Chinese
因为不可能证悟，因为没有达到证悟它的量，所以不能生起一切。因此，就像通过有烟的标志确定有火之后，再次通过可信的语言等标志显示它存在，也无法从先前的证悟中产生任何东西一样。因此，对于现量见到真谛，证悟它的方法，根据理性的种类广不广，证悟怎么会有圆满不圆满或好坏呢？就像现量见到火之后，断除增益的智慧，不会因为知道不知道很多火的成立标志而变成好坏一样。一般来说，虽然对于确定那本身，知道不知道各种理性的种类，智慧有差别，但这就像知道工巧处等很多和很少一样，会变成精通不精通有多少或显示名言的论典，但如实
English
Because it is impossible to realize, because there is no attainment of the valid cognition that realizes it, therefore it cannot generate everything. Therefore, just as after ascertaining the existence of fire by the sign of smoke, even if it is shown to exist again by signs such as trustworthy words, there is nothing to be produced from the previous realization. Therefore, for directly seeing the truth, how can there be completeness or incompleteness, or good or bad, in realization according to whether the types of reasoning for realizing it are extensive or not? Just as after directly seeing fire, the wisdom that cuts off superimposition does not become good or bad depending on whether one knows many or few signs that establish fire. In general, although there is a difference in wisdom regarding knowing or not knowing various types of reasoning that establish that very thing, this is like knowing many or few crafts and so on, and it becomes proficiency or non-proficiency in treatises that show how many or terminology, but as it is,
Tibetan
དེ་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་སྣ་ཚོགས་པ་ཤེས་པར་ཡང་རིགས་ཏེ། རྟོགས་བྱ་མཐའ་དག་མངོན་སུམ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནུས་པའི་བློ་ལྡན་དེས་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ཙམ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་སྔ་མ་ལས་ཀྱང་སླ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གི་མཛོད་ཀྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་རིན་ཆེན་རིན་ཐང་མེད་པ་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལེགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ན་དེ་ཁོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདོ་དང་རྒྱས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བ་དང་། གཟུངས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ས་དང་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པའི་ཐབས་མཁས་ལ་སོགས་པ་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་སྡུད་པར་གསུངས་པས་ན། དེ་གང་གི་རྒྱུད་ལ་ལྡན་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་དག་སྡུད་པར་རིགས་པས་ན་ཉན་ཐོས་པ་ལའང་དེ་འདྲའི་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཀྱང་འབྱུང་བར་རིགས་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་སྣ་ཚོགས་ཤེས་པ་ཙམ་ལྟ་ཅི་སྨོས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་པ་དག་ཐེག་ཆེན་པ་ལས་དབང་པོ་ནི་རྟུལ། ཚོགས་ནི་དམན། དེ་དག་གི་གཞུང་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའི་སྒོ་ནི་མི་རྒྱས། རང་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པའི་ཐབས་ སུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་རྟོགས་པ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་ནས་བསྟན་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་ནན་ཏན་ལྷུར་མི་བྱེད་པས་ཀྱང་ཚེ་གཉིས་སམ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་དུས་ཐུང་ངུས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མཐར་ཐུག་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ནུས་ལ། སྔ་མ་ལས་བཟློག་པའི་ཡོན་ཏན་རབ་ཏུ་ཚང་བ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་དབང་པོ་རྣོན་པོས་ཀྱང་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཅིག་གི་བར་དུ་བདེན་དོན་མཐོང་མི་ནུས་པ་ཅི་ཡིན་ཞེས་ཁྱེད་ལ་འདྲི་ན་མགྲིན་པ་གཟེངས་བསྟོད་དེ་སྨྲ་བར་མཛོད་ཅིག །མྱུར་དུ་རྟོགས་ན་སྙམ་པའི་འདུན་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཚེ་འདི་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་ཀྱང་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པའི་བྱང་སེམས་སུ་ཡང་མེད་དོ། །བརྩོན་པ་ཞན་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་མཆོག་ཏུ་བརྩོན་ཀྱང་གྲངས་མེད་གཅིག་ཏུ་འགོར་བར་གསུངས་སོ། །ཤེས་རབ་དང་ཚོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སོགས་ནི་ཐེག་ཆེན་པ་བཟང་ཞིང་དེ་དག་རྟོགས་པ་མྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་བུལ་བའི་རྒྱུ་མིན་པ་ནི་སྨྲོས་མ་དགོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་མཐོང་བའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སླར་ཡང་གྲངས་མེད་གཅིག་གི་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པ
Chinese
因此，也应该了解确定它的各种理性的方式。因为有智慧的人能够完全领悟所有应该领悟的事物，所以仅仅领悟领悟的方式比前者更容易。此外，如果能很好地领悟如来语藏之精华，如珍宝般无价的般若波罗蜜多，离戏空性的意义，仅凭此就能领悟一切法的纲要和广说。因为经中说，它汇集了陀罗尼、三摩地、神通、大悲、波罗蜜多、不住于地和二边的善巧方便等如海般的道和果的功德。因此，仅仅谁的相续中具有它，就理应汇集这些功德，所以如果声闻乘也有这样的证悟，也理应产生这些功德，更不用说仅仅知道成就彼性的各种理性的方式了。像这样，声闻乘比大乘根器钝，福德少，在他们的论典中，证悟彼性的理性的门径不广，仅仅努力于作为自己从轮回中解脱的方法的人无我，而不努力于大乘所宣说的空性，也能在两三世等短暂的时间内现量见到法性的究竟真理。如果有人问你，与前者相反，具足一切功德，进入大乘道的利根者，为何直到一个无数大劫都不能见到真理，那么请你昂首挺胸地回答吧！并非没有快速证悟的愿望，即使今生显现见道的智慧，也没有不希望如此的菩萨。也并非因为精进薄弱，因为经中说即使极其精进，也要经历一个无数大劫。智慧和福德的差别等是大乘的优点，这些是快速证悟的原因，而不是迟缓的原因，这是不用说的。同样，见到真理的菩萨再次积累一个无数大劫的二资粮。
English
Therefore, it is also appropriate to understand the various rational ways of determining it. Because a wise person who can fully comprehend all that should be comprehended, it is easier to comprehend only the means of comprehension than the former. Furthermore, if one can well comprehend the essence of the Tathagata's treasury of speech, the Prajnaparamita, which is like a priceless jewel, the meaning of emptiness free from elaboration, then by that alone one will comprehend the essence and extensive explanations of all dharmas. Because it is said in the sutras that it gathers the qualities of the path and fruit like an ocean, such as dharani, samadhi, supernormal powers, great compassion, paramitas, skillful means that do not abide in the grounds and the two extremes, etc. Therefore, it is reasonable to gather these qualities merely by having it in one's continuum, so if the Shravakas also have such realization, these qualities should also arise, not to mention merely knowing the various rational ways of accomplishing that nature. In this way, the Shravakas are duller in faculties and have less merit than the Mahayanists, and in their treatises, the gateways to the reasoning that realizes that very nature are not extensive. They only strive to realize the selflessness of the person as a method of liberating themselves from samsara, and do not diligently strive for the emptiness taught by the Mahayana. They can also directly see the ultimate truth of the nature of reality in a short time, such as two or three lifetimes. If you are asked why, contrary to the former, those with sharp faculties who have entered the Mahayana path, who are endowed with all qualities, cannot see the truth even after one countless eon, then please answer with your head held high! It is not that they do not have the desire to quickly realize, even if the wisdom of the path of seeing manifests in this life, there are no Bodhisattvas who do not wish for it. It is also not because of weak diligence, because it is said in the sutras that even if one is extremely diligent, it will still take one countless eon. The difference in wisdom and merit, etc., are the advantages of the Mahayana, and these are the causes of quick realization, not the causes of slowness, which goes without saying. Similarly, a Bodhisattva who has seen the truth again accumulates the two accumulations for one countless eon.
