Chinese
因为不离戏论，所以显示了在真实中如实证悟时，心和境的相状或者所取和能取的自性都不存在，而且如此安住也由观察实相的理智所成立。另外，即使承认世俗谛是真实，因此不衡量胜义谛。但如此说法的那些宗派，胜义谛将成为完全不存在，并且二谛无法安立为他体，以及圣者的智慧将成为不衡量胜义谛等过失，这些都没有任何过失。一般来说，安立二谛的方式，经部和论典中说了两种不同的宗派。哪两种呢？就是以衡量实相的量和衡量显现名言的量所获得的对境，各自安立为二谛；以及境和有境不一致时，境和有境二者都是世俗，境和有境一致时，一切都安立为胜义谛的两种宗派。那些宗派论者因为认可后一种宗派，所以在他们的宗派中，虽然周遍于世俗谛是真实，因此不衡量胜义谛，但也不会变成衡量它的心和胜义谛完全不存在，因为能成为胜义谛对境的智慧，是由名为胜义谛的它所成就的缘故。在这些宗派中，二谛也被认为是遮遣一体的他体。因此，如果不了解大德们见解的差别，就无法通晓如大海般的宗派，而执着于一隅，如同井底之蛙的行径，对于智者来说是不庄严的。这种宗派你也必须认可，因为宗喀巴大师在《菩提道次第广论》中也明确地认为存在这两种宗派。如果如此承认，也将非常符合圣者月称的见解，因为由烦恼性的无明力而安立世俗谛，并且说见它是虚假的，而胜义谛是见它是真实的，这会成为一个要点。如前所说，为了真实的意义，舍弃了境和有境等一切所缘的行境，当想要宣说胜义谛的体性时，即使圣者的智慧也说不是境，也没有相违，因为经中也说，形象
English
Since it is inseparable from elaboration, it shows that when truly realizing reality, there is no aspect of mind and object, or the nature of what is grasped and the grasper, and that such abiding is also established by the reasoning that examines reality. Furthermore, even if it is admitted that conventional truth is true, and therefore does not measure the ultimate truth, in the system of those who speak in this way, the ultimate truth will become completely non-existent, and the two truths cannot be established as different entities, and the wisdom of the noble ones will become immeasurable of the ultimate truth, etc., there is no fault at all. In general, regarding the way of establishing the two truths, two different systems are spoken of in the sutras and great treatises. What are the two? They are the establishment of the two truths separately on the objects obtained by the valid cognition that measures the ultimate reality and the valid cognition that measures the appearance of terms; and also, when the object and the subject are inconsistent, both the object and the subject are conventional, and when the object and the subject are consistent, all are established as the ultimate truth. Because those sectarian proponents accept the latter system, in their system, although it is pervasive that conventional truth is true, and therefore does not measure the ultimate truth, it will not become that the mind that measures it and the ultimate truth are completely non-existent, because the wisdom that can become the object of the ultimate truth is accomplished by it, which is called the ultimate truth. In these systems, the two truths are also considered to be different entities that negate oneness. Therefore, if one does not understand the differences in the views of the great ones, one will not be able to understand the systems that are like an ocean, and clinging to one side, like the behavior of a frog in a well, is not beautiful for the wise. You must also accept this kind of system, because Je Tsongkhapa also clearly states in the Lamrim that there are two such systems. If you admit this, it will also be very consistent with the view of the glorious Chandrakirti, because it establishes conventional truth by the power of afflictive ignorance, and says that seeing it is false, and that ultimate truth is seeing it as true, which will become a key point. As mentioned before, for the sake of the true meaning, abandoning all the objects of focus such as objects and subjects, when one wants to declare the nature of the ultimate truth, even if the wisdom of the noble ones says it is not an object, there is no contradiction, because the sutra also says, form
Tibetan
མས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་འདས་པར་གསུངས་པ་དང་། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ན་དེ་ཀུན་རྫོབ་པའི་གྲངས་སུ་གཏོགས་ཀྱི་དོན་དམ་པར་མི་བགྲང་བར་གསུངས་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བའང་མེད་ན་ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པ་ལ་དམིགས་པ་མཐའ་དག་ལོག་ན་རྟོགས་རྒྱུ་ཅི་ཡང་སྲིད་དམ་སྙམ་དུ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་མ་ཤར་བའི་ནང་གི་དེ་ཉིད་གསལ་པོར་བསྟན་པའི་ཚིག་སྨྲ་བར་མི་ བྱ་སྟེ་ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་འཛིན་པར་རློམ་ཡང་ཟབ་དོན་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་རང་མཚང་རྗེན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དམིགས་མེད་དུ་བསྟན་པ་དང་སྤྲོས་པ་བྲལ་བར་བསྟན་པ་སོགས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་གྲུབ་དང་དོན་དམ་པ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་ནས་དོན་ལ་རྟོག་གེའི་བློའི་ཡུལ་དུ་བདེ་བར་འཆར་རྒྱུ་ཞིག་ཁོ་ན་ལ་མདོ་དང་རྒྱུད་སྡེའི་དོན་མཐའ་དག་བཀྲལ་བར་མི་བྱ་སྟེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེའི་བསྟན་དོན་ཐུན་མིན་རྟོག་གེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཚུར་མཐོང་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཟབ་མོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་བསྣུབས་ནས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འབའ་ཞིག་ངེས་དོན་དུ་བྱས་པས་སྟོན་པ་དང་བསྟན་པ་ལ་སྲི་ཞུར་བྱས་པ་ཡིན་ནམ་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་སླད་བདག་ལྟ་བུ་རྟོག་གེ་བའི་དཔྱད་ངོར་ཡང་གོ་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་འཆར་འདུག་ཀྱང་གཞུང་གི་རྣམ་བཤད་ཅུང་ཟད་རེ་བྲིས་པའི་ཚེ་གཞུང་དེ་དག་གི་དོན་ལ་འདི་ཞེས་བཞེད་པ་སྔོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་པ་མངའ་བའི་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་བཞིན་འཛིན་པ་ལས་གསུང་ན་མེད་བཞིན་རང་བཟོས་བཤད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བགྱིད་མི་རུང་བར་ནན་ཏན་དུ་བསམ་པ་ཡིན་ལགས་ཏེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། སྟོན་པ་འཇིག་རྟེན་མིག་ནི་ཟུམ་གྱུར་ཅིང་། །དཔང་གྱུར་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཟད་པ་ན། །དེ་ཉིད་མ་མཐོང་རང་གར་གྱུར་པ་ཡི། །ངན་རྟོགས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་ པ་འདི་དཀྲུགས་སོ། །རང་བྱུང་རང་བྱུང་བསྟན་པ་གཅེས་འཛིན་རྣམས། །མཆོག་ཏུ་ཞིར་གཤེགས་འགྲོ་མགོན་མེད་པ་ན། །འདོམས་མེད་ཡོན་ཏན་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཡི། །དྲི་མས་དགའ་མགུར་དེང་སང་འདི་ན་སྤྱོད། །དེ་ལྟར་ཐུབ་པ་དག་གི་བསྟན་པ་ནི། །ལྐོག་མར་སྲོག་ཕྱིན་འདྲ་དང་དྲི་མ་རྣམས། །སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་དུས་སུ་རིག་ནས་ནི། །ཐར་པ་འདོད་པ་དག་གིས་བག་ཡོད་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་པའང་དྲན་ནས་འདི་སྐད་དུ། བདག་འདྲ་དུ
Chinese
还说，一切中最殊胜的，是超越一切智智的境界。如果变成身语意的行为对象，那都属于世俗的范畴，不被算作胜义。胜义谛是连心的运行都没有的，何况是文字呢？就像这样说的一样。如果像这样讲述，一切所缘都颠倒了，还会存在什么要证悟的吗？像这样，对于尚未生起离戏之方的人，不要说清楚地指示那如是的语言，即使自诩为持有甚深经部，实际上却是背离甚深意义，暴露自己的缺陷。如果将指示无所缘和指示离戏等一切，都加上真实现立和胜义等差别，只是为了让意义在分别念的境界中安乐显现，就将一切经和续部的意义都这样解释，那是不行的。因为大乘经部的独特教义，是分别念所无法思议的，摧毁了超越眼前所见的甚深智慧的一切行境，而仅仅将意识的行境作为究竟的意义，这样是对佛陀和佛法作了贡献吗？应该思考一下。因此，像我这样的人，在分别念者的观察中，也会显现出各种各样的理解，但是在稍微写一些论典的注释时，对于那些论典的意义，要像过去具有智慧眼的大德们所说的那样来理解，不要凭空捏造自己没有听过的说法，要认真地思考。正如导师世亲所说：导师世间的眼睛已经闭上，作为见证的人们大多已经逝去，没有见到那如是，随心所欲的恶劣分别念者们扰乱了这个教法。自生自生珍爱教法的人们，在最殊胜的寂灭中逝去，没有救怙主的时候，那些摧毁无量功德的垢染，如今却在这里欢喜地行事。因此，诸佛的教法，就像暗中夺取性命一样，这些垢染，在具有力量的时候认识到，希求解脱的人们要谨慎啊！也忆念着这样的话，所以我这样
English
It is also said that the most supreme of all is that which transcends the realm of the omniscient wisdom. If it becomes the object of actions of body, speech, and mind, then that belongs to the category of conventional truth and is not counted as ultimate truth. The ultimate truth is that in which there is no movement of the mind, so what need is there to mention letters? It is just as it is said. If all objects of focus are reversed in this way, will there be anything left to realize? Like this, for those who have not yet given rise to the aspect of freedom from elaboration, one should not speak words that clearly indicate that suchness, even if one pretends to hold the profound sutras, one is actually turning one's back on the profound meaning, exposing one's own flaws. If one applies distinctions such as truly established and ultimate to everything that is taught as without object of focus and taught as free from elaboration, and then only interprets all the meanings of the sutras and tantras in such a way that the meaning appears comfortably in the realm of conceptual mind, that is not right. Because the unique teaching of the Mahayana sutras is inconceivable by conceptual thought, it destroys all the objects of activity of profound wisdom that transcends limited vision, and only makes the object of activity of consciousness the definitive meaning. Is this contributing to the Buddha and the Dharma? One should think about it. Therefore, even for someone like me, various kinds of understanding may appear in the view of conceptual thinkers, but when writing a commentary on the scriptures, one should understand the meaning of those scriptures in the way that the great masters of the past who possessed the eye of wisdom have said, and one should not fabricate one's own explanations that one has not heard before, but should think carefully. As the teacher Vasubandhu said: The teacher, the eye of the world, has closed, and most of the people who were witnesses have passed away. Not seeing that suchness, the evil conceptualizers who act as they please are disrupting this Dharma. Those who cherish the self-born, self-born Dharma, when the protectors of beings have passed away into the most supreme peace, those stains that destroy immeasurable qualities now rejoice and act here. Therefore, the Dharma of the Buddhas is like secretly taking life, and these stains, recognizing them when they have power, those who desire liberation should be careful! Remembering these words, I, like this,