Tibetan
ད་མཛེས་མ་དེ་མཐོང་བ་ན། མཐོང་མཁན་བྱེད་པ་པོ་དེའི་རྒྱུད་ལ་ནི་གཉེན་པོ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཆུང་བས་ཆགས་པ་ གཏན་ནས་ལྡོག་ག་ལ་ནུས་ཏེ། དེའི་རྒྱུད་ལ་བདེན་འཛིན་དང་དངོས་སུ་འཛིན་སྟངས་འགལ་པའི་སྟོང་ཉིད་ནི་མེད་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བུད་མེད་དངོས་ཀྱིས་སྟོང་པར་མཐོང་བ་དེས་ཀྱང་སྒྱུ་མའི་བུད་མེད་དེ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་འགྲོགས་པར་རེ་བ་སོགས་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འདོད་པའི་རྩ་བ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་སྤྲོས་པ་ལས་སྐྱེ་ཞིང་ཀུན་རྟོག་གི་སྤྲོས་པ་དེ་དག་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་རྣམས་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཐག་པར་སྦྲུལ་མེད་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ལྡོག་ཅིང་ལྷན་སྐྱེས་རྣམས་གཉེན་པོ་རྒྱུད་ལ་གོམས་པས་རིམ་གྱིས་སྤངས་ཞིང་མཐར་བློ་གཉེན་པོའི་ངང་དུ་གྱུར་པ་ན་ས་བོན་ཕྲ་བའང་སླར་མི་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་དུ་ལྡོག་སྟེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མུན་པ་གཏན་མི་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་དངོས་པོར་མངོན་ཞེན་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་གཉིས་ཀའང་ཀུན་རྟོག་གི་སྤྲོས་པ་ལས་མ་འདས་ན་གླང་ཆེན་གྱི་ཁྲུས་བཞིན་དུ་སླར་ཡང་རྟོག་པའི་དྲྭ་བར་ཆུད་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀུན་རྟོག་ཇི་ལྟར་འགོག་སྟེ་འགོག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་གོམས་པས། དེ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་དངོས་པོར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཚེ་དངོས་མེད་དུ་འཛིན་པ་དེའང་གཞན་བསལ་བའི་རྟོག་པ་ཙམ་སྟེ་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ཡང་དག་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་རྟེན་འབྱུང་གི་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། དངོས་དང་དངོས་མེད་ཅི་ཡང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པར་གོམས་པས་མེད་པར་ཞེན་པ་དེའང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་དང་མེད་པ་འདི་གཉིས་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་འདི་ཤེས་ངེས་པར་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་ནི་མེད་པར་བཀག་ཀྱང་། དེ་བཀག་པའི་མེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་དགག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཀག་ན་སླར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ལྡོག་སྟེ་མེད་པ་ འགོག་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། རེ་ཞིག་ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་དེའི་ངོར་བྱས་ནས་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་ཅིང་གོམས་པར་བྱེད་དེ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཤེས་ན་གནས་ལུགས་མཐའ་བྲལ་ལ་ངེས་པ་སྐྱེ་བའི་སྐབས་གཏན་མེད་པ
Chinese
如今见到那美丽的女子，对于见到者来说，因为他相续中对治空性的习气极其微弱，所以贪恋根本无法断除。因为他的相续中没有与真实执着和实有执着相违背的空性。即使见到外面的女子实际上是空性的，也不会像见到幻化的女子那样，希望得到她并与她交往。因此，欲望的根本是分别念，它从戏论中产生，而分别念的戏论则会被空性所遮止。也就是说，仅仅是如实见到所分别的事物，就像知道绳子上没有蛇一样，分别念就会止息。而俱生的分别念，则会因为相续中串习对治而逐渐断除，最终当心转变为对治的状态时，即使是微细的种子也不会再次产生，就像黑暗永远无法停留在太阳的中心一样。那么，如果对实有显现的执着和对空性显现的执着，都无法超出分别念的戏论，就像大象洗澡一样，最终还是会落入分别念的网中，你如何遮止分别念呢？是无法遮止的。如果能够串习一切事物都是无自性的空性，那么与此执着相违背的对实有执着的习气就会被舍弃。那时，执着于无实有也仅仅是遣除他法的分别念而已，通过缘起的道理可以确定，事物的实相并非真实存在。通过串习对实有和无实有都不执着，那么对外境的执着也会从外而断除。如经所说：有与无二者，是无有之法，何菩萨知此，决定能解脱。如是。因此，虽然遮止了实有，但如何遮止遮止实有的无实有呢？如果遮止了它，就会再次转变为实有，因为遮止无实有就是成立实有。并且，无实有是对治等等。如果这样想，那么，暂且针对从无始以来就串习的对实有存在的执着，成立并串习无实有。如果不了解事物无自性，那么就永远不会有机会对离边的实相生起定解。
English
Now, when seeing that beautiful woman, for the one who sees, because the habit of the antidote of emptiness is extremely weak in his mind-stream, attachment is absolutely impossible to reverse. Because in his mind-stream there is no emptiness that contradicts the clinging to truth and the clinging to reality. Even seeing that the external woman is actually empty, it will not be like seeing an illusory woman, hoping to obtain her and associate with her. Therefore, the root of desire is conceptual thought, which arises from elaboration, and the elaboration of conceptual thought will be prevented by emptiness. That is to say, merely seeing things as they are, just like knowing that there is no snake on the