Tibetan
ཁྲུལ་གཞིའམ་གདགས་གཞི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་རྒྱུན་ཆད་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ། བདེ་བར་གྱུར་པའམ་སྡུག་བསྔལ་བར། །མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པ་ན། །ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་དེ། །སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་ན་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་བདེ་སྡུག་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚེ་ངའོ་སྙམ་དུ་བསམ་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ཇི་ལྟར་མི་སྐྱེ་སྙམ་ན། བདེ་སྡུག་གི་ཉམས་མྱོང་ཡང་ཕུང་པོ་རགས་པའི་སྟེང་ནས་ཡིན་གྱི་ཆ་མེད་སིལ་བུ་བ་ལ་མ་ཡིན་ཀྱང་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་ཡོད་པ་སྲིད་དུ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་ཙམ་བསླུ་མེད་དུ་ཡོད་ཀྱང་། དེ་ཙམ་གྱིས་ངར་འཛིན་སྐྱེ་མི་དགོས་ཏེ་དུ་མ་ཆོས་ཙམ་གྱི་ཕུང་པོ་ལས་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་འཐད་ཅིང་དེ་ལ་བདག་དང་བདག་གི་བ་གང་ཡང་མེད་པ་དེ་ལྟར་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ཏུ་དམིགས་པ་ཟད་པའི་ཚེ་བདེ་སྡུག་སོགས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལའང་བདག་གི་བར་མི་འཛིན་ཏེ་བདག་གི་བར་འཛིན་པ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་བྱེད་པོ་མེད་ཅན་ལས་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་གི་བདག་མེད་པ་ཡོད་མིན། །དེ་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གིས་སྟོང་ལྟ་བའི། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བདག་དང་བདག་གིར་མི་འཛིན་པ་དེ་དག་ལ་ཙན་དན་དང་སྟེའུ་མཉམ་པའི་བློ་འབྱུང་སྟེ་ཆགས་བྲལ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མིན་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་ཙམ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལའང་ཡོད་པས་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་རུང་ཕུང་པོ་ཡོད་པའི་རིང་ལ་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ན་ཡང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ངར་འཛིན་ ལྷན་སྐྱེས་དྲུང་ནས་མ་ཕྱུངས་པ་སུའི་ལུགས་ལའང་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་གོམས་པ་ལས་དེའི་དོན་མངོན་སུམ་མཐོང་ཞིང་། སླར་ཡང་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་དེའི་བཟློག་ཕྱོགས་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཀུན་རྟོག་རྨང་ནས་ཞི་བར་འདོད་པ་ནི་ལམ་ཡང་དག་སྒོམ་པ་ཀུན་གྱི་ཚུལ་ལུགས་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བྱའོ། །གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཙམ་ཉན་རང་ལ་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་དེས་སྐད་ཅིག་དང་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱིས་བརྩམ་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་དབུ་བ་རྡོས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ
Chinese
就像作为欺骗之基础或施设之基础的刹那，不需要中断一样。如果这样想：愿不要变成快乐或痛苦。那么，我之想的那个心，与有情俱生。如《释量论》中所说，如果执着自己的蕴为真实，那么在体验依赖于蕴的乐与苦时，如何不生起认为“我”的心念呢？ 乐与苦的体验也是从粗大的蕴上产生的，虽然不是从无分微尘上产生的，但由于存在有漏的蕴的集合，因此依赖于它而体验乐与苦是无可否认的。然而，仅仅如此并不需要生起我执，因为从众多仅是法的蕴中体验乐与苦是合理的，并且因为真实地了悟到其中没有任何我与我所。当对我的执着消失时，对于自己的蕴等也不会执着为我所，因为执着我所是从执着我而产生的。如《入行论》中所说：因为无作者则无业，故无我则无我所。因此，观我与我所空性的瑜伽士，将获得解脱。如是说，对于不执着我与我所的那些人，会生起如同檀香与粪便一样的平等心，这被称为离贪。如果不是这样，那么在名言中，仅仅是依赖于蕴而体验乐与苦，即使是对于伟大的阿罗汉们也存在，即使仅仅是了悟到蕴不是真实的也可以，如果在蕴存在期间，依赖于体验乐与苦而不能使俱生我执止息，那么，阿罗汉没有从根本上断除俱生我执，在任何宗派中都是不可能的。因此，通过正理确定真实的意义，并从串习中现量见到它的意义。并且，从再次圆满串习中，希望从根本上平息与此相反的增益的分别念，这是所有正确修习道的宗派的规律，因此必须如此确定。如上所说，仅仅是了悟到依赖产生的空性，声闻缘觉也有，以此所显示的道理，由刹那和无分微尘所组成的五蕴，也如水泡等一样。
English
Just as the moments that are the basis of deception or the basis of imputation do not need to be interrupted. If you think like this: May it not become happiness or suffering. Then, that mind that thinks 'I', arises simultaneously with sentient beings. As it is said in the Commentary on Valid Cognition, if you grasp your own aggregates as true, then when experiencing happiness and suffering that depend on the aggregates, how can the innate mind that thinks 'I' not arise? The experience of happiness and suffering also arises from the coarse aggregates, although it does not arise from indivisible particles. However, since there is a collection of contaminated