིག་ལ་དགག་པ་ནན་ཏན་མཛད་པར་དངོས་སུ་གསལ་བས་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པར་འགོག་པ་དེ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་ཆོས་སུ་འཇོག་གོ་ཞེ་ན། དབུ་མའི་གཞུང་ན་རང་རིག་ནན་གྱིས་བཀག་པ་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་དག་གིས་དོན་དམ་པར་བཀག་པར་འགྱུར་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་མི་ཁེགས་ཏེ་དཔེར་ན་གཞན་རིག་བཞིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་ཁེགས་སྙམ་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་ཅེས་འགོག་ན་རྟག་པའི་སྒྲ་དང་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་གནོད་པ་དངོས་སུ་ཡོད་པ་དགོས་ན་འདི་ལ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུའང་རིག་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ནི། རང་རིག་པ་ནི་གྲུབ་ལ་རག་མོད་ཀྱི། །དེ་ལྟའང་དྲན་པས་དྲན་པར་རིགས་མིན་ཏེ། །གཞན་ཕྱིར་མ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྔ་ཕྱིའི་ཤེས་པ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སོ་སོ་བ་ལ་སྔར་རང་གིས་རང་མྱོང་དུ་ཆུག་ཀྱང་ད་ལྟ་དྲན་མི་སྲིད་པར་སྟོན་པའི་རིགས་པར་འདུག་གི། འཇིག་རྟེན་ཐ་ སྙད་དུ་རང་རིག་ཡོད་པ་ལ་གནོད་ངེས་ཀྱི་རིགས་པ་གང་ཡང་མི་འདུག་ན་དེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པས་ཅི་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ། །རིགས་པ་ཡོད་དེ་གོང་དུ་བརྗོད་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་ཡོད་ན་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པར་ཐལ་བ་བཟློག་ཏུ་མེད་དོ་ཟེར་ན་འདི་རྒྱུ་མཚན་མ་ངེས་པའི་ཚིག་ཙམ་སྟེ། རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་ཞེས་པ་དབུ་མའི་སྐབས་འདིར་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ལ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེས་རང་རིག་མ་གྲུབ་པར་ནི་འདོད་ཅིང་ཐ་སྙད་དུ་རང་བློ་རང་གིས་རིག་ན་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྡུལ་ཙམ་མེད་དེ་དོན་རིག་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིའི་སྐབས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་ཞེས་པ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རིག་པའི་བྱ་བ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་ལ། རིག་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མི་ཐོབ་ཅིང་། རང་གིས་རང་ལ་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ལ་དཔྱད་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ནའང་རང་རིག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ་གཞན་རིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་དུ་མེད་ནའང་བྱེད་པ་མི་འཇུག་སྟེ་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་གཅིག་
Chinese
萨摩德。仅仅因为那里没有名言上的承认，就一定要理解为名言上不存在，这种必然性在哪里呢？例如，在归谬论者的观点中，虽然没有必要使用本有心和极大乐等名言，但它们并非在名言上不合理。这和那有什么相似之处呢？因为明确地阐明了对自证的强烈驳斥，所以将否定其在名言中存在作为归谬论者的特征来安立吗？虽然中观的论典中强烈地驳斥了自证，但那些是对胜义谛的驳斥，而不是对名言的否定，例如他证。为什么不能否定呢？如果否定说名言中也不存在，那么就像常法之声和自在造物者等一样，需要有直接受到名言辨析的量妨害，但这种情况在这里是不可能的。因此，世俗名言的意义上，也说“具有明觉之因的忆念是不可能的”，等等。自证存在与否取决于是否成立，即便如此，忆念也不可能忆念，就像为了他人而生于未知的相续中一样。如是说，前后之识以自相成立的各自独立，即使先前自己体验过自己，现在也不可能忆念，这似乎是一种理证。如果在世俗名言中，没有任何理证能确定地妨害自证的存在，那么仅仅说这些是无法成立任何观点的。如果说有理证，就像上面所说的那样，如果在名言中存在自证，那么必然会推导出能作、所作、作用三者从自身成立，这是无法避免的。这仅仅是没有确定理由的说法。所谓“从自身成立”，在中观的这个语境中，是指经得起胜义谛理证的检验。虽然他们认为这不能成立自证，但在名言中，如果自己的心自己知道，那么能作、所作、作用三者必须从自身成立，这种理由连微尘都不存在，就像义证一样。如果说，这里的能作、所作、作用三者，是指所知、能知、知的作用三者没有差别，那么连知的名言都无法获得。如果考察自己对自己施加作用，即使境和有境是不同的，也不会变成自证，而是会变成他证。即使没有差别，作用也不会施加，因为能作、所作、作用三者是一
English
Salmo. Where is the necessity that merely because there is no verbal acceptance there, it must necessarily be understood that it does not exist verbally? For example, in the system of the Prasangikas, although there is no need to apply terms such as innate mind and great bliss, it is not that they are not appropriate in terms of convention. How is that similar to this? Since it is explicitly clear that there is a strong refutation of self-awareness, is the negation of its existence in terms of convention established as a characteristic of the Prasangikas? Although there is a strong refutation of self-awareness in the Madhyamaka texts, those are refutations in terms of ultimate truth, not negations in terms of convention, just like other-awareness. Why is it not negated? If you negate it by saying that it does not exist even in terms of convention, then just like the sound of permanence and the creator Ishvara, it is necessary to have an explicit harm from the valid cognition that examines conventions, but this is not possible here. Therefore, in terms of worldly conventions, it is said, "It is impossible for memory with a cause of intelligence," etc. Although the existence of self-awareness depends on its establishment, even so, it is not reasonable for memory to remember, just like something born in an unknown continuum for the sake of others. As it is said, it seems to be a reasoning that shows that even if previous and subsequent cognitions are separate, established by their own characteristics, even if one has previously experienced oneself, it is impossible to remember now. If there is no reasoning that definitely harms the existence of self-awareness in worldly conventions, then nothing is accomplished by merely saying that. If you say that there is reasoning, as mentioned above, if self-awareness exists in terms of convention, then it is unavoidable that the three, agent, object, and action, are established from their own side, then this is just a statement without a definite reason. The term "established from its own side" in this context of Madhyamaka refers to something that can withstand examination by the reasoning that examines ultimate truth. Although they assert that this does not establish self-awareness, there is not even a particle of reason why the three, agent, object, and action, must be established from their own side if one's own mind knows itself in terms of convention, just like object-awareness. If you say that the three, agent, object, and action, in this case, refer to the three, object of knowledge, agent of knowledge, and action of knowledge, without any difference, then even the term "knowledge" cannot be obtained. If you examine the application of oneself acting on oneself, even if the object and the subject are different, it will not become self-awareness, but will become other-awareness. Even if there is no difference, the action will not apply, because the three, agent, object, and action, are one.