Tibetan
བསྟེན་ཅིང་གོམས་པར་བྱ་ལ། དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་མོད་ཀྱང་། རྟོག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཙམ་ལས་མ་འདས་པ་དེ་ལ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་མཐར་ཐུག་པ་མེད་དོ་ཞེས་གདམས་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཤེར་ཕྱིན་ལྟར་སྣང་བ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འབའ་ཞིག་ལ་ངེས་དོན་དུ་བཟུང་ནས་ཅིར་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤེར་ཕྱིན་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་། དེར་འཇུག་པའི་ལམ་ཡང་དག་པ་བསལ་བཞག་མེད་པའི་དོན་ལ་མ་བཅོས་པར་འཇོག་སྒོམ་བྱེད་པ་སོགས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་ཇི་སྲིད་རང་ལྟ་ལ་མཆོག་ཏུ་ཆགས་པ་དེ་མ་དོར་གྱི་རིང་ལ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་དངོས་གནས་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེར་མི་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་དང་བཅས་པའི་བློས་ ཡུལ་རྣམས་ཆུ་ཟླ་ལྟར་མཐོང་ཡང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ངེས་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཙམ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱང་། ད་དུང་མཉམ་བཞག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་སྤྲོས་བྲལ་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་གྱི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བརྗོད་བྲལ་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་དཔེས་བསྟན་དུ་མེད་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་གོ་མྱོང་བསྐྱེད་དུ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་བསམ་དགོས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་གནས་ལུགས་དེ་ནི་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་གྱི་སོ་སྐྱེ་ལ་གཏན་ནས་འོང་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་ན། རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་གྱི་རང་མཚན་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་འཕགས་པ་ལས་སོ་སྐྱེ་ལ་གཏན་མི་འོང་ཡང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ངེས་པའི་ཤེས་པས་བརྗོད་བྲལ་གྱི་གནས་ལུགས་དོན་སྤྱི་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་དང་མྱོང་བ་ཡོད་དེ། དེ་ལ་མདོ་ལྟར་ན་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། སྔགས་ལས་དཔེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་ལ་གང་ལྟར་ཀྱང་དོན་ལ་དོན་དམ་མཐར་ཐུག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བློ་ཉིད་དོ། །དེ་འདྲའི་སྤྲོས་བྲལ་རྗེས་མཐུན་པ་དེ་འཆར་བ་དེ་དཔྱད་པའི་ ངེས་པ་ཁོ་ནས་ཀྱང་འདྲེན་ནུས་མོད་ཀྱི། ཤིན་ཏུ་རིང་མོ་ཞིག་འགོར་ཞིང་དེ་ཡང་ཚོགས་ཁྱད་པར་ཅན་བསགས་པའི་སྒོ་དང་འབྲེལ་བ་ལས་སྐྱེའོ། །སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ཟབ་མོ
Chinese
应当依止并串习。那时，如果如实证悟，虽然与事物的实相相符，但对于证悟的执持方式，仅仅是停留在名言谛的层面，不应教导说仅此而已就是般若波罗蜜多的意义，除此之外没有更究竟的了。如果这样做，就会把看似般若波罗蜜多的法，执着于仅仅是意识的行境，而不能进入到什么也不分别的智慧般若波罗蜜多真实义中。对于进入其中的正确道路，也会背离不加改造地安住修习无取舍之义等，只要没有舍弃对自宗的执着，就不会在相续中生起真实的离戏智慧。因此，以具有依缘而生之法无自性的定解的执持的智慧，虽然将诸法如水月般看待，但也仅仅是与圣者们的后得如幻之定解相符而已。虽然那本身就是随顺于真实义的，但仍然要想到，对于等持的行境，离戏、超离思议言说、非名言的胜义之体性的证悟，以及随顺于不可言说的胜义之实相，对于无法以譬喻指示的各自以自智所应证知的意义，是可以生起理解和体验的。如果认为那样的实相是具有各自自证智慧的圣者们的行境，凡夫绝对不可能证得，虽然凡夫绝对不可能现量证悟非名言胜义的自相，但是凡夫的决定性能了知和体验不可言说之实相的义共相，对此，如经部所说，称为“于法随法行忍”，密法中则称为“譬喻智慧”，无论如何，就意义而言，都是随顺于究竟胜义的智慧。如此离戏随顺之显现，仅仅通过分析的定解也能引导，但会经历非常漫长的时间，而且那也是从积累特殊资粮之门而产生的。密咒的甚深方便……
English
It should be relied upon and practiced. At that time, if one realizes as it is, although it conforms to the reality of things, one should not teach that the way of holding onto realization is merely staying at the level of conventional truth, and that this is only the meaning of the Perfection of Wisdom, and there is nothing more ultimate than that. If you do so, you will grasp what appears to be the Perfection of Wisdom as only the object of consciousness, and you will not enter into the true meaning of the Perfection of Wisdom, which is the wisdom that does not discriminate anything. For the correct path to enter into it, one will turn away from resting and meditating without alteration on the meaning of non-acceptance and rejection, and as long as one does not abandon the attachment to one's own view, the genuine wisdom free from elaboration will not arise in one's mind. Therefore, with the wisdom that has the holding of the definite understanding that phenomena arising from dependence are without inherent existence, although one sees all phenomena like the moon in water, it is only in accordance with the post-meditation illusion-like definite understanding of the noble ones. Although that itself is following the true meaning, one should still think that for the object of meditative equipoise, the realization of the nature of the ultimate truth that is free from elaboration, beyond thought and expression, and non-conceptual, and in accordance with the inexpressible reality of the ultimate truth, for the meaning that cannot be indicated by examples and that each individual should realize with their own wisdom, it is possible to generate understanding and experience. If you think that such a reality is the object of the noble ones who possess the wisdom of individual self-awareness, and that ordinary beings can never attain it, although ordinary beings can never directly realize the self-characteristic of the non-conceptual ultimate truth, ordinary beings can have the definite knowledge and experience of the general meaning of the inexpressible reality. In this regard, according to the Sutra, it is called "the forbearance that accords with the Dharma," and in the Tantra, it is called "exemplary wisdom." In any case, in terms of meaning, it is the wisdom that accords with the ultimate truth. The arising of such a non-elaborate conformity can be guided even by the definite understanding of analysis alone, but it will take a very long time, and it also arises from the door of accumulating special accumulations. The profound means of mantra...
Tibetan
་དང་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཐད་ཀར་ངོ་སྤྲོད་པའི་གདམས་པ་གནད་དུ་ཐེབས་པ་ལ་བརྟེན་ན་མན་ངག་གི་དབང་གིས་མྱུར་དུ་ཚེགས་ཆུང་ངུས་རྟོགས་པའང་ཡོད་ལ། དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་ལ་མྱོང་བ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་གང་ཟག་དེ་སྔར་ཐོས་བསམ་གྱི་དཔྱད་པས་སྟོང་པ་དང་རྟེན་འབྱུང་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་མཆོག་ཏུ་འདྲོངས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་སྔར་དཔྱད་དུས་ཀྱི་མྱོང་བ་དང་། ད་ལྟར་དཔྱད་པ་ལ་མི་བརྟེན་པར་འཛིན་པ་གང་ཡང་མེད་པར་རང་བཞག་ཏུ་གནས་པའི་དུས་ཀྱི་མྱོང་བ་དེ་གཉིས་ལ་བསམ་ན། སྟོང་པ་རྟེན་འབྱུང་དབྱེར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལ་ཁྱད་ཅི་ཡང་མེད་ན་ཡང་། དཔྱད་དུས་ཀྱི་དེ་མིག་བཙུམས་ནས་མདུན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱས་པ་དང་། འཛིན་མེད་ཀྱི་དུས་སུ་མིག་ཕྱེ་ནས་དངོས་པོ་དེ་དག་ལ་བལྟས་པ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚེ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ཉམས་ལེན་ལ་སྨོད་པའི་ཚིག་ཅི་བརྗོད་ཀྱང་། རང་གི་མྱོང་བའི་བུ་རམ་གྱི་རོ་གཞན་གྱིས་གཞན་དུ་བཤད་ཀྱང་དོགས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །སྔོན་སྦྱང་ ཆུང་ཞིང་གནས་ལུགས་ལ་རིགས་པའི་ངེས་པ་མ་འདྲོངས་པའམ། མན་ངག་གི་གནད་དང་མི་ལྡན་པ་དག་སེམས་མ་བཅོས་པར་བཞག་ཀྱང་ཅི་ཤེས་འདི་འབྱུང་ཅི་ཡང་མེད་པ་དེ་འདྲ་སྤྲོས་བྲལ་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་ག་ལ་ཉེ་ཡང་། གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱད་པ་རྫོགས་པའམ་བཞག་ཐབས་ཀྱི་མན་ངག་ལས་མཐའ་ཀུན་ཅིག་ཅར་ཁེགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་སྤྱིར་དོན་དམ་རྟོགས་པར་འཇོག་དགོས་ཏེ། རིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཚེ་སྔ་ཕྱི་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་དང་། ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་ལས་འབྲས་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་དང་། དུ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་མེ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་སོགས་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱང་དོན་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་རྟོགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་དག་གིས་ཡུལ་དེ་རྟོགས་པར་འཇོག་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །ཕན་པའི་བསམ་པས་བརྗོད་པ་ལ། །ཀུན་ཀྱང་ལོག་པར་མི་བལྟ་ཞིང་། །རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ཟབ་མོའི་དོན། །བདེ་བླག་ཉིད་དུ་རྟོགས་གྱུར་ཅིག །ཅེས་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །སླར་ཡང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གང་གི་ཞལ་ནས། འདིར་དེང་སང་གི་སྤྱོད་འཇུག་ཊཱི་ཀ་བྱེད་པ་ཁ་ཅིག་གིས། མདོར་ན་རང་རིག་པ་འགོག་པ་ནི། དོན་དམ་པར་འགོག་པ་ཡིན་གྱི་བེམ་པོ་ལས་ ལོག་ཙམ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་པར་འདོགས་པའི་ཚུལ་དེ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཀག་ན་རང་བློ་རང་ལ་
Chinese
而且，如果依靠直接认识心之自性的窍诀要点，则凭借口诀的加持，也能迅速而轻松地证悟。当对实相生起体验时，如果这个人先前通过闻思的分析，已经对空性和缘起无二之义获得了极高的定解，那么思考先前分析时的体验，以及现在不依赖分析，安住于无执状态时的体验，如果两者在以空性缘起无二之实相为对境上没有任何差别，那么，虽然分析时就像闭着眼睛回忆面前的事物，而在无执之时，就像睁开眼睛观看那些事物一样，自己亲身体验时，无论说出什么贬低不执著修行的言辞，也会像自己尝过的红糖的味道，即使别人说成别的味道，也不会产生怀疑一样。如果先前学习不足，或者没有对实相产生理性的定解，或者不具备口诀的要点，那么即使不修正心而安住，也不知道会发生什么，这样根本无法接近离戏的境界。如果对实相之义的分析已经圆满，或者从安住之方便的口诀中，生起同时遮破一切边际的智慧之光明，那么就能清楚地显现出来。像这样，以非名言的胜义定解所证悟的境界，也必须被认为是证悟了胜义谛。就像通过理性的方式认识到有前后世，通过教证的方式认识到有业果，通过烟的征象认识到有火等，这些比量也都是从总体的角度认识了对境一样，也必须认为它们认识了对境。以利益之心所说的话，愿大家不要以邪见看待，愿大家轻松证悟胜者的甚深密意！这是中间的偈颂。再次，化身（斯朗巴·索南坚赞）说：“现在有些人在做《入行论》的注释时说，总的来说，遮破自证是遮破胜义谛的自证，而不是遮破仅仅与物质不同的、名言上的自证，因为如果遮破了那个，那么自己的心对
English
Moreover, if one relies on the crucial instruction that directly introduces the nature of mind, one can quickly and easily attain realization through the blessing of the oral instructions. When experience arises regarding the true nature, if that person has previously gained supreme certainty regarding the meaning of emptiness and dependent arising being inseparable through the analysis of listening and contemplation, then considering the experience during the previous analysis and the experience of abiding in a state of non-grasping without relying on analysis now, if there is no difference between the two in terms of taking the true nature of emptiness and dependent arising as the object, then, although the former is like closing the eyes and recalling the objects in front, and the latter is like opening the eyes and looking at those objects, when one personally experiences it, no matter what words are spoken to denigrate the practice of non-grasping, it will be like the taste of brown sugar that one has tasted oneself, even if others describe it as a different taste, one will not have any doubts. If one's previous learning is insufficient, or one has not gained a rational certainty about the true nature, or one does not possess the essential points of the oral instructions, then even if one abides without correcting the mind, one does not know what will happen, and such a state is not even close to the realm of freedom from elaboration. If the analysis of the meaning of the true nature is complete, or from the oral instructions on the means of abiding, the light of wisdom that simultaneously refutes all extremes will clearly appear. In this way, the realization through non-conceptual ultimate certainty must also be considered as realizing the ultimate truth. Just as realizing that there are past and future lives through reasoning, realizing that there is cause and effect through scripture, and realizing that there is fire through the sign of smoke, etc., all these inferential valid cognitions also realize the object from a general perspective, they must also be considered as realizing the object. May everyone not view the words spoken with beneficial intent with wrong views, and may everyone easily realize the profound meaning of the Victorious Ones! This is an intermediate verse. Again, the incarnate (Sönam Gyaltsen) said: "Here, some people who are making commentaries on the Bodhicharyavatara nowadays say that, in general, refuting self-awareness is refuting ultimate self-awareness, not refuting the way of nominally designating self-awareness as merely different from matter, because if that were refuted, then one's own mind towards