Tibetan
ལ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་ལས་ད་ལྟ་ཡུལ་ཅན་སྔོ་འཛིན་ཀྱང་དྲན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདིར་སྔོན་པོ་དང་བྲལ་བའི་སྔོ་འཛིན་ཡན་གར་བ་ནི་ནམ་ཡང་དམིགས་པ་མིན་པས་ན། ནམ་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྔོན་པོ་དྲན་པ་ན་དེ་འཛིན་བྱེད་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་དྲན་པའི་རྟོག་པའང་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། སྔོན་པོ་ལས་ལོགས་སུ་ཆད་པའི་སྔོ་འཛིན་ཞིག་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དཔེར་ན་དགུན་དུས་དུག་ཅན་གྱི་བྱི་བས་རྨུགས་པ་ན་རྨུགས་པ་ཙམ་མྱོང་གི་དེ་དུས་དུག་ཉམས་སུ་མ་མྱངས་ཀྱང་། སླར་དཔྱིད་འབྲུག་གི་སྒྲས་དུག་བསླངས་པར་གྱུར་པ་ན་སྔར་རྨ་དང་མཉམ་དུ་བདག་ལ་དུག་ཞུགས་སོ་ཞེས་སྔར་གྱི་དུག་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་གདོད་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་འདི་ལྟར་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་ནས་ རྣམ་གནས་སྦྱོང་བ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་གཞན་དག་དང་ལྡན་པ་ནི། གཞན་གྱི་སེམས་དག་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བ་རང་ཉིད་རང་ལ་ཅི་ཕྱིར་མི་གསལ་ཏེ། རིང་བའི་སྤུ་མཐོང་ན་ཉེ་བའི་ཐག་པ་མཐོང་ངེས་པ་བཞིན་ནོ་ཟེར་ན། དེར་མ་ངེས་ཏེ་གསང་སྔགས་ལ་སོགས་པས་གྲུབ་པར་གྱུར་པའི་མིག་སྨན་མིག་ལ་བསྐུས་པའི་སྦྱོར་བ་ལས། ས་འོག་ན་གནས་པའི་གཏེར་གྱི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲིབས་ཤིང་ཆོད་པ་རྒྱང་རིང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མཐོང་ཡང་། ཤིན་ཏུ་ཉེ་བ་མིག་སྨན་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་བུམ་པ་དང་མིག་སྨན་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་མིན་པས་ན་རྐྱེན་གཞན་ལྡན་པ་གཞན་མཐོང་གི་དཔེར་སོང་བས་རང་མཐོང་གི་དཔེར་མི་རུང་བར་མ་ཟད་གནོད་དོ་ཞེས་འཆད་པ་དག་ཀྱང་སྣང་ངོ་། །དེ་ལ་རྣམ་རིག་སྨྲ་བ་ན་རེ། ཤེས་པ་ཉིད་གསལ་ཞིང་རིག་པ་མིན་ན་རང་མི་གསལ་བས་གཞན་ཡང་གསལ་མི་ནུས་ལ། དེ་ལྟར་ན་མིག་གིས་མཐོང་བ་དང་། རྣ་བས་ཐོས་པ་དང་། ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ཀུན་གསལ་རིག་གི་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་གཞག་བྱ་དགོས་ཀྱི་གཞན་དུ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མཐོང་ཐོས་དང་ཤེས་པ་འདི་དག་མ་བརྟགས་ཉམས་དགའ་བ་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བརྗོད་ན་ནི། འདིར་དགག་པ་མིན་ཏེ་དེ་དགག་མི་ནུས་ལ་དགག་ཀྱང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཅི་ཞིག་འགོག་ཅེ་ན། འདིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་དེར་ཞེན་གྱི་བདེན་པར་རྟོག་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན་ནོ། །འདིར་མཐོང་བ་མངོན་སུམ་དང་། ཐོས་པ་གང་ཟག་གཞན་ནམ་ལུང་ལས་དང་། ཤེས་པ་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་སྒོ་ནས་བཞག་པའི་ཐ་སྙད་ལ་འགྲེལ་བས་བཤད་དོ། །
Chinese
由于有境和有者的关系，现在对境的蓝色执着也会被忆起。因为在这里，脱离蓝色的蓝色执着是永远不会被认知的。当忆起先前体验过的蓝色时，生起执持它的有境之相的分别念。但并非先前体验过脱离蓝色的蓝色执着。这就像冬天有毒的老鼠咬伤后，只会感受到麻木，当时并没有体验到毒性。但当春天雷声唤醒毒性时，就会像最初生起认知先前之毒的知识一样，认为毒素先前与伤口一同进入了我的身体。又如，修习止观后， 具备修习胜观等其他因缘，既然能见到他人的心，为何不能清楚地见到非常接近的自己呢？就像能见到远处的毛发，就一定能见到近处的线一样。如果这样说，那是不一定的。就像通过秘密真言等成就的眼药涂在眼睛上，能看到被遮蔽和阻隔的地下宝藏瓶等遥远的对象，但却无法看到非常接近的眼药本身一样。或者，因为瓶子和眼药的本体不会变成一体，所以具备其他因缘能见到其他事物，这只能作为见到他人的例子，不能作为见到自己的例子，反而会造成损害，也有人这样解释。对此，唯识宗的人说：如果知识本身不清晰明了，就无法清晰地认识自己，也无法清晰地认识他人。如果这样，那么用眼睛看、用耳朵听、用心去了解的所有名称都将中断。因为这一切都必须依赖于清晰明了的知识才能进行建立，否则是不可能的。如果像这样，在没有经过仔细分析的情况下，仅仅凭着感觉良好就进行陈述，那么在这里就不是反驳，因为这既不能反驳，也不需要反驳。那么要阻止什么呢？在这里，应该阻止的是将一切痛苦之源的事物执着为真实的。在这里，看见被解释为现量，听见来自他人或经文，了解是通过比量正量的方式来确立名称的。
