Tibetan
འི་ཕྱིར། དེས་ན་ཉན་རང་འཕགས་པས་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཚེ་བ་ལས་མ་རྟོགས་པ་སོགས་འཁྱོགས་བཤད་ཀྱི་བ་མོས་ལུགས་བཟང་གི་པདྨོ་གཞོམ་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ནས་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་མ་སྤངས་བར་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ཆ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་རས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ལྷུང་བའི་སྣུམ་དེ་མ་ཟད་བར་དུ་སྣུམ་གྱིས་གོས་པའི་དྲི་མ་ཕྲ་མོ་སེལ་མི་ཐུབ་པ་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། ཏིལ་མར་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་བསལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དེ་དག་དང་འཕྲད་པའི་ཡོན་ཏན་ཕྲ་མོ་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ཀྱང་བག་ཆགས་ཡོད་པས་ཞེས་སོགས་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་མཐུན་ན་བོད་ཀྱི་ཞེ་འདོད་ཡིན་ཡང་དང་དུ་བླང་བར་རིགས་སོ། །འོ་ན་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་དུ་མ་ནས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་མེད་ཅེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་དྲངས་ཤེ་ན། ཡོད་དེ་དེས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་ཅེས་པ་ནི་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་ཀྱང་། དེ་དག་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་མཐའ་ཡས་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུང་རིགས་ཚད་ལྡན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་མགྲིན་པ་གཟེངས་བསྟོད་དེ་སྨྲའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ལན་གྱི་རིམ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཉན་རང་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་རིགས་པ་ནི་འཇུག་པ་རང་འགྲེལ་གྱི། རིང་དུ་སོང་བར་བློས་ཀྱང་ལྷག་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་ཐད་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ལ་དེ་དག་གི་གནད་འདིར་མདོར་བསྡུས་སུ་བརྗོད་པར་བྱས་ན། གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་ལ་དེའི་དམིགས་ཡུལ་གྱི་ང་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཞིག་ན་ངར་འཛིན་སྤང་མི་ནུས་ཀྱང་། དེ་ནི་མ་དཔྱད་པར་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་། ཇི་ལྟར་ན་བདག་དེ་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་ཤེས་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་ནུས་ལ། དེ་དང་ཕུང་སོགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དམ། ཆོས་བདག་མེད་བསྟན་པ་ལ་སྟོང་གཞིའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་སྟོད་ཚུལ་ལ་ཁྱད་མེད་པ་དང་། བདག་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ
Chinese
之故。因此，不应以声闻独觉圣者未证得片面空性等曲解之语，摧毁善妙之莲花。之后，所断之断除方式亦不合理，因为未断除烦恼及其种子之前，无法断除烦恼之习气，乃至少分所知障，譬如，落在布上的油未擦拭干净之前，无法去除油污之细微痕迹一般。如《入行论释》云：即使除去了芝麻油和鲜花等，瓶子和毛料等上仍能察觉到与其接触的细微特性。如此，即使断除了烦恼，仍有习气等，有诸多作为依据的教证。因为这些理由，若此与大车轨的意趣相符，即使是藏人的观点，也应接受。那么，众多经续中说声闻独觉未圆满证悟法无我，应如何引用呢？有，彼等说未证悟法无我，是指声闻独觉虽有证悟一切法无自性的智慧，但未以无量理证的方式证悟之义，应追随具足教理的量士夫，高声宣说。如是说。对此，将讲述回答的次第。其中，声闻独觉有证悟空性的理证，是《入行论自释》中“久远串习力增上”之处所说，彼等之要点在此简略讲述，执著人我是轮回中产生的所有烦恼之根本，若其所缘之我为自性成立，则无法断除我执，然此未经观察，仅是依于蕴而假立，并非以自性成立，如何能知晓我乃是依于众多且无常之蕴而假立的空性之自性，从而从轮回中解脱呢？此与蕴等的空性，或说法无我，仅是所空之差别，而证悟方式并无差别，以及我依缘起而生
English
Therefore, one should not destroy the beautiful lotus of good doctrine with distorted words such as the Śrāvakas and Pratyekabuddhas not realizing a partial emptiness. Furthermore, the way to abandon what is to be abandoned is also unreasonable, because until the afflictions and their seeds are abandoned, one cannot abandon even a small part of the afflictions' imprints or the obscuration of knowledge. For example, just as the subtle traces of oil stains cannot be removed until the oil that has fallen on the cloth has been wiped away. As it says in the commentary on the Entering the Middle Way: Even if sesame oil and flowers, etc., have been removed, the subtle qualities of contact with them can still be discerned on vases and woolen cloths, etc. In this way, even