Tibetan
་གཞི་ཆ་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་པར་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་སྲིད་དུ་ཆོས་དེའི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་རགས་པའི་རྫས་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་དེས་བུམ་པ་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་པར་ མི་བརྗོད་དེ། རྟག་བདག་སོགས་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་དེས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་གོ་མི་ཆོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་རིལ་པོ་བ་གཅིག་མེད་པར་དུ་མ་ཚོགས་པ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པའི་བདག་མེད་ཕྲ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡོད་དེ། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་དེ་ནི་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནུས་པར་རྣམ་བདུན་ཤིང་རྟའི་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྣམ་བདུན་ཤིང་རྟའི་རིགས་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་འདི་ལ་ང་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་ང་ངོ་བོས་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནུས་པ་ནི་ད་ལྟ་ནས་རང་གི་མྱོང་བས་ཤེས་ནུས་ལ། དེ་ལྟར་རིགས་པས་རྟོགས་ནས་གོམས་པར་བྱས་ན་དེ་ལ་གསལ་སྣང་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡང་འབྱུང་རིགས་ཏེ་རྟོགས་བྱ་ཡང་དག་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་སོགས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་མཐོང་ན་དེ་གོམས་པས་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱང་ཅིས་མི་སྤོང་སྟེ་མི་སྤོང་ན་བདེན་མེད་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་ འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་བདེན་འཛིན་སུན་མ་ཕྱུང་བས་ངར་འཛིན་མི་ལྡོག་གོ་སྙམ་ན། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་ང་ཙམ་མིན་པར་ཕུང་པོ་ཡིན་དགོས་ནའང་དེ་མིན་པར་འཇུག་པ་ལས་གསལ་པོར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་ཐ་སྙད་དུ་བདག་རྫས་སུ་མེད་ལ་ཕུང་པོ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འཐད་པ་དང་། ཡུལ་བདག་གཉིས་པོ་སྟོང་པར་ཤེས་པས་དེ་འཛིན་གཉིས་པོ་ལྡོག་པ་རིགས་པ་སྨྲ་བའི་ཚུལ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་སྟོང་པར་ཤེས་ཀྱང་གདགས་པའི་གཞི་ཙམ་མ་ལོག་པས་དེར་འཛིན་མི་ལྡོག་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་ཀྱང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མ་ལོག་པ་སྲིད་དུ་བདེན་འཛིན་དང་ཆགས་སོགས་ལྡོག་པར་ཡང་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །སྣང་བཞིན་དུ་ཡང་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དེར་མ་ཞེན་ན་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་བདེན་འཛིན་མི་སྐྱེད་དོ་སྙམ་ན། ཕུང་པོ་ཙམ་བདེན་པར་བཟུང་ཡང་ངའོ་སྙམ་དུ་བདེན་པར་མ་བཟུང་ན་ཕུང་པོར་བཟུང་བ་ཙམ་གྱིས་ངར་འཛིན་
Chinese
如果执着于无分的基础的自性真实成立，那么就不可能完全证悟该法的无我，因此，即使仅仅了悟瓶子粗大的实体不成立，也不能说因此就了悟了瓶子的无我。同样，即使仅仅了悟了常我等不存在的补特伽罗的粗大无我，也不能因此就理解为证悟了补特伽罗的无我。像这样，依靠了悟粗大的蕴不是一个整体，而是聚合了许多部分而假立的道理，就能完全具备了悟补特伽罗的自性不成立的细微无我。因为能够领会俱生我执的执着境，仅仅是依靠而假立的，丝毫也不存在以自己的体性成立，就像以七相车的理证成立的那样，应当这样理解。像这样，仅仅依靠七相车的理证，就能从现在起通过自己的体验了解到，对于这个众多且无常的蕴，我仅仅是假立的，而我并非以自性存在。像这样，如果通过理证了悟后加以串习，那么就可能产生极明朗的显现，因为所证悟的是正确的意义，就像现量见到无常等真实的行相一样。如果见到它，通过串习它，为什么不能断除俱生我执呢？如果不能断除，那么证悟无也就变得和它一样了。如果认为没有破除自相续的蕴的实执，就不能遣除我执，那么，即使俱生我执的执着境并非仅仅是我，而必须是蕴，但经文中却明确地说并非如此，并且名言中我也不是实体，而蕴是实体等差别也是合理的。了知境和我二者是空性的，因此二者的执着也会遣除，这是理智者的说法。如果了知境是空性的，但假立的基础没有转变，因此执着也不会遣除，那么即使了知一切法是无自性的，但如果一切显现没有转变，那么实执和贪着等也难以遣除。如果认为显现的同时也是空性的，因此不执着于它，仅仅显现并不会产生实执，那么，即使仅仅执着蕴是真实的，但如果没有认为“是我”而执着为真实，那么仅仅执着蕴
English
If one clings to the inherent existence of a basis that is without parts as being truly established, then it is impossible to fully realize the selflessness of that dharma. Therefore, even if one only realizes that the gross substance of a pot is not established, one cannot say that one has thereby realized the selflessness of the pot. Similarly, even if one only realizes the gross selflessness of a person, such as the non-existence of a permanent self, one cannot thereby understand that one has realized the selflessness of the person. In this way, by relying on the understanding that the gross aggregates are not a single whole but are merely imputed upon a collection of many parts, one can fully possess the subtle selflessness that realizes that the self of a person is not established by its own nature. This is because one can understand that the