English
Due to the relationship between the object and the subject, the current blue perception of the object will also be remembered. Because here, the blue perception separated from blue is never cognized. When one remembers the blue that one has previously experienced, the conceptual thought of remembering the aspect of the object-possessing that holds it also arises. But it is not the case that one has previously experienced a blue perception separated from blue. It is like when a poisonous mouse bites in winter, one only feels numbness, but at that time one does not experience the poison. But when the sound of thunder in spring awakens the poison, it is like the initial arising of the knowledge that recognizes the previous poison, thinking that the poison had previously entered my body along with the wound. Also, like this, after cultivating calm abiding, Possessing other conditions such as cultivating special insight, since one can see the minds of others, why can't one clearly see oneself who is very close? It's like if one can see a distant hair, one will surely be able to see a nearby thread. If you say so, that is not certain. It is like applying eye medicine that has been accomplished through secret mantras and the like to the eyes, one can see distant objects such as buried treasure vases that are obscured and obstructed underground, but one cannot see the very close eye medicine itself. Or, because the essence of the vase and the eye medicine will not become one, so possessing other conditions can see other things, this can only be used as an example of seeing others, not as an example of seeing oneself, but will cause harm, some also explain it this way. To this, the Mind-Only school says: If knowledge itself is not clear and aware, one cannot clearly know oneself, and one cannot clearly know others. If so, then all the terms of seeing with the eyes, hearing with the ears, and knowing with the mind will be interrupted. Because all of this must rely on clear and aware knowledge to be established, otherwise it is impossible. If, like this, one states based solely on feeling good without careful analysis, then here there is no refutation, because it can neither be refuted nor needs to be refuted. So what should be prevented? Here, what should be prevented is clinging to all things that are the source of suffering as true. Here, seeing is explained as direct perception, hearing is from others or scriptures, and knowing is explained by establishing terms through inference and valid cognition.