aggregates, it is undeniable that experiencing happiness and suffering depends on it. However, merely that does not require the arising of self-grasping, because it is reasonable to experience happiness and suffering from many aggregates that are merely phenomena, and because it is realized that there is no self or what belongs to self in them. When the fixation on self ceases, one will not grasp even one's own aggregates as belonging to self, because grasping at what belongs to self arises from grasping at self. As it is said in the Engaging in the Bodhisattva Deeds: Because there is no agent, there is no action; therefore, there is no self, so there is no what belongs to self. Therefore, the yogi who sees the emptiness of self and what belongs to self will be liberated. As it is said, for those who do not grasp at self and what belongs to self, a mind that is equal like sandalwood and excrement will arise, and this is called detachment. If it is not like that, then in conventional terms, merely experiencing happiness and suffering that depends on the aggregates also exists for great Arhats. Even if one merely realizes that the aggregates are not true, it is still acceptable. However, if the innate self-grasping cannot be reversed by relying on the experience of happiness and suffering while the aggregates exist, then it is impossible in any school that Arhats have not eradicated the innate self-grasping from its root. Therefore, having ascertained the true meaning through valid reasoning and having seen its meaning directly from habituation, and then from perfecting the habituation again, wishing to pacify from the root the conceptual thoughts of superimposition that are the opposite of it, this is the way of all correct meditation on the path, so it must be ascertained in this way. As explained above, the reasoning that shows that only Hearers and Solitary Realizers have the realization of emptiness that arises from dependence, the five aggregates composed of moments and indivisible particles are also like solidified bubbles and so on.
Tibetan
་སྟོན་ནུས་ཤིང་། ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རགས་པ་བཅོམ་ཞིང་བློས་གཞན་བསལ་དུ་རུང་བ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་འདོད་ཀྱང་དེ་སྟོང་པར་མི་འདོད་པ་ལ། འདིར་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་དེས་ཉན་ཐོས་སྡེ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སུན་འབྱིན་པ་གཞི་མེད་དུ་བཟློག་ནུས་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བ་དག་གི་ཞེ་འདོད་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་བྱ་བྱེད་སོགས་མི་འཐད་དོ་སྙམ་པ་ལ། དགེ་མི་དགེའི་ལས་སོགས་བྱ་བྱེད་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་ཆ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་ལས་མི་འབྱུང་བར་རྒྱུན་དང་ཚོགས་པ་ལས་འབྱུང་ལ། རྒྱུན་དང་ཚོགས་པ་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ། གང་བཏགས་པས་གྲུབ་པ་དེ་ནི་ རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པའོ། །ཞེས་རིགས་པའི་ལམ་ནས་གསལ་པོར་བསྟན་པའི་ཚེ་དངོས་སྨྲ་བས་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པའི་ལམ་ནས་བརྒལ་མི་ནུས་ལ། དེ་ལྟར་གྲུབ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བྱ་བྱེད་རྒྱུ་འབྲས་ཤིན་ཏུ་འཐད་ཅིང་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་ལ་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་དེ་འདྲའི་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་བརྒལ་མི་ནུས་ཏེ་དངོས་སྨྲའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་དག་གིས་རྟེན་འབྱུང་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་གཅིག་ཏུ་མི་སེམས་པར་མ་ཟད། མྱུ་གུའི་སྐྱེ་བ་བདེན་པར་ཡོད་དེ་ས་བོན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དང་བདེན་གྲུབ་ཡིན་པ་འགལ་མེད་དུ་ཁས་ལེན་ལ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུན་དང་ཚོགས་པ་སོགས་ཁོ་རང་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཆ་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་ཀྱང་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་སྟོང་མི་དགོས་པར་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པས་སོ་སྙམ་ན། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་གྱི་ཉན་ཐོས་པས་དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ནི་བདེན་ཀྱང་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དེ་དག་གི་ལུགས་ལའང་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་ལས་འབྱུང་བར་ཁས་ལེན་པས་ན་ཉན་རང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་དེས་རང་གི་ཡན་ལག་དུ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ཤིང་རྟ་དང་བུམ་པ་སོགས་དང་གཟུགས་སོགས་རགས་པའི་དངོས་པོ་ཀུན་ རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་རྣམས་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་ངོ་བོ་མེད་པའི་བདེན་མེད་དུ་མ་ཤེས་ན་གང་ཟག་གི་བདག་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པའི་ཐབས་མེད་དེ། ཕུང་པོ་ལ་རིལ་པོ་གཅིག་གི་ངོ་བོའམ་རྒྱུན་དང་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་ན་དེ་དང་ང
Chinese
能示现。声闻乘行者们已调伏粗分，并且以理性能够排除他宗，认为这些事物仅仅是世俗谛中存在，但不认为它是空性的。在此基础上，通过建立依缘假立与空性意义相同的理路，能够毫无根据地驳斥声闻部对空性的诽谤。因为实有论者认为，如果没有自性成立的事物，那么作用等就不合理。然而，善与非善的业等作用，如果经过仔细分析，也并非产生于无分刹那或微尘，而是产生于相续和聚合。相续和聚合仅仅是假立，凡是假立而成立的，就不是以自性成立的。当以理性的方式清晰地展示这一点时，实有论者无法以理性的方式反驳说不是这样。如果这样成立，那么空性就非常适合作用和因果，而实有成立则不适合，这一点将会被理解。如果有人认为，为什么不能反驳这样的论述呢？因为实有论者的宗派持有者们不仅不认为缘起和空性意义相同，而且认为苗芽的产生是真实存在的，因为它依赖于种子而产生，因此他们承认依赖产生和真实成立之间没有矛盾。因此，他们自己认为是世俗谛的相续和聚合等，即使依赖于无分的事物而安立，也不需要这些事物的自性是空的，而是认为是真实成立的。虽然自负的宗派论者声闻乘这样说，但即使按照声闻部的观点，获得果位也是来自于现量证悟人无我，因此，获得声闻或独觉果位的补特伽罗，如果不明白依赖于自己的众多支分而假立的具有支分的车、瓶等，以及色等粗大的事物，仅仅是依缘假立，而没有自性的真实不存在，那么就没有办法了解人无我的真实不存在。如果执着蕴为一体的自性，或者相续和聚合的自性是真实成立的，那么它与人
Tibetan
ར་འཛིན་པའི་ཞེན་ཡུལ་ལ་མཚན་ཉིད་དམ་དམིགས་རྣམ་གྱི་འཇུག་པ་མི་མཐུན་པ་མེད་པས་དེ་འདྲའི་ཕུང་པོ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྡོག་པའི་ཐབས་མེད་དོ། །ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་མ་ཁེགས་བར་དུ་བདག་འཛིན་ལྡོག་མི་སྲིད་པས་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པའི་ཐབས་མེད་ལ། གལ་ཏེ་འཁོར་བ་ལས་ཐར་ན་ཞེན་ཡུལ་དེ་ཁེགས་ནས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཁྱབ་པ་ཡང་ངེས་པར་འགྲུབ་ཅིང་། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་ཇི་ལྟར་འགོག་ན་ང་ཞེས་པ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་ཤིང་། གང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་བར་དུ་དེ་ཁེགས་མི་སྲིད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་ཐར་པའི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་དག་གིས་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའམ་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱི་སྟོང་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་དགོས་ཏེ་རྟེན་འབྱུང་དང་དོན་གཅིག་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་མ་རྟོགས་བར་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ ན་རྒྱུན་དང་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་དག་ལའང་ངོ་བོ་མེད་པར་ཅིས་མི་རྟོགས་ཏེ་དེ་གཉིས་ལ་རྟོགས་དཀའ་སླ་དང་རྟོགས་ཚུལ་ལ་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཉན་རང་འབྲས་གནས་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཐེག་ཆེན་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཞི་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་མི་ནུས་པར་གསུངས་ཏེ་ཆ་མེད་གཉིས་སོགས་ཁོ་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་བློས་གཞིགས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཡོད་པའི་ཆོས་དུ་མ་ཁས་ལེན་པ་ལ་དེ་ཡང་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་དགོས་པའི་རིགས་པ་གང་ཡང་མེད་དེ་རེ་ཞིག་ཆོས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མ་རྫོགས་པའི་ལམ་དམན་པ་དེ་འདྲ་སྲིད་པ་ལ་འགལ་བ་གང་ཡང་མེད་ལ་ཆོས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་ཀྱང་རང་ལམ་གྱིས་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ཡོད་པར་ལུང་དང་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་རགས་པ་འགའ་ཞིག་བདེན་མེད་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཉན་རང་གི་རང་ལམ་ཁོ་ནས་འདྲེན་ནུས་པར་གྲུབ་ལ་དེ་ལས་རྒྱ་ཆེ་བའི་བདག་མེད་ཡོངས་རྫོགས་རྟོགས་པ་ནི་དམན་ལམ་ལ་ཞུགས་པས་འདྲེན་མི་ནུས་ཏེ་ཕྱི་ནང་གི་ཡོངས་འཛིན་སོགས་ལམ་མཆོག་གི་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་དེའི་འབྲས་བུ་རྩོལ་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ལ། ཐེག་ཆེན་ན་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྒྱས་པར་སྟོན་པ་སོགས་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཚང་བས་སྤང་རྟོགས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ འདྲའི་མཚམས་ཟིན་པ་ནི་བསིལ་ལྡན་ན་སུ