Tibetan
འི་རང་འབྲས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་འཛིན་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤོང་བའང་ཉན་རང་གིས་དུས་ཤིན་ཏུ་ཐུང་ངུས་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་བརྗོད་དགོས་སོ། །མདོ་ཙམ་བརྗོད་པའོ། །ཡང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གང་གི་ཞལ་ནས། ཀུན་རྫོབ་དག་ནི་དོན་ དམ་སྟེ། །འདི་ནི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་དབྱེ་གཞི་བྱས་ནས་དེ་ལ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བསྟན། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་བདེན་གཉིས་སོ་སོའི་ངོ་བོ་བསྟན་པའོ། །ཞེས་དང་། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོའང་བཞག་ཏུ་ཡོད་དེ། གཉིས་སྣང་གི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་གང་ཞིག །བློ་དེས་རང་ཉིད་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། གཉིས་སྣང་གི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ་གང་ཞིག་རང་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་བློ་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དོན་དམ་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། འདིར་དེང་སང་གི་སྤྱོད་འཇུག་ཊཱི་ཀ་བྱེད་པ་ཁ་ཅིག་གིས་ལུགས་འདིའི་དོན་འགྲེལ་བ་ན། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་དོན་དམ་པ་ནི་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་དང་། གཉིས་ཀ་དང་། གཉིས་མིན་གྱི་མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་བས་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་དང་སྒྲ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཚིག་རྐང་སྔ་མ་དམ་བཅའ་དང་ཕྱི་མ་རྟགས་སུ་བྱས་ཏེ་འགྲེལ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ན་དོན་དམ་མི་འཇལ་བས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་ཆོས་ཅན། གཏན་མེད་པར་ཐལ། བློའི་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། གཅིག་ཤོས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་དག་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངམ་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་བར་ངེས་ཤིང་བྱས་དང་མི་རྟག་བཞིན་ཡིན་པ་གསལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། བློའི་ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་དོན་དམ་པ་ནི་ཡང་དག་པར་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཡུ
Chinese
也要说明声闻缘觉依靠自身果的证悟，也能在极短的时间内舍弃包括实执种子在内的原因。略说至此。还有某位化身尊者说：世俗即是胜义谛，此乃二谛之所许。胜义非是心之境，心乃世俗之所许。这两句以所知作为区分的基础，从而确定了二谛的数量。后两句则分别揭示了二谛的自性。并且，二谛的自性也可以安立，即任何成为二取之心境者，此心以其自身与二取并存的方式所能证悟者，即是世俗谛；任何未成为二取之心境者，能以自现证悟之心，以现量正量的方式，证悟二取消逝之方式者，即是胜义谛的自性。在此，如今有些注释《入行论》的人，解释这种观点的意义时说：因此，事物的实相胜义谛，远离了有、无、亦有亦无、非有非无的一切边，因此不是心之境，因为心和语言是世俗的，不是胜义的。这样以之前的词句作为立宗，之后的词句作为理由来解释是不合理的，因为如果是世俗谛，就不能衡量胜义，所以不遍。如果不成立，那么胜义谛作为法，应是完全不存在的，因为不是心的衡量对象。如果承认，那么二谛的体性应是一个，而不是反体各异，因为另一方不成立。不能这样认为，因为《菩提心释》中说：世俗说为空性，空性唯是世俗。若无则必不生，如作和无常。其中清楚地说明了，如果二谛的体性是一个，而不是反体各异，那么就一定是无生或者一体的关系，就像有为法和无常一样。此外，那个法，应是心的对境，因为是圣者等持智慧所能衡量的，因为《入行论释》中说：对于胜义谛，是正确观察者们的智慧的特殊境
English
It is also necessary to explain the reason why the Shravakas and Pratyekabuddhas, relying on the realization of their own fruit, can abandon even the seeds of clinging to reality in a very short time. This is a brief explanation. Furthermore, a certain incarnation said: Conventional truths are ultimate truths, these are considered as the two truths. Ultimate truth is not the object of the mind, the mind is considered conventional. The first two lines show that the objects of knowledge are divided into two truths. The latter two lines show the nature of each of the two truths. Moreover, the nature of the two truths can also be established, that is, whatever becomes the object of the mind of dualistic appearance, and what that mind can realize in the way that it itself exists with dualistic appearance, is the conventional truth; whatever does not become the object of the mind of dualistic appearance, and what the mind that realizes itself directly can realize in the way that dualistic appearance disappears by means of direct perception, is the nature of the ultimate truth. Here, some people who comment on the Bodhisattvacharyavatara nowadays explain the meaning of this system by saying: Therefore, the ultimate reality of things is free from all extremes of existence, non-existence, both, and neither, so it is not the object of the mind, because the mind and words are conventional and not ultimate. It is not reasonable to explain the previous words as a proposition and the latter words as a reason, because if it is a conventional truth, it cannot measure the ultimate, so it is not pervasive. If it is not established, then the ultimate truth as a dharma should be completely non-existent, because it is not the object of measurement of the mind. If you admit it, then the nature of the two truths should be one, not different in reverse, because the other is not established. It is not possible to think so, because the Bodhicitta Commentary says: Conventional is said to be emptiness, emptiness alone is conventional. If there is no, then there is no certainty of arising, like action and impermanence. It is clearly stated that if the nature of the two truths is one, and not different in reverse, then it must be a relationship of non-arising or oneness, just like conditioned things and impermanence. In addition, that dharma should be the object of the mind, because it is measurable by the wisdom of the noble equanimity, because the Commentary on the Entrance says: For the ultimate truth, it is the special realm of the wisdom of those who see correctly.