Tibetan
མདོར་ན་རང་རིག་པ་འགོག་པ་ནི་དོན་དམ་པར་འགོག་པ་ཡིན་གྱི་བེམ་པོ་ལས་ལོག་ཙམ་ལ་ ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་པར་འདོགས་པའི་ཚུལ་དེ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཀག་ན་རང་བློ་རང་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པས་རང་གཞན་གྱི་བློ་ཤེས་པས་གཅོད་ཚུལ་ལ་ཁྱད་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་། རང་རྒྱུད་ལ་བློ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མི་རིགས་པ་དང་། མཐར་དོན་རིག་གི་ཐ་སྙད་ཀྱང་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་སོགས་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས་ཇི་སྐད་གསུངས་པས་གནོད་ཅིང་། རང་རིག་འགོག་པའི་རིགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཕུང་སོགས་འགོག་པའི་རིགས་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པར་འགོག་གི་ཐ་སྙད་དུ་བཀག་པའི་གཏན་མེད་མ་ཡིན་པར་ཤེས་དགོས་ཤིང་། ལུགས་འདིར་ཐ་སྙད་དུའང་རང་རིག་ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལེན་ཟེར་ཡང་འདིར་ཐ་སྙད་དུ་ནི་དགག་པའང་མེད་ལ་སྒྲུབ་པའང་མེད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་བཀག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཀུན་གཞི་ནི་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཡིན་ཟེར་ཡང་ལེགས་པར་མ་བརྟགས་པ་སྟེ། ཀུན་གཞི་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་མ་བླངས་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་བླངས་པས་དབུ་མའི་ཚུལ་ཅི་ཞིག་ཉམས། ཐ་སྙད་དུ་ཁས་ལེན་མི་རུང་བ་ནི་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་གནོད་པ་སྤྱི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པའི་རིགས་པས་བཀག་ཚད་ཁས་མི་ལེན་ན་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱང་གཏན་མེད་དུ་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །དེ་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་དུ་ཀུན་གཞི་དོན་དམ་པར་བཀག་གི་ཐ་སྙད་དུ་མི་འགོག་ཀྱང་དེའི་རྣམ་གཞག་མཛད་དེ་སྒྲུབ་པའང་མིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་རིག་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་རྟོག་གེའི་བག་ཆགས་གོམས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་གྱི་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་ཟེར་བའང་གྱི་ན་སྟེ། དོན་དམ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་རང་རིག་དང་ཀུན་གཞི་མི་དགོས་མོད། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་དཔྱོད་པ་ལ་མེད་དུ་མི་རུང་ཞིང་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་ན་དེ་ཐ་སྙད་དུ་མེད་ཅེས་འགོག་པའི་རིགས་པ་ནི་མེད་དོ། ། གལ་ཏེ་རིགས་པ་ཅི་སྟེ་མེད། ཟླ་གྲགས་ཞི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ན་ཇི་སྙེད་ཅིག་བཤད་པ་འདི་མ་མཐོང་ངམ་ཞེ་ན། དེ་དོན་རིག་ལའང་མཚུངས་སོ། །མི་མཚུངས་ཏེ་དོན་རིག་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མི་འགོག་གོ་ཞེ་ན། བདེ་སོགས་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཇི་ལྟར་འགོག་སྟེ་མི་འགོག་གོ ། དེས་ན་སེམས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ལ་རང་རིག་པ་མི་འཐད་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་འདོད་པ་ལ་རང་རིག་པའི་ཐ་སྙད་ཤིན་ཏུ་འཐད་པར་ཡང་ཤེས་པར་བྱ
Chinese
总而言之，遮止自证是遮止胜义谛，而不是遮止仅仅从物质中分离出来，而在名言上安立为自证的这种方式。因为如果遮止了它，就必须承认自己的心识对自己是隐蔽的，这样一来，自己和他人的心识以知晓来决断的方式就没有差别了，并且自己相续中存在心识的证成也不合理，最终连义理的名称也会断绝等，受到理自在所说之语的损害。所有遮止自证的道理，都应该知道如同遮止蕴等一样，是遮止胜义谛，而不是遮止名言上的遮止，并非完全不存在。此宗认为，即使在名言上也不承认自证阿赖耶，但在此处，名言上既没有遮止也没有成立，仅仅是胜义谛上遮止而已。其中有些人说，如果是中观派，就不应该承认阿赖耶，因为阿赖耶是唯识宗的宗义。但这是没有好好观察的说法，如果不承认阿赖耶是真实成立的，那么在名言上承认它，对中观的宗义又有什么损害呢？名言上不应该承认的是，受到名言衡量之量妨害的常一总相等。如果不承认胜义谛的道理所遮止的，那么也必须承认蕴、界、处完全不存在。因此，应成派的论典中，阿赖耶在胜义谛上遮止，但在名言上不遮止，而且对其进行安立，但也不是成立。同样，有些人说，在名言上承认自证，是由于串习了分别的习气所致，不应该承认。这也是不对的，确定胜义谛时，不需要自证和阿赖耶，但在辨析名言的安立时，是不可或缺的，如果名言辨析之量成立，那么就没有道理说它在名言上不存在而进行遮止。 如果说有什么道理不存在呢？难道没有看到月称、陈那、寂护等论典中说了那么多吗？那么这对于义理也同样适用。如果说不适用，因为义理在名言上不遮止。那么，自己亲身感受到的乐等，又如何在名言上遮止呢？是无法遮止的。因此，要知道，如果认为心是真实成立的，那么自证就不合理，但如果认为心不是真实成立的，那么自证的名称就非常合理。
