Tibetan
མ་དག་ས་བདུན་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དེ་གཉིས་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ་སྤྱིར་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་འགལ་བ་མེད་ན་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་ཟིན་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་སེམས་ལ་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་ཕྱིར་ཆོས་བདག་མེད་པ་བསྟན་ནོ་ཞེས་པའི་ལུང་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་གི་དོན་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་ཟིན་པ་དེས་བདེན་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་འཇོམས་པའི་དོན་དུ་དགོངས་སོ་སྙམ་ན་དེ་མིན་པ་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་ཟིན་པའི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེས་ཤེས་སྒྲིབ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྤོང་སྙམ་ན། ས་བདུན་པ་པའི་བྱང་འཕགས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ན་ཡོད་པའི་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་དེ་གྲངས་མེད་གཉིས་ཀྱི་ཚོགས་དམ་པས་ཟིན་ཀྱང་དེས་ཤེས་སྒྲིབ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་གནོད་པ་དེ་བཞིན་ད་རུང་གྲངས་མེད་གཅིག་གི་ཚོགས་བསགས་པས་ཟིན་ཀྱང་མི་གནོད་པ་སྲིད་པར་འགྱུར་ རོ། །དེ་མི་སྲིད་དེ་བདེན་འཛིན་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་དེའི་བག་ཆགས་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པས་གང་བདེན་འཛིན་དང་འགལ་བ་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེས་བདེན་འཛིན་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤང་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སླར་ཡང་གོམས་པས་བདེན་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་གང་ཞིག་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱང་རྩ་བ་ནས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྤོང་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཉན་ཐོས་རྟོགས་པ་མྱུར་བས་ཚེ་གསུམ་གྱིས་ཉོན་སྒྲིབ་བདེན་འཛིན་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤོང་ནུས་པ་དེ་བཞིན་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་མ་ཟིན་ཀྱང་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེ་གོམས་པ་ཁོ་ནས་བདེན་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་མིང་ཅན་དེ་དུས་ཐུང་ངུས་མྱུར་དུ་སྤོང་པའི་གང་ཟག་གཅིག་ཀྱང་སྲིད་པ་ལ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པའི་གནོད་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བའི་ཐལ་བ་དེ་སླར་འཁོར་ཉེན་ཆེ་བས་བག་ཡོད་པར་མཛོད་ཅིག་གུ། དེས་ན་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་བདེན་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་མིང་བཏགས་པར་མཛད་པ་ནི། ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་ཤེས་སྒྲིབ་འབའ་ཞིག་སྤོང་བ་མིན་པས་བྱེད་པ་གཙོ་ཆེ་ཆུང་གི་དབང་གིས་བདེན་འཛིན་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་དང་དེའི་བག་ཆགས་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་ཅེས་མིང་འདོགས་ལུགས་ཙམ་ལས་དོན་སྔ་རབས་བའི་བཞེད་པ་དང་ཁྱད་མེད་པར་རང་གིས་སེམས་སོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མིན་ན་ཤེས་སྒྲིབ་དང་འགལ་བའི་གཉེན་པོ་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མེད་དེ་བདག་མེད་གཉིས
Chinese
因为认为不清净七地者的相续中的那二者是那样的缘故。不能这样认为，因为如果一般证悟二无我的智慧和所知障没有相违，即使被无边资粮所摄持也没有相违的缘故。并且，因为菩萨获得断除二障的遍知，所以宣说了法无我之故，与教证相违。如果认为教证的意义是，证悟无我的智慧被无边资粮所摄持，是为了摧毁实执的习气之义，那么并非如此，将在下文阐述。如果认为被无边资粮所摄持的无我证悟，为何不遣除所知障呢？如同七地者的圣者菩萨的心相续中存在的二无我证悟的智慧，即使被二无数的殊胜资粮所摄持，也丝毫不能损害所知障一样，那么再积累一个无数的资粮所摄持也不能损害也是可能成立的。那是不可能的，因为实执是烦恼障，并且它的习气是所知障，因此凡是与实执相违的二无我证悟的智慧，能够遣除包括实执种子在内的，同样，再次串习，凡是成为实执习气转变成所知障的那些，为何不能从根本上遣除呢？如果是那样，声闻的证悟快速，以三世能够遣除包括烦恼障实执种子在内的，同样，即使没有被无边资粮所摄持，仅仅是串习那个无我证悟，那个名为实执习气所知障的，在短时间内迅速遣除的人也是可能存在的，因为对于真实力的理证没有任何损害的缘故，因此声闻阿罗汉会变成佛的过失，再次轮回的危险性很大，所以请谨慎。因此，宗喀巴大师将实执的习气命名为所知障，是因为七地以下不是仅仅遣除所知障，而是以作用大小的差别，将实执称为烦恼障，并且将它的习气称为所知障，仅仅是命名的习惯而已，自己认为是和古代大德的观点没有差别的。如果不是那样，那么没有以量成立与所知障相违的对治，因为二无我
English