object of clinging of the innate self-grasping is merely imputed in dependence and that there is not even a little bit of establishment by its own nature, just as it is established by the reasoning of the sevenfold chariot. One should understand it in this way. Like this, by relying solely on the reasoning of the sevenfold chariot, one can now know from one's own experience that for this aggregate, which is of the nature of being multiple and impermanent, "I" is merely imputed and that "I" does not exist by its own nature. In this way, if one understands it through reasoning and cultivates it, then it is possible to generate the ultimate of clear appearance, because what is being realized is the correct meaning, just like directly seeing the aspects of truth such as impermanence. If one sees that, then through cultivating it, why would one not abandon the innate self-grasping? If one does not abandon it, then the realization of selflessness will also become the same as that. If one thinks that self-grasping will not be reversed because the clinging to the truth of one's own aggregates has not been refuted, then, even if the object of clinging of innate self-grasping is not just "I" but must be the aggregates, it is clearly stated in the scriptures that it is not so, and the distinction that in conventional terms the self is not a substance but the aggregates are a substance is also reasonable. It is the way of speaking of reason that knowing both the object and the self to be empty reverses both of their grasping. If knowing the object to be empty does not reverse the grasping because the basis of imputation has not changed, then even if one knows all dharmas to be without inherent existence, it will be difficult to reverse the clinging to truth and attachment if all appearances have not changed. If one thinks that because it is empty while appearing, one does not cling to it, and mere appearance does not generate clinging to truth, then even if one merely grasps the aggregates as true, if one does not grasp them as true with the thought "it is I", then merely grasping the aggregates
Tibetan
མི་དགོས་ཏེ་དེ་གཉིས་དམིགས་རྣམ་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ལུང་དོན་ནི་གོང་དུ་མདོ་ཙམ་བརྗོད་ཟིན་པས་འདིར་མི་སྤྲོའོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོར་ཡང་བཟུང་རང་གི་རྒྱུད་དུ་ཡང་བཟུང་བ་ཙམ་གྱིས་ངར་འཛིན་པ་སྐྱེ་བ་མིན་ནམ་སྙམ་དུ་ལས་དང་པོ་པ་དག་སེམས་ན་ དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་གཅིག་པུའི་ངོ་བོ་མེད་པ་དང་དེ་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་ཚེ། དེ་ཙམ་ལ་བདག་ཏུ་བློས་ཕར་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་བདག་དོན་དུ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆ་དུ་མ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་ང་མང་པོ་ཡོད་སྙམ་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་འབྱུང་མི་སྲིད་ལ། གཅིག་པུའི་ང་ཞེས་འཛིན་པའི་གཞི་ཞིག་ནི་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་འདི་ལ་མེད་ངེས་སུ་མཐོང་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་ཏེ་ཐག་པ་ཡོད་པར་བཟུང་ཡང་སྦྲུལ་དུ་མི་འཛིན་པ་དང་འདྲའོ། །རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཀྱི་ཕྲ་བ་ཙམ་གྲུབ་མཐས་དོན་དམ་དུ་ཁས་བླངས་ན་ཡང་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་དཔྱོད་པས་དོན་ལ་གྲུབ་ཅེས་འདོད་པ་ཙམ་ལས་བདེ་སྡུག་གི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕུང་པོ་འདི་སྣང་བ་ཡོད་ཀྱི་རིང་ལ་ཆ་བཅས་སུ་སྣང་གི་ཆ་མེད་སྣང་མི་ནུས་ལ། ཆ་མེད་དང་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དེ་ང་མིན་པར་རིགས་པས་ངེས་ཤིང་མངོན་སུམ་རྟོགས་པར་བྱར་ཡོད་པས་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཉེས་པ་ཅི་ཡང་མི་སྐྱེད་དོ། །དེས་ན་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མ་སིལ་བུའི་རྣམ་པར་མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོར་སྣང་བ་ཡང་ཆར་དང་འབབ་ ཆུ་བཞིན་དུ་དུ་མ་ཚོགས་པ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་རྟག་པར་གཡོ་ཞིང་འགུལ་ལ་རྡེག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གཟིགས་པར་གསུངས་པས་ན་གཞི་དེ་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་ང་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཏེ་འཛིན་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་བློས་མ་གཞིགས་མ་བརྟགས་པར་ངའོ་སྙམ་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ན་ཡང་། ཞེན་ཡུལ་གྱི་ང་དེ་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་ལྟར་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཐ་དད་གང་དུའང་མེད་པར་བློས་ཕར་བཏགས་ཙམ་དུ་ཤེས་ཤིང་གོམས་པ་ན་ཕུང་པོ་ཕྲ་བ་ནས་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་ཀྱང་ངར་འཛིན་ལྡོག་སྟེ། འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་མ་བར་མ་ཆད་དུ་བྱུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟག་འཛིན་གྱི་བློ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ཡང་། སྐད་ཅིག་རྣམས་སོ་སོ་བ་ཡིན་པར་ངེས་པའི་ཚེ་རྟག་འཛིན་གྱི་བློ་ངེས་པར་ལྡོག་གི་རྟག་པར་འ
Chinese
不需要，因为这两者的对境不同。至于“只要有执著于蕴”等等的经文意义，前面已经简要地说过了，所以这里不再赘述。如果初学者心中想，仅仅执著于蕴，也执著于自己的相续，难道不会产生我执吗？ 并非如此。当确定了众多聚合的自性之蕴没有单一的体性，并且确定了它是无常的自性时，仅仅是以分别念假立为我，而了悟到没有真实的我时，就像自己的相续有众多部分一样，不可能生起认为有很多我的俱生之念。并且，当见到作为执著唯一我的所依处，这个作为假立之基础的蕴决定不存在时，怎么会执著自己的相续为我呢？就像执著绳子上有蛇，但并不执著为蛇一样。即使某些宗派承认极微无分和刹那无分是胜义谛，那也只是认为通过意识的分析在名言上成立而已。而作为安乐和痛苦之所依的这个蕴，在显现存在期间，只能显现为有分，无法显现为无分。即使有众多无分和刹那，也能通过理智确定它们不是我，并且可以现量证悟，因此仅仅如此并不会产生执著我的过失。因此，对于现量见到一切有为法都是无常的，并且是众多分散之相的阿罗汉们来说，显现为自己的相续之蕴，也像是雨水和流水一样，是众多聚合，刹那也不停息地摇动、移动和冲击的状态。既然如此，怎么会认为那个基础是我，并且以自性成立的方式执著呢？不可能执著。 这样，即使没有以分别念观察和分析自己的相续之蕴的聚合，而认为是我，但当了知所执著的我，就像绳子上的蛇一样，与蕴既非一也非异，只是分别念的假立，并且习惯之后，即使没有证悟到微细的蕴无自性，也能遣除我执。即使因为有为法刹那不停地生起而产生常执之念，但当确定了刹那都是各自独立的，那么常执之念必定会遣除，而不会
English
It is not necessary, because the objects of these two are different. As for the meaning of the scriptures such as "As long as there is clinging to the aggregates," etc., it has already been briefly mentioned above, so it will not be elaborated here. If a beginner thinks, "Merely clinging to the aggregates and also clinging to one's own continuum, wouldn't that give rise to self-grasping?" It is not so. When it is determined that the aggregates, which are by nature a collection of many, do not have a single entity, and it is determined that they are impermanent by nature, then merely conceptually imputing them as self, and realizing that there is no real self, just as one's own continuum has many parts, it is impossible for the innate thought of thinking that there are many selves to arise. And, when it is seen that the basis for clinging to a single self, this aggregate that is the basis for imputation, definitely does not exist, how can one cling to one's own continuum as self? It is like clinging to a rope as having a snake, but not clinging to it as a snake. Even if some schools assert that partless atoms and partless moments are the ultimate truth, that is only asserting that they are established nominally through the analysis of consciousness. But this aggregate, which is the basis for happiness and suffering, as long as it appears to exist, can only appear as having parts, and cannot appear as partless. Even if there are many partless entities and moments, it can be determined by reason that they are not self, and it can be directly realized, so merely that does not give rise to the fault of clinging to self. Therefore, for the Arhats who directly see that all conditioned phenomena are impermanent and are in the form of many scattered parts, the appearance of their own continuum of aggregates is like rain and flowing water, a collection of many, constantly moving, shifting, and striking without a moment's rest. Since that is the case, how can they think that that basis is self, and cling to it as being established by its own nature? It is impossible to cling. Thus, even if one has not conceptually examined or analyzed the collection of one's own continuum of aggregates, but thinks that it is self, when one knows that the self that is clung to, like a snake on a rope, is neither one with nor different from the aggregates, but is merely a conceptual imputation, and becomes accustomed to it, even if one has not realized that the subtle aggregates are without inherent existence, self-grasping can be reversed. Even if the thought of permanence arises because conditioned phenomena arise continuously without interruption, when it is determined that the moments are all separate, the thought of permanence will definitely be reversed, and will not