English
In short, refuting self-awareness is to refute it in the ultimate sense, not to refute the way it is nominally designated as self-awareness merely by being separate from matter. Because if that were refuted, one would have to concede that one's own mind is hidden from oneself, and then there would be no difference in the way one's own and others' minds are judged by knowledge, and the proof that there is mind in one's own continuum would be unreasonable, and ultimately even the term 'meaning-awareness' would be cut off, which would be harmful as stated by the Lord of Reasoning. All the reasons for refuting self-awareness should be understood as refuting the ultimate sense, just as the reasons for refuting the aggregates, etc., but not as being completely non-existent when refuted nominally. This system says that even nominally it does not accept self-awareness as the basis of all, but here there is neither refutation nor establishment nominally, only refutation in the ultimate sense. Some say that if one is a Madhyamika, one should not accept the basis of all, because the basis of all is the tenet of the Mind-Only school. But this is not well investigated. If one does not accept the basis of all as truly established, what harm does it do to the Madhyamika's tenet if one accepts it nominally? What should not be accepted nominally are things like the universal, permanent, and single, which are harmed by the measure that examines nominalities. If one does not accept what is refuted by the reasoning of the ultimate sense, then one must also accept that the aggregates, elements, and sense bases are completely non-existent. Therefore, in the texts of the Consequentialists, the basis of all is refuted in the ultimate sense, but not refuted nominally, and its arrangement is made, but it is not established either. Similarly, some say that accepting self-awareness nominally is due to the force of being accustomed to the imprints of conceptualization, and should not be accepted. This is also not right, because self-awareness and the basis of all are not needed to determine the ultimate sense, but they are indispensable for examining the arrangement of nominalities, and if it is established by the measure that examines nominalities, then there is no reason to refute it by saying that it does not exist nominally. If you ask, what reason is there not to? Haven't you seen how much is said in the texts of Chandrakirti, Dignāga, Śāntarakṣita, and others? Then that is also the same for meaning-awareness. If you say it is not the same, because meaning-awareness is not refuted nominally, then how can you refute nominally the happiness and so on that you yourself experience? You cannot refute it. Therefore, you should know that if you believe that the mind is truly established, then self-awareness is not reasonable, but if you believe that the mind is not truly established, then the term 'self-awareness' is very reasonable.