Because it is thought that those two in the continuum of the impure seventh ground are like that. It is not possible to think so, because if, in general, the wisdom that realizes the two selflessnesses and the obscuration to knowledge are not contradictory, then even if it is grasped by limitless accumulations, there is no contradiction. And, because bodhisattvas attain omniscience having abandoned the two obscurations, it is taught that phenomena are selfless, therefore it contradicts the scriptural authority. If it is thought that the meaning of the scriptural authority is that the wisdom that realizes selflessness is grasped by limitless accumulations for the sake of destroying the imprints of true clinging, then that is not so, it will be explained below. If it is thought, why does the realization of selflessness that is grasped by limitless accumulations not abandon the obscuration to knowledge? Just as the wisdom that realizes the two selflessnesses that exists in the mindstream of the noble bodhisattva of the seventh ground, even if it is grasped by the sacred accumulation of two countless eons, it does not harm the obscuration to knowledge even slightly, likewise, it is possible that even if one more countless eon of accumulation is grasped, it will not harm it. That is not possible, because true clinging is the afflictive obscuration and its imprint is the obscuration to knowledge, therefore, whatever contradicts true clinging, the wisdom that realizes the two selflessnesses, is able to abandon the seed of true clinging and so forth, likewise, again through habituation, why is it that whatever imprint of true clinging becomes the obscuration to knowledge is not abandoned from the root? If that is so, because the realization of the Hearers is swift, they are able to abandon the afflictive obscuration, the seed of true clinging and so forth, in three lifetimes, likewise, even if it is not grasped by limitless accumulations, merely through habituating that realization of selflessness, it is possible that there is even one person who quickly abandons in a short time that which is called the obscuration to knowledge, the imprint of true clinging, because there is no harm whatsoever to the reasoning of factual force, therefore, the consequence that Hearer arhats will become Buddhas is very dangerous to return to, so please be mindful. Therefore, the great Tsongkhapa named the imprint of true clinging as the obscuration to knowledge, because below the seventh ground it is not merely the obscuration to knowledge that is abandoned, but rather due to the difference in the greatness of the action, true clinging is called the afflictive obscuration and its imprint is called the obscuration to knowledge, it is merely a custom of naming, I myself think that there is no difference from the views of the ancient ones. If that is not so, then there is no antidote that realizes through valid cognition that contradicts the obscuration to knowledge, because the two selflessnesses
Tibetan
་རྟོགས་ཙམ་ནི་དེ་དང་མི་འགལ་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་གཉེན་པོ་མི་རྙེད་པས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ཀྱང་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བག་ཆགས་གང་གིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་ན་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ཅིའི་ཕྱིར་གེགས་མི་བྱེད། མངོན་དུ་གྱུར་ཀྱང་གེགས་མི་བྱེད་ན་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེ་བས་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། མ་དག་ས་བདུན་དུ་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པ་མེད་པའི་ལུགས་བཞག་དཀའ་བར་མཐོང་ནས་སྔ་རབས་པའི་ལུགས་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་ཨ་ཕའི་ཁ་ཕོར་ལ་གཙང་ཞེན་ལྟར་ཞེན་ལྟས་འཇུས་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་བདེན་འཛིན་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་ལ་བསམ་པར་བྱ་བ་སྐབས་སུ་བབ་ཅིང་། དེ་ཡང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཐུགས་མངའ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ཞལ་ནས། ཡང་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་ཕུང་སོགས་ཞེས་བྱ་མཐའ་དག་གི་སྟེང་གི་སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་ན། དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་མ་ཐར་བར་ཐལ། འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཕུང་སོགས་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་འཇུག་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས། །གཟུགས་ སོགས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སོགས། །སྐྱེ་འགྱུར་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། དང་པོར་ང་ཞེས་བདག་ལ་ཞེན་གྱུར་ཅིང་། །བདག་གི་འདི་ཞེས་དངོས་ལ་ཆགས་བསྐྱེད་པ། །ཟོ་ཆུན་འཕྱན་ལྟར་རང་དབང་མེད་པ་ཡི། །འགྲོ་ལ་ཞེས་བདག་དང་བདག་གི་བའི་མིག་སོགས་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་འཁོར་བར་འཁོར་བ་མི་འཆད་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་། གང་དག་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམིགས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་བར་འདོད་པ་དེ་དག་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་སོགས་ལུང་རིགས་ཀྱི་གནོད་པ་བཟློག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ། །ཡང་དེ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་འཇུག་འགྲེལ་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པའང་དགོངས་པ་མ་ལོན་པ་ཉིད་དེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས་སྔ་མ་དང་མཐུན་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་ཞེས་སོགས་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དང་བཅས་ཏེ་གསལ་བར་གསུངས་ པ
Chinese
仅仅是理解这一点与它并不矛盾，但除此之外找不到其他的对治，因此断除了所知障的人也会变得困难。另外，如果某种习气阻碍了完全断除一切所知，那么当它显现时，为什么不造成阻碍呢？即使显现了也不造成阻碍，那么习气就更不会造成阻碍了。在不清净的七地中，认为没有断除所知障的立宗是困难的，所以是按照古代人的观点来阐述的，并不是像执着父亲的饭碗一样仅仅是执着而已。现在应该思考证实真执是烦恼障的理路，时机已经成熟。对此，具有辨别智慧的化身说：此外，声闻和缘觉阿罗汉如果没有证悟蕴等一切之上的空性，那么，这（声闻和缘觉阿罗汉）有法，应成未从轮回中解脱，因为没有断除轮回的根本——执蕴等自性成立的真执。遍（三）：入行论中说：您的瑜伽见无我，不能证悟色等自性，因为缘于色而生起贪欲等，因为没有证悟它的自性。以及“最初执着于我，然后对我的事物产生贪恋，像水桶漂浮一样没有自主的众生”等等，只要存在执着我和我所的眼等自性成立，轮回就不会停止。六十正理论释中也说：如果有人执着于色等自性，却想要断除烦恼，那么断除烦恼是不可能的。等等，因为无法避免经论和理证的妨害，所以不合理。还有，你引用入行论释作为论据，也是没有理解其意。入行论释中与前文一致，因为执着于色等自性，所以颠倒，因此也不能证悟人无我，因为缘于作为假立我的基础的蕴。正如宝鬘论中所说：只要执着于蕴等等，都用作论据清楚地阐述了
English
Merely understanding this is not contradictory to it, but no other antidote can be found besides it, so even those who have abandoned the obscurations of knowledge will find it difficult. Furthermore, if a certain habitual tendency obstructs the complete cutting off of all knowable objects, then why does it not obstruct when it manifests? If it does not obstruct even when it manifests, then the habitual tendency will even less obstruct it. It is seen as difficult to establish the position that the obscurations of knowledge are not abandoned in the seven impure grounds, so it is explained according to the views of the ancients, and it is not merely clinging to it like clinging to one's father's bowl. Now is the time to consider the reasoning for proving that true clinging is a klesha obscuration. Moreover, the incarnate one with discriminating wisdom said: Furthermore, if the Hearers and Solitary Realizers Arhats do not realize the emptiness on top of all things called aggregates, etc., then, that (Hearers and Solitary Realizers Arhats) has the property of not being liberated from samsara, because they have not abandoned the root of samsara—the true clinging that grasps the aggregates, etc., as being established by their own characteristics. The pervasion (three): The Entering the Middle Way says: Your yoga sees selflessness, and cannot realize the nature of forms, etc., because attachment, etc., arise from focusing on forms, because the nature of it is not realized. And "Initially clinging to 'I,' then generating attachment to 'mine,' like a floating bucket, beings without autonomy," etc., as long as there is clinging to the self and the self's eyes, etc., as being established by their own characteristics, the cycle of samsara will not cease. The commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning also says: Those who focus on the nature of forms, etc., but want to abandon the afflictions, it is impossible for them to abandon the afflictions. Etc., because it is impossible to avoid the harm of scriptures and reasoning, it is unreasonable. Also, your citation of the Entering the Middle Way commentary as evidence is not understanding its meaning. The Entering the Middle Way commentary is consistent with the previous text, because clinging to the nature of forms, etc., is inverted, so one cannot realize the selflessness of persons, because one focuses on the aggregates that are the basis for imputation of self. As the Precious Garland says: As long as there is clinging to the aggregates, etc., it is clearly explained with scriptural evidence used as proof.