Tibetan
་ཡོད་སོ་སོའི་ཡིག་འཇོག་གིས་ཤེས་ཤིང་དེའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་རིགས་པ་འདིས་ཉན་རང་ལའང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་སྟོང་ཉིད་མཐོང་བ་ཡོད་པ་དང་། དེ་དག་གིས་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཐབས་མེད་ལ་དེ་མེད་ན་འཁོར་བ་ལས་ཀྱང་མི་ཐར་བར་གསུངས་པའི་ཚུལ་དེས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ལུང་གི་དོན་ལེགས་པར་ཤེས་ནུས་ཤིང་། ཉན་རང་གིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་བ་དང་ཁོ་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་མེད་རགས་པ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་ཆོས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་ཏེ་ཆ་མེད་གཉིས་སོགས་ཁོ་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཆོས་མཐའ་དག་བདེན་མེད་དུ་མ་ཤེས་པས་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་རིགས་དང་བསྐྲུན་ན་རྒྱ་མཚོ་དང་བ་ལང་རྨིག་རྗེས་ཀྱི་ཆུ་ལྟར་འགྱུར་བར་བཞེད་དེ། བདག་མེད་འདི་ནི་འགྲོ་བ་རྣམ་དགྲོལ་ཕྱིར། །ཆོས་དང་གང་ཟག་དབྱེ་བས་རྣམ་གཉིས་གསུངས། །ཞེས་དང་། སྤྲོས་དང་བཅས་པར་སྟོང་པ་ཉིད། །བཅུ་དྲུག་བཤད་ནས་མདོར་བསྡུས་ཏེ། །སླར་ཡང་བཞིར་བཤད་དེ་དག་ནི། །ཐེག་ ཆེན་དུ་ཡང་བཞེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཉན་རང་རྣམས་ལ་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་མམ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡོད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེ་དག་གི་སྟོང་ཉིད་ནི་མདོར་བསྡུས་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་རྫོགས་མ་རྫོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་འབྲས་ཡུམ་ལ་ཉེ་རིང་གི་གཞི་ཤེས་སུ་གསུངས་པ་དང་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། གཟུགས་ནི་དབུ་བ་རྡོས་པ་འདྲ། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་འདྲ། །ཞེས་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འདི་ལྟར་རགས་པར་སྣང་བའི་ཕུང་པོ་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཉན་ཐོས་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཆོས་བདག་མེད་པ་མདོར་བསྡུས་པའམ་རགས་པ་ཙམ་ཡིན་པར་བཞེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མདོར་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་དེ་ཙམ་ཞིག་མེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཕུང་སོགས་འདུས་པ་ལ་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཆོས་བདག་མེད་པ་མདོར་བསྡུས་པའམ་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ངེས་པ་ན་བྱམས་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣ
Chinese
各自的记录可以知道，因此必须非常珍惜。如此，导师圣天父子的理路，即使声闻独觉也证悟了依仗而安立的空性。如果他们不了解依仗安立之法，自性不成立的空性，那么就没有办法证悟人无我，如果没有证悟人无我，就无法从轮回中解脱。以这种方式宣说了三乘的菩提也从证悟空性中产生的教证之义，能够很好地理解。声闻独觉证悟了细微的人无我，并且他们自己宗派的世俗中存在的法，仅仅证悟了粗大的人无我，但没有完全圆满证悟法无我，因为没有了知无分二者等自己宗派的胜义中存在的所有的法无自性，如果想创造圆满十六空性的大乘证悟之理，就像大海和牛蹄迹中的水一样。因此说： 无我此乃为解脱有情故， 以法与人差别说为二。 如是又说： 有支分之空性， 说十六已略摄之， 复又说为四， 此等亦是大乘所许。 声闻独觉等仅仅有此等因缘，或者仅仅有证悟依仗而生的空性，然而他们的空性是简略的等等，广泛宣说，是从空性证悟圆满不圆满的差别，了知亲近远离果母之基础而宣说，要知道和此密意成为一体。就像这样，色如水泡聚，受如水中泡。像这样以众多和无常的自性，粗略显现的蕴等如幻象般显示，这正是声闻乘宗派的法无我简略或者粗略的观点。为什么称为简略呢？因为证悟人无我，这一点是不可或缺的，因此对于蕴等聚合没有自性的法无我，简略或者仅仅显示了一个方面。如果这样很好地确定，那么依靠慈氏文殊的窍诀的伟大的车
English
Their respective records can be known, therefore this must be highly cherished. Thus, the reasoning of the noble father and son, even the Hearers and Solitary Realizers see the emptiness that is established in dependence. If they do not understand the emptiness of things established in dependence, which are not established by their own nature, then there is no way to realize the selflessness of persons, and if there is no realization of the selflessness of persons, then there is no liberation from samsara. In this way, the meaning of the scriptures that say that the enlightenment of the three vehicles also arises from the realization of emptiness can be well understood. The Hearers and Solitary Realizers realize the subtle selflessness of persons, and the phenomena that are considered to exist conventionally in their own systems, they only realize the coarse selflessness, but they do not completely perfect the realization of the selflessness of phenomena, because they do not know that all the phenomena that are considered to exist ultimately in their own systems, such as the two partless ones, are without inherent existence. If one wants to create the realization of the Great Vehicle that perfects the sixteen emptinesses, it