if the afflictions are abandoned, there are still imprints, etc., and there are many scriptural citations that serve as evidence. For these reasons, if this is in accordance with the intention of the great chariots, even if it is a Tibetan view, it should be accepted. Then, how should we cite the many sutras and treatises that say that the Śrāvakas and Pratyekabuddhas do not fully realize the selflessness of phenomena? There is, that they do not realize the selflessness of phenomena, which means that although the Śrāvakas and Pratyekabuddhas have the wisdom to realize that all phenomena are without inherent existence, they do not realize it through limitless kinds of reasoning. One should follow the authoritative person who possesses valid reasoning and proclaim it loudly. So it is said. Here, I will explain the order of the answers. Among them, the reasoning that shows that the Śrāvakas and Pratyekabuddhas have realized emptiness is what is said in the commentary on the Entering the Middle Way, "The power of long habituation increases." The main points of these are briefly explained here: Grasping at the self of a person is the root of all afflictions that arise in samsara, and if the self that is the object of that is inherently established, then the grasping at self cannot be abandoned. However, this has not been examined, it is merely imputed in dependence on the aggregates, and it is not established by its own nature. How can one know that the self is imputed in dependence on the mere aggregates, which are many and impermanent, and is of the nature of emptiness, and thereby be liberated from samsara? This and the emptiness of the aggregates, etc., or the teaching of the selflessness of phenomena, are only different in terms of what is being emptied, but there is no difference in the way of realizing it, and the self arises in dependence
Tibetan
འི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་ཕུང་པོ་རགས་པའི་རང་བཞིན་བཏགས་ཡོད་ཙམ་ལས་རྫས་སུ་མེད་པར་ཤེས་ པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་བརྟེན་དགོས་པར་རིགས་པས་གྲུབ་ཚུལ་བསྟན་པས་ཆོས་བདག་མེད་པའམ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མི་འཐད་པར་སེམས་པ་བཟློག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོས་དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ལས་གཞན་དུ་ཅི་ཡང་མེད་ལ། དེ་ཉན་ཐོས་པས་གཏན་ནས་ཁས་མི་ལེན་པ་ཞིག་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་རྟོགས་ཐབས་མེད་དོ། །ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་དེ་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་མ་ཁེགས་བར་དུ་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་སོགས་མེད་པར་ཤེས་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱི་ཐར་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཕྱི་རོལ་པའི་ཆགས་བྲལ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་རིགས་པས་སྒྲུབ་པར་མཛད་ལ། རྩ་བར་ཡང་། རྟག་བདག་སྤོང་ན་དེ་ཚེ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་སམ་ཕུང་པོ་བདག་མི་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སོགས། །སྐྱེ་འགྱུར་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཉན་ཐོས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་སྟོང་ཉིད་མི་འདོད་པ་ལྟར་ན་རྟག་པའི་བདག་ཙམ་མེད་པར་རྟོགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་བདག་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་འཛིན་ པ་མི་སྤོང་ལ། དབུ་བ་རྡོས་པ་ལྟ་བུ་དུ་མའི་ཆོས་ཚོགས་པ་ལ་རགས་པ་གཟུགས་སུ་འདོགས་པ་ཙམ་གྱི་རགས་འཛིན་ཀྱང་གཞིག་མི་ནུས་ན་གཟུགས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཚུལ་ག་ལ་རྟོགས་ཏེ། དེས་ན་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གཟུགས་བཟང་པོར་བཟུང་ཞིང་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ང་འདི་དང་འཕྲད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་འདོད་ཆགས་སོགས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཡུལ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་མེད་པར་ཡུལ་དུ་གནས་པ་དང་ངར་འཛིན་མ་སྤངས་པས་ཕྲ་རྒྱས་ཀྱང་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་རང་འགྲེལ་གྱི་བབ་རྣམས་དང་བསྟུན་པས་ཤེས་སོ། །ཕུང་པོ་རིལ་པོའམ་རགས་པ་མ་གྲུབ་པ་འདི་ལ་ཡང་ཆོས་བདག་མེད་རགས་པ་ཙམ་གྱི་ཐ་སྙད་རུང་སྟེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་གང་དང་གང་ཡིན་ཀྱང་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དེ་དང་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པ་ནི་དེ་དང་དེའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་རགས་པ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་འདོད་ཀྱང་དེའི་གདགས
Chinese
以具有状态的空性来证悟，也必须依赖于事先了解色蕴粗大的自性只是假立，而并非实有，通过理证来显示成立的方式，是为了遣除对法无我或空性的不认同感。所谓的空性，就是指依缘而生的法，仅仅是缺少其自身的体性，除此之外别无他物。如果小乘声闻宗完全不承认这一点，那么也无法证悟人无我。在尚未破除以蕴为基础假立的“我”是自性成立的俱生我执之前，即使知道没有常、一、自在的我等，也无法仅凭此获得解脱，因为这会变得与外道的离欲相似，这是通过理证来成立的。根本颂中也说：“若舍弃常我，彼时为此故，汝之心或蕴，我皆不成矣。汝之瑜伽士，见无我性故，色等彼本体，不能证悟也。缘于色而入，贪著等生起，彼之体性故，未证悟之故。”如是所说，如你小乘声闻宗不欲依缘而生的空性，即使能了悟没有常我，也无法舍弃执着“我”是自性成立的观念。如同水泡，对于众多法聚合的粗大色法，连假立为粗大的执着都无法摧毁，又怎能证悟色法自性为空的道理呢？因此，不能证悟色等的真如，因为执着色为美好，并缘于此而生起“我要与此相遇”的贪著等，因为没有证悟境的体性。如是，因为不了解境色等的真如，安住于境，且未舍弃我执，也显示了有微细的增长，这是与自释的文句相符的。对于尚未成立的完整或粗大的蕴，也可以安立粗大法无我的名称，因为任何需要了解的法，都只是假立，而并非其自身以自性成立，这必须是该法的空性。然而，即使仅仅承认粗大的蕴不是实有成立，其所诠释的
English
Realizing emptiness with a state also requires relying on the prior knowledge that the coarse nature of the aggregates is merely imputed and not substantially existent. The way to establish this through reasoning is shown to reverse the mind's disagreement with the selflessness of phenomena or emptiness. Emptiness is merely the absence of its own intrinsic nature in a dependently arising phenomenon, and nothing else. If the Hearers (Śrāvakas) do not accept this at all, then it is impossible to realize the selflessness of persons. Until the innate view of the perishable that grasps the self imputed on the aggregates as being established by its own nature is refuted, even if one knows that there is no permanent, single, independent self, that alone will not lead to liberation, as it would be similar to the dispassion of non-Buddhists. This is established through reasoning. The root text also states: "If you abandon the permanent self, then for that reason, your mind or aggregates will not become the self. Because your yogi sees selflessness, he will not realize the suchness of forms, etc. Because he enters by focusing on form, attachment, etc., will arise, because the nature of that is not realized." As it is said, if you, the Hearers, do not want the emptiness of dependent arising, even if you realize that there is no permanent self, you will not abandon the grasping of the self as being established by its own nature. Like a bubble, if you cannot destroy even the coarse grasping of merely imputing coarseness to the collection of many phenomena, how can you realize that form is empty by its own nature? Therefore, you will not realize the suchness of forms, etc. Because you grasp form as beautiful and, focusing on it, attachment, etc., will arise with the thought, "I will meet with this," because the nature of that object is not realized. Thus, because you do not understand the suchness of objects such as form, and you abide in the object and have not abandoned self-grasping, it is also shown that there is subtle proliferation. This is understood by conforming to the statements of the auto-commentary. Even for this whole or coarse aggregate that is not established, the name of coarse selflessness of phenomena is permissible, because whatever phenomenon is to be known is merely imputed, and the fact that it is not established by its own nature must be the emptiness of that phenomenon. However, even if one only accepts that the coarse aggregate is not substantially established, its implication...