Tibetan
ལ་ཉིད་ཀྱི་བདག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་རྙེད་པ་ཡིན་གྱི་ཞེས་དང་། མདོ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་གཟིགས་རབ་ཏུ་མཁྱེན། ཞེས་དང་། ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང་། དེ་མེད་ན་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་སྟོན་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པ་སྟེ་ལུང་རིགས་ཀྱི་གནོད་པ་བཟློག་ཏུ་མེད་དོ། །ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་དེའི་འོག་ཏུ་ཐ་སྙད་དུ་ནི་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡུལ་ཅན་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡུལ་དུ་ བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་བྱ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་རུང་གི་དོན་དམ་པར་དེ་བཞིན་ཉིད་གཟུང་བྱའམ་ཤེས་བྱ་ཡིན་སྨྲ་ན་ཚིག་དེ་དངོས་ཤུགས་མི་འགལ་ལམ་ཞེས་ཕྱོགས་སྨྲ་བའི་རིགས་པ་ལ་ཟུར་ཟ་བ་སྐད་དུ་སྣང་ཡང་དེ་ནི་ཕྱོགས་སྨྲ་བ་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་པའི་ཁར་རང་གི་ནང་ཆ་སྟོན་པར་ངེས་ཏེ། ཕྱོགས་སྨྲ་བས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡུལ་དུ་འདོད་ཅེས་སྨྲས་པ་ལས། དོན་དམ་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་གཟུང་བྱའམ་ཤེས་བྱ་ཡིན་ཞེས་མ་སྨྲས་པས་གནོད་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ལ། རང་གིས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཤེས་བྱ་ཡིན་མིན་དཔྱད་པ་དང་། དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་མ་ཕྱེད་པའི་རང་མཚང་ཤིན་ཏུ་གསལ་པོར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འདི་དག་གིས་ལུང་རིགས་སྔ་མའི་གནོད་བྱེད་བཟློག་ཏེ་གོང་གི་འབྲེལ་ངག་འཐད་པར་འགྱུར་སྙམ་ན་མི་འཐད་དེ། ཁྱེད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཤེས་བྱར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པར་མངོན་ལ། འདོད་ཀྱང་དགོས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དགོས་པ་གང་ཞིག །དོན་དམ་བདེན་པའང་དེ་ལྟར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ལ་དོགས་པ་མེད་ཅིང་། ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ནའང་ཇི་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གསུང་ཞེ་ན། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ འཇིག་རྟེན་ན་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཁོ་ནས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་གསུངས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འདོད་དགོས་ཤིང་འདོད་ན་རྒྱལ་སྲས་ཆེན་པོའི་གསུང་ཚིག་རྐང་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཀྱང་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་འཆད་བྱེད་ཡིན་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པར་འདོད་དགོས་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་སྔ་མ་དེའི་ཕྱིར། ཚིག་རྐང་སྔ་མས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་པར་བློའི་ཡུལ་མིན་པར་དམ་བཅའ་ཞེས་འགྲེལ་བ་ནི་གཏན་ནས་མི་འཐད་པ་ཉིད་དུ་གསལ་ལོ། །དེས་ན་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གཉིས་སྣང་གི་བློའི་ཡུལ་ཡིན་མིན་གྱི་སྒོ
Chinese
说的是要找到自己的本性。经中说，薄伽梵彻底地看见、彻底地了解空性。释论中也说，如果没有它，菩萨们引导到彼岸的道路将变得毫无意义等等，这些道理，即是经文和理证的损害是无法避免的。还有，你接下来所说的，名言上，凭借圣者的等持境和法界境，可以被说成是所知，但如果说胜义中，真如是所取或所知，那么这句话在字面和隐含意义上没有矛盾吗？虽然听起来像是在讽刺立宗者的理证，但这丝毫不会损害立宗者，反而肯定会暴露自己的内情。因为立宗者说的是胜义谛是境，而不是说胜义谛真如是所取或所知，所以不会成为损害。而你自己对胜义谛是否是所知进行考察，以及对胜义上存在与否进行考察，这两种情况没有区分，从而非常清楚地暴露了自己的缺点。还有，如果认为这些能够避免先前经文和理证的损害，从而使上面的关联之语变得合理，那是不合理的。因为你认为名言中真如是所知，同样，二谛的安立也显然是在名言中进行的。而且也必须这样认为，因为有什么必要将世俗的安立放在名言中呢？胜义谛也必须这样做。前者没有疑问，后者成立，因为《六十正理论释》中说：如果那样，那么涅槃如何被称为胜义谛呢？因为它的自性在世间是不欺骗的，所以仅仅以世间的名言被称为胜义谛。因此必须这样认为，如果这样认为，那么圣者大士所说的两句偈颂也是解释二谛安立的，因此必须认为二谛是在名言中安立的，因为前面的原因。解释说前一句偈颂是立誓说真如在胜义中不是意识的对境，这完全是不合理的。因此，这两个谛是否是二取意识的对境的角度
English
It says that one must find one's own nature. The sutra says that the Bhagavan thoroughly sees and thoroughly knows emptiness. The commentary also says that if it were not so, the path that bodhisattvas lead to the other shore would become meaningless, etc. These reasons, that is, the harm of scripture and reasoning, cannot be avoided. Also, what you say next, that in name, relying on the object of the noble one's equipoise and the object of the dharmadhatu, it can be said to be knowable, but if you say that in the ultimate sense, suchness is graspable or knowable, then is there no contradiction in that statement in terms of its literal and implied meaning? Although it sounds like sarcasm towards the reasoning of the proponent, this does not harm the proponent at all, but rather is sure to reveal one's own inner workings. Because the proponent says that the ultimate truth is an object, but does not say that the ultimate truth, suchness, is graspable or knowable, so it will not become a harm. And you yourself examine whether the ultimate truth is knowable, and examine whether it exists or not in the ultimate sense, without distinguishing between these two situations, thereby exposing your own shortcomings very clearly. Also, if you think that these can avoid the harm of the previous scripture and reasoning, so that the above related words become reasonable, that is unreasonable. Because you think that suchness is knowable in name, similarly, the establishment of the two truths is also clearly done in name. And it must be thought of that way, because what is the need to put the conventional establishment in name? The ultimate truth must also do so. There is no doubt about the former, and the latter is established, because the commentary on the "Sixty Stanzas of Reasoning" says: If so, then how is nirvana called the ultimate truth? Because its nature is not deceptive in the world, it is called the ultimate truth only by worldly terms. Therefore, it must be thought of that way, and if it is thought of that way, then the two verses spoken by the great bodhisattva are also explanations of the establishment of the two truths, so it must be thought that the two truths are established in name, because of the previous reason. The explanation that the first verse is a vow that suchness is not an object of consciousness in the ultimate sense is completely unreasonable. Therefore, from the perspective of whether these two truths are objects of dualistic consciousness