will be like the water of the ocean and the water in the footprint of an ox. Therefore, it is said: This selflessness is for the sake of liberating beings, It is taught as two by distinguishing phenomena and persons. And it is also said: The emptiness with elaborations, Having taught sixteen, then summarized, Again taught as four, These are also accepted in the Great Vehicle. The Hearers and Solitary Realizers only have this much of the cause, or only have the realization of the emptiness that arises in dependence, but their emptiness is only abbreviated, etc., is widely taught. It is said that the difference between the perfection and imperfection of the realization of emptiness is the basis for knowing the closeness and distance to the Mother of the Result, and it should be known that this intention has become one. Like this, form is like a mass of foam, feeling is like a bubble in water. In this way, the aggregates that appear coarsely with the nature of multiplicity and impermanence are shown as illusions, and this is considered to be the abbreviated or coarse view of the selflessness of phenomena in the Hearer's system. Why is it called abbreviated? Because for the realization of the selflessness of persons, this much is indispensable, therefore the selflessness of phenomena, which is the aggregation of aggregates, etc., without inherent existence, is abbreviated or only shows one aspect. If this is well determined, then the great chariots that rely on the instructions of Maitreya and Manjushri
Tibetan
མས་ཀྱི་གཞུང་དགོངས་པ་གཅིག་པའི་གནད་ཤིན་ཏུ་དོན་ཆེ་བ་ཉིད་སོམ་ཉི་དང་བྲལ་བར་ཤེས་ནུས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་བློ་ཡི་རྩལ་གྱིས་གསལ་བར་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པའོ། །དེས་ན་གོང་དུ་ཁྱེད་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་བའི་ལུང་དང་གཞན་ཡང་དེ་འདྲའི་ལུང་མང་པོ་དག་ཀྱང་འདི་ན་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཕུང་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདེན་གྲུབ་འབའ་ཞིག་ལས་གཅིག་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་ན་ཆགས་སོགས་ལྡོག་པའི་ཐབས་མེད་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་ནམ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་རིགས་པས་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ན་སྤྱིར་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལས་མ་བྱུང་བ་མེད་པར་ལུང་དང་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་རྫོགས་མ་རྫོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་གྲུབ་མཐའ་མཐོ་དམན་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་གྲུབ་མཐའ་མཐོ་དམན་དུ་བཞག་པ་དེ་ལ་སྤང་རྟོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སོགས་ཀྱང་ཡོད་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་ནི་སྤྱིར་སྒྲིབ་གཉིས་སྤང་བྱ་དང་དེའི་གཉེན་པོ་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་དང་དེ་གཉིས་སྣང་མུན་ལྟར་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་ན་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་འགག་ཅིང་མཐར་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ཕྲ་བའང་ཟད་པར་འདོད་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཐེག་ཆེན་སྨྲ་བ་སྤྱིའི་ལུགས་སུ་གྲུབ་ཅིང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པས་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བ་ལའང་སེམས་ཙམ་ནས་ཐལ་འགྱུར་བའི་བར་དུ་བཞེད་པ་ལ་ཁྱད་མེད་ཅིང་བརྗོད་ཚུལ་ཕྲ་མོ་རེ་མི་འདྲ་བ་ཡང་དོན་ཁྱད་མེད་ པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ལམ་གྱི་གནད་ལ་དགོངས་པ་གཅིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡང་སྤང་བྱ་གང་ཡིན་ཡང་དེའི་ཀུན་བཏགས་སྔོན་དུ་མ་སྤངས་པར་ལྷན་སྐྱེས་སྤང་བ་མི་རིགས་ལ། ལྷན་སྐྱེས་ལའང་རགས་རིམ་ནས་ཕྲ་བའི་བར་དུ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤོང་ཞིང་དེའི་མཐར་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་བག་ཆགས་ཏིལ་ལ་མེ་ཏོག་གི་དྲིས་གོས་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱང་ཟད་པར་སྤང་དགོས་པས་ན། བདེན་འཛིན་མངོན་གྱུར་ས་བོན་དང་བཅས་པ་མ་སྤངས་བར་དུ་དེའི་བག་ཆགས་མི་སྤོང་བ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། བག་ཆགས་སྤོང་བ་ལ་མ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཤེས་སྒྲིབ་གཏན་ནས་མི་སྤོང་བ་ནི་མི་འཐད་དེ་གོང་དུ་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཧ་ཅང་སྤྲོས་པས་ཆོག་ཀྱང་རེ་ཞིག་མི་སྤྲོའོ། །དེས་ན་འཇུག་པ་རང་འགྲེལ་ལས། ཉན་རང་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་ཕྱིར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་བསྟན་པ་དང་། བྱང་སེམས་ལ་སྒྲིབ
Chinese
因此，为了能够毫无疑虑地理解诸位论师的观点一致这一极其重要的关键，我将运用自己的智慧，清晰地进行辨析和阐述。因此，对于您先前引用的《六十正理论》的注释中的引文，以及其他许多类似的引文，也应如这里所说的那样理解。如果对于仅仅是世俗存在的蕴等法，不理解其中任何一个不是真实存在的，而仅仅执着于真实存在，那么就没有办法断除贪欲等烦恼，也永远不可能证悟人无我。因此，在所有解脱道中，没有不是通过证悟空性而产生的，这是通过教证和理证来证明的。然而，由于证悟空性的圆满与否的差别，宗派才会有高低之分。否则，宗派的高低之分，以及随之而来的断证的差别等，也就不合理了。关于所断和断除的方式，一般来说，二障是所断，其对治是证悟智慧，这二者就像光明和黑暗一样，不能同时存在。当对治产生时，其对应的所断就会消失，最终连所断的微细种子也会灭尽，这是佛教大乘行者普遍认可的观点。对于通过证悟人无我来断除烦恼障，以及通过证悟法无我来断除所知障，从唯识宗到应成派，其观点没有差别，只是表达方式略有不同，但意义上没有差别，因此可以说所有宗派在道的关键上观点一致。也就是说，无论所断是什么，如果不首先断除其遍计所执，就不可能断除俱生执。对于俱生执，也要从粗到细，连同种子一起断除，最终连极其微细的习气，就像芝麻上沾染了花香一样，也必须彻底断除。因此，在没有断除显现的、连同种子的实执之前，不可能断除其习气，这是真实的。但是，如果直到断除习气之前，都完全不能断除所知障，那是不合理的，正如前面稍微提到的一样。说得太多就足够了，暂时不说了。因此，《入中论自释》中说：为使声闻缘觉断除烦恼障，故宣说人无我；为使菩萨断除
English
Therefore, in order to be able to understand without doubt the extremely important point that the views of all the masters are in agreement, I will use my own intelligence to clearly distinguish and explain it. Therefore, the quotations from the commentary on the "Sixty Stanzas of Reasoning" that you cited earlier, as well as many other similar quotations, should also be understood as explained here. If one does not understand that any of the phenomena, such as the aggregates, which exist merely conventionally, are not truly existent, but only clings to them as truly existent, then there is no way to reverse attachment and other afflictions, and one will never be able to realize the selflessness of persons. Therefore, in all paths to liberation, there is none that does not arise from the realization of emptiness, which is proven by scripture and reasoning. However, the difference between whether the realization of emptiness is complete or incomplete causes the philosophical tenets to be high or low. Otherwise, the distinction between high and low philosophical tenets, as well as the differences in abandonment and realization that come with it, would not be reasonable. Regarding what is to be abandoned and how to abandon it, in general, the two obscurations are what is to be abandoned, and their antidote is the wisdom of realization. These two, like light and darkness, cannot coexist. When the antidote arises, the corresponding object to be abandoned will disappear, and eventually even the subtle seed of what is to be abandoned will be exhausted. This is the view generally accepted by Buddhist Mahayana practitioners. Regarding the abandonment of the obscuration of afflictions through the realization of the selflessness of persons, and the abandonment of the obscuration of knowledge through the realization of the selflessness of phenomena, there is no difference in the views from the Mind-Only school to the Consequentialist school. There are only slight differences in the way they are expressed, but there is no difference in meaning. Therefore, it can be said that all schools agree on the key points of the path. That is to say, no matter what is to be abandoned, it is not possible to abandon the innate clinging without first abandoning its imputed clinging. For innate clinging, one must also abandon it from the gross to the subtle, together with its seeds, and eventually even the extremely subtle habitual tendencies, like sesame seeds covered with the fragrance of flowers, must be completely abandoned. Therefore, it is true that one cannot abandon the habitual tendencies of the clinging to true existence without abandoning the manifest clinging to true existence together with its seeds. However, it is unreasonable to say that one cannot abandon the obscuration of knowledge at all until one reaches the point of abandoning the habitual tendencies, as mentioned slightly earlier. Enough with too much elaboration, I will not elaborate for now. Therefore, in the auto-commentary of the "Entering the Middle Way", it says: "In order for the Hearers and Solitary Realizers to abandon the obscuration of afflictions, the selflessness of persons is taught; in order for the Bodhisattvas to abandon