Chinese
由于执著蕴的对境，在体相或行相的认知上没有不同，因此对于这样的蕴，没有办法阻止执著于人我的产生。如果未断除与生俱来的我执的对境，就不可能断除我执，因此也就没有从轮回中解脱的方法。如果能从轮回中解脱，那么必然会断除我执的对境，并且证悟无我。那么如何断除与生俱来的我执的对境呢？就是要认识到所谓的“我”只是依附于蕴而假立的。如果不能领悟到所依附假立的事物本身没有自性，那么就无法断除我执。因此，那些必定要从轮回中解脱的声闻、缘觉阿罗汉，必须证悟仅仅是依附假立或因缘的空性，即证悟与缘起意义相同的空性，否则不可能证悟人无我。如果证悟了这样的人无我，那么对于那些认为常和合的自性以世俗的方式存在的人来说，为什么不能证悟到它们也没有自性呢？因为在这两者之间，在证悟的难易程度和证悟的方式上没有任何区别。即使如此，据说那些声闻、缘觉的果位者也无法像大乘行者那样证悟一切法无基的空性，即使按照他们自己的宗派用理智来衡量，也承认许多具有自性的法，因此也没有任何理由必须证悟这些法也是无自性的。暂时存在着这样尚未圆满证悟法无我的较低的道，并没有任何矛盾，即使没有完全证悟法无我，也能通过自己的道获得果位，这是通过教证和理证成立的。因此，证悟一些粗大的法无自性和人无我，这被认为是只有声闻、缘觉的自道才能引导的，而证悟比这更广大的完全的无我，不是进入小乘道就能引导的，因为内外善知识等殊胜道的因缘不具足，因此不能不费力气自然而然地产生那样的果。在大乘中，由于完整地展示了人无我和法无我两者等道的支分，因此能够成就断证功德殊胜的果位。像这样的分界线，在雪域（西藏）中……
English
Since there is no difference in the perception of characteristics or aspects in the object of clinging to the aggregates, there is no way to prevent clinging to the self of a person in such aggregates. Unless the object of clinging of innate self-grasping is eliminated, it is impossible to eliminate self-grasping, and therefore there is no way to escape from samsara. If one is liberated from samsara, then the object of clinging will inevitably be eliminated, and the pervasiveness of realizing selflessness will also be established. So how to eliminate the object of clinging of innate self-grasping? It is to know that the so-called "I" is merely imputed in dependence on the aggregates. If one does not understand that the thing on which it is imputed has no own being, then it is established that it cannot be eliminated. Therefore, those Hearers and Solitary Realizers Arhats who must be liberated from samsara must realize the emptiness of mere imputation or conditionality, that is, the emptiness that is synonymous with dependent arising, otherwise it is impossible to realize the selflessness of persons. If one realizes such selflessness of persons, why would one not realize that those who believe that the nature of permanence and aggregation exists conventionally also have no nature, since there is no difference in the ease or difficulty of realization and the way of realization between the two. Even so, it is said that those Hearers and Solitary Realizers who abide in the result cannot realize the emptiness of all phenomena as groundless like the Great Vehicle practitioners. Even if they consider it with their own logic, such as the two partless ones, they admit many phenomena that have own being, so there is no reason why they must realize that these are also without truth. For the time being, there is no contradiction in the existence of such a lower path that has not yet completely realized the selflessness of phenomena, and even if the selflessness of phenomena is not completely realized, it is established by scripture and reason that there is a result achieved by one's own path. Therefore, it is established that the realization of some coarse phenomena as without truth and the selflessness of persons can only be led by the Hearers' and Solitary Realizers' own path, and the realization of the complete selflessness that is broader than that cannot be led by entering the inferior path, because the conditions of the supreme path, such as external and internal spiritual guides, are not complete, so it is not reasonable for its result to arise effortlessly and spontaneously. In the Great Vehicle, since the limbs of the path, such as the complete demonstration of both the selflessness of persons and the selflessness of phenomena, are complete, the result of abandoning and realizing special qualities is achieved. Such a boundary is reached by someone in the land of snow (Tibet)...