rope, conceptual thought will cease. And innate conceptual thoughts will be gradually abandoned by familiarizing oneself with the antidote in the mind-stream, and finally when the mind transforms into the state of the antidote, even the subtle seeds will not arise again, just like darkness can never remain in the center of the sun. Then, if the clinging to the appearance of reality and the clinging to the appearance of emptiness cannot go beyond the elaboration of conceptual thought, just like an elephant taking a bath, it will eventually fall into the net of conceptual thought again, how do you prevent conceptual thought? It cannot be prevented. If one can familiarize oneself with the emptiness of all things being without inherent existence, then the habit of clinging to reality, which contradicts this clinging, will be abandoned. At that time, clinging to non-reality is merely a conceptual thought that eliminates other things, and it can be determined by the principle of dependent arising that the true nature of things does not truly exist. By familiarizing oneself with not clinging to either reality or non-reality, then the clinging to external objects will also be cut off from the outside. As the sutra says: 'Existence and non-existence, these two are non-existent dharmas, whichever Bodhisattva knows this, will surely be liberated.' Thus. Therefore, although reality is prevented, how can the non-reality that prevents reality be prevented? If it is prevented, it will turn into reality again, because preventing non-reality is establishing reality. And non-reality is an antidote, etc. If you think like this, then, for the time being, in response to the clinging to the existence of reality that has been familiarized with since beginningless time, establish and familiarize yourself with non-reality. If one does not understand that things are without inherent existence, then there will never be an opportunity to generate certainty about the reality that is free from extremes.
Tibetan
ས་སོ། །འོན་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཚེ་གཟུགས་སོགས་དངོས་པོ་གང་ཞིག་མེད་དོ་ཞེས་བརྟག་བྱའི་དངོས་པོ་དེ་ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་སྐྱེ་བ་སོགས་སུ་མི་དམིགས་ན། དེ་ཚེ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དངོས་མེད་ཀྱང་རྟེན་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བས་ན། བློ་ཡི་མདུན་ན་དམིགས་གཏད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཇི་ལྟར་གནས་ཏེ་གནས་མི་སྲིད་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་སྐྱེ་བ་མེད་ན་དེ་ཤི་བའང་མི་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མེད་པ་ནི་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་པ་ཙམ་ལྟོས་མེད་དུ་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ནི་མེད་དོ། །འོ་ན་ཡོད་པ་བཀག་ནས་མེད་པ་སྒྲུབ། སླར་ཡང་མེད་པའང་བཀག་ནས་ཡོད་པ་སྒྲུབ། དེ་གཉིས་རེས་མོས་སྤེལ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཟེར་ན། རྣམ་ཤེས་ལ་རྟོན་ཅིང་ཚུར་མཐོང་རྟོག་གེའི་དབང་དུ་བྱས་པ་དག་ལ་གླང་ཆེན་གྱི་ཁྲུས་དང་འདྲ་བའི་ཀུན་རྟོག་འདི་ལྟ་བུ་འབྱུང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་བདེན་ཏེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་སྐལ་དམན་རྣམས་སྐྲག་པའི་གནས་ཆེ་བའི་རབ་ཡིན་པས་དེའི་ཚུལ་ནི་མི་ཤེས་ཤིང་། དངོས་མེད་དུ་བསྟན་ན་ཆད་སྟོང་དུ་བཟུང་། སྣང་བཅས་སུ་བསྟན་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བཟུང་། ཟུང་འཇུག་ཅེས་བརྗོད་ན་ཐ་གུ་དཀར་ནག་བསྒྲིལ་བ་ལྟ་བུའི་དོན་དུ་བཟུང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅེས་བརྗོད་ན་ཅང་མེད་ཅི་མེད་ཧྭ་ཤང་གི་ལྟ་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལས་མི་འཆར་བ་ཡིན་ཏེ། ཟབ་མོའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཆོས་འདི་ཀུན་གྱིས་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་ནུས་ན། དེ་དག་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་ལས་འདས་ཤིང་ འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བལྟ་དཀའ་ཞིང་ཤེས་པར་དཀའ་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་ཇི་སྟེ་གསུང་། དེའི་ཕྱིར་ན་སློབ་དཔོན་ཀླུས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུང་བར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྦྲུལ་ལ་བཟུང་ཉེས་དང་། །རིག་སྔགས་ཉེས་པར་བསྒྲུབས་པ་བཞིན། །དེ་ཕྱིར་ཞན་པས་ཆོས་འདི་ཡི། །གཏིང་རྟོགས་དཀའ་བར་མཁྱེན་གྱུར་ནས། །ཐུབ་པའི་ཐུགས་ནི་ཆོས་བསྟན་ལས། །རབ་ཏུ་ལོག་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་གང་རུང་རེ་བཀག་ནས་ཅིག་ཤོས་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མཐའ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་མཐར་དགག་སྒྲུབ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་ཡེ་ནས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་ལ་ངེས་ཤེས་གཏིང་ནས་མ་རྙེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཚོགས་བསགས་ཤིང་། མཚན་ཉིད་ལྡན་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཞབས་ལ་གཏུགས་
Chinese
地界啊！然而仅仅是空无本身并非究竟的实相，因为当色等任何事物被认为不存在时，如果所考察的事物在名言中，以其自身本性在生等中无法确定，那么此时依赖于它的无实有也因为脱离了所依赖的事物，如何在心识前作为目标而存在呢？不可能存在，就像石女的儿子没有出生，他的死亡也无法确定一样。因此，不存在是依赖于存在而安立的，并非无待地以自性成立。那么，如果遮止存在而成立不存在，再次遮止不存在而成立存在，这二者交替进行有什么用呢？对于依赖于分别识，并且受到短视的分别念支配的人来说，产生像大象洗澡一样的遍计是很真实的，因为不可思议的法性对于福薄之人来说是最为恐惧之处，所以不了解它的状态。如果显示为无实有，就执着为断灭空；如果显示为有显现，就执着为真实成立；如果说是双运，就执着为像黑白线缠绕在一起的意义；如果说是不可思议，就只会想到像什么都没有的华严宗的见解。如果所有人都能够轻易地理解这甚深究竟的法，那么为何说这些超越一切世间，是圣者的行境，难以看到，难以理解，不可思议呢？因此，龙树菩萨说：如果错误地看待空性，智慧浅薄者将会毁灭，就像错误地抓住蛇，或者错误地修持咒语一样。因此，您知道弱者难以领悟此法的深奥，所以佛陀的心从说法中完全退转。因此，不是遮止任何一方而成立另一方，而是遮止一切边，最终进入远离遮止和成立的法性，即如是性。因为从一开始就没有生，却显现的空性和缘起，本来就没有分离的法性大平等性，在没有从内心深处获得定解之前，要积累资粮，并依止具足相的殊胜善知识。
English
Ground! However, mere non-existence itself is not the ultimate reality. When any object, such as form, is considered non-existent, if that object under investigation cannot be identified in name, by its own nature, in terms of arising, etc., then the non-existence that depends on it, being separated from the object it depends on, how can it exist as an object of focus before the mind? It cannot exist, just as if a barren woman's son is not born, his death cannot be determined either. Therefore, non-existence is merely established in dependence on existence; it does not exist as being established by its own nature independently. So, if existence is negated to establish non-existence, and then non-existence is negated again to establish existence, what is the use of alternating between the two? For those who rely on consciousness and are dominated by short-sighted conceptual thoughts, it is very true that such conceptualizations, like an elephant's bath, will arise. Because the inconceivable nature of reality is the greatest source of fear for those of little merit, they do not understand its state. If it is shown as non-existent, they grasp it as nihilistic emptiness; if it is shown as having appearances, they grasp it as truly established; if it is called union, they grasp it as meaning like black and white threads twisted together; if it is called inconceivable, they will only think of something like the nothingness of the Hwa-shang's view. If everyone could easily understand this profound and ultimate Dharma, then why is it said that these are beyond all worlds, are the realm of the noble ones, difficult to see, difficult to understand, and inconceivable? Therefore, the teacher Nagarjuna said: "If emptiness is viewed wrongly, those of little wisdom will be destroyed, just as if a snake is wrongly grasped, or a mantra is wrongly practiced. Therefore, knowing that the weak are difficult to fathom the depths of this Dharma, the Buddha's mind turned completely away from teaching the Dharma." Therefore, it is not that one side is negated to establish the other, but that all extremes are negated, and ultimately one enters the nature of reality, the suchness, which is free from negation and affirmation. Because emptiness and dependent arising, which appear as if they are from the beginning unborn, the nature of reality, the great equality, which is inseparable from the beginning, until one has not gained deep certainty from the depths of one's heart, one must accumulate merit and rely on the feet of a qualified and special virtuous friend.