Tibetan
དེས་གཞལ་བའི་ གྲུབ་པའི་མཐའ་རྣམ་པར་བཞག་པའང་རྫུན་པར་མི་འགྱུར་རམ། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་ཚད་མ་རྫུན་པ་དེས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གཞལ་ཞིང་བཅད་ནས་སྟོང་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པའང་གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་བདག་ཅག་གིས་ཚད་མས་གྲུབ་དོན་སྟོང་ཉིད་ཅེས་དམིགས་གཏད་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་གྲུབ་ཅིག་ལ་གྲུབ་མཐའ་འཆའ་བ་ནི་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ན། བརྟག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་བུམ་སོགས་ལྟ་བུ་དེ་ལ་མ་རེག་པའམ་མ་བརྟེན་པར་ནི་བུམ་མེད་ལྟ་བུ་དངོས་པོ་དེ་ཡི་དངོས་མེད་ཡན་གར་དུ་ནམ་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཕྱིར་བུམ་མེད་དང་བུམ་པའི་སྟོང་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་གྲངས་པའམ་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་པ་དེའང་གཞན་དངོས་པོ་དེ་བཀག་པའམ་བསལ་བའི་ཆ་ཡིན་པས། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་རྫུན་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དངོས་མེད་ཀྱང་གསལ་བར་དེ་ངེས་པར་རྫུན་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །འོ་ན་དངོས་པོ་ཀུན་མེད་ཅེས་བསྒོམས་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། དངོས་ཡོད་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་རྫུན་པར་མགོ་མཉམ་ཞིང་གཉིས་ཀ་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པའི་དངོས་ཞེན་གྱིས་སྲིད་པར་འཆིང་བར་བྱེད་པ་དེའི་གཉེན་པོར་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་གོམས་པ་ཙམ་སྟེ། དངོས་དངོས་མེད་གཉིས་ཆར་རྫུན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་དུ་བུ་བྱུང་ནས་ཤི་བ་རྨིས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བ་ན། བུ་མེད་སྙམ་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི། བུ་དེ་ཡོད་སྙམ་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་གེགས་ཡིན་ལ་དེའང་རྫུན་པ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཤིང་གཉིས་ཟུང་དུ་བདར་བའི་མེས་ཤིང་གཉིས་ཀ་བསྲེགས་པ་བཞིན་དུ་དངོས་ཀུན་བདེན་མེད་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མེས་དངོས་དངོས་མེད་དུ་བཞག་པའི་དམིགས་པའི་གཏད་སོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནགས་འཐིབ་པོ་མ་ལུས་པ་བསྲེགས་ནས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་པའི་ཚེ་ན་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཡིན་ ནོ། །དེ་སྐད་དུའང་མདོ་ལས། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་གསལ་བ། །ཆགས་པ་བཅད་ནས་འགྲོ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པར་འགྲོ། །ཉི་མ་སྒྲ་གཅན་གཟའ་བྲལ་ལྷང་ངེར་འདུག་པ་དང་། །མེ་བཏང་རྩྭ་དང་ཤིང་དང་ནགས་ཚལ་བསྲེགས་པ་བཞིན། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དག་ཅིང་ཡོངས་དག་པར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྟ་ན། །བྱེད་པ་པོ་ཡང་མི་དམིགས་ཆོས་ཀུན་མི་དམིགས་ཏེ། །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་སྦྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་ལྟ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་དང་མེད་པ་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་བསྟན་པ། རྒྱུ་མཚན་དེ་བས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་དངོས་པོ་འགའ་འང་རྒྱུ་མེད་པ་ཡོད་པ་མིན་ལ། རྒྱུ་རྟག་པ་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་སྟེ། ཕྱིའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ཏེ་འབྱུང་ལ། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་མ་རིག་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་བརྟེན་ནས་སྐྱེའོ། །དེ་འདྲའི་དངོས་པོ་རང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་སོ་སོ་བ་རེ་རེ་ནས་དང་། ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ཡི་རྐྱེན་རྣམས་ལ་ནི་འབྲས་བུ་མི་གནས་ཏེ། རེ་རེ་བས་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་ལ། འདུས་པ་ལ་ཡང་རྒྱུ་རྣམས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་མེད་དོ། །འབྲས་བུ་སྣང་བའི་ཚེ་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་ལས་གཞན་ཞིག་ནས་འབྲས་བུ་ཉིད་དེར་འོང་བ་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་འབྲས་བུ་ཞིག་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་ཟིན་འདིར་གནས་པའང་མིན་ཞིང་། འགག་པའི་ཚེ་འདི་ནས་གཞན་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་བའང་མིན་ཏེ་དེ་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུས་སྟོང་པའོ། །ཞེས་སོ། །འདི་ལ་སོ་སོ་བ་ཞེས་པས་བདག་སྐྱེ་དང་ གཞན་སྐྱེ་དགག་པ་དང་། འདུས་པ་ཞེས་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག་པ་སྟེ་མུ་བཞི་པོ་བཀག་པར་ཡང་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། རྨོངས་པས་བདེན་པར་བྱས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་ཀུན་སྒྱུ་མ་ལས་ཁྱད་པར་ཅིའང་མེད་དེ། སྒྱུ་མས་སྤྲུལ་པའི་རྟ་གླང་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གང་ནས་འོང་བ་དང་། གང་དུ་འགྲོ་བ་བརྟག་པར་གྱིས་ཤིག་དང་དེ་གཉིས་མཚུངས་པ་ངེས་པར་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལ་བདེན་པ་ཞིག་ཡོད་ན་འདི་སྣང་བའི་ཚེ་གཞན་ཞིག་ནས་འདིར་འོང་ཞིང་། འགག་པའི་ཚེ་འདི་ནས་གཞན་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་དགོས་ནའང་སྔ་ཕྱིའི་མཐར་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ། འབྲས་བུ་གང་ཞིག་རང་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་གང་དག་ནི་ཉེ་བའམ་ཚོགས་པར་གྱུར་པ་ན་རྒྱུ་དེ་ཁོ་ནའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་གི་བདག་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར་གྱི། རྒྱུ་དེ་མེད་ན་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་མི་སྲིད་པ་དེས་ན་གཞན་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་མ་གཟུགས་བརྙན་དང་མཚུངས་པ་དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྟག་ཆད་འ
Chinese
那么，以它来衡量所成立的宗派也难道不会变成虚假的吗？如果这样，那么以分别念的量是虚假的，衡量、断定“彼性即是胜义谛空性”并修习空性，也因为那个理由而不合理吗？在此，我们并不存在以量成立之义是空性，而对于一个目标所指的真实成立之境而立宗的情况。因为什么缘故呢？因为对于所要观察的事物，比如瓶子等等，如果不接触或不依赖于它，就永远不会单独执着于像瓶子不存在一样的事物的无实有。因此，像瓶子不存在和瓶子的空性一样的名相或暂时的空性，也是遮止或排除其他事物的部分。像这样，凡是自性是虚假的事物，它的无实有也明显地必定被认为是虚假的。那么，修习万法皆无有什么用呢？因为有实有和无实有二者平等地都是虚假的，并且二者都不是真实的。暂时地，对于从无始以来串习的实执而束缚于有，它的对治仅仅是串习事物无自性而已。既然有实有和无实有二者都是虚假的，那么就像在梦中梦见生了孩子又死了而痛苦时，认为没有孩子的分别念，是认为有那个孩子的分别念的障碍，而那也是虚假的。因此，就像用两根木头摩擦而生的火烧掉两根木头一样，用智慧之火分析万法皆无真实，烧掉安立有实有和无实有的所有目标所指的稠密森林，并在息灭一切戏论的智慧中安住时，就是远离一切承诺的大中观。 如是经中也说：如此行持的菩萨，明智而清明，断除贪着而走向众生，无有贪着地走去。如日远离罗睺星而明亮地安住，如火燃烧草、木和森林一样。菩萨以般若波罗蜜多观察一切法自性清净且完全清净时，作者也不可得，一切法都不可得。这就是般若波罗蜜多的殊胜行持。以及
English
Then, wouldn't the established tenets measured by it also become false? If so, wouldn't it be reasonable to say that the emptiness is measured and determined by the false valid cognition of discrimination, and that the meditation on emptiness is also not reasonable for that reason? Here, we do not have a case of establishing a tenet that the meaning established by valid cognition is emptiness, and that the object of reference is truly established. For what reason? Because without touching or relying on the object to be examined, such as a vase, one would never grasp the non-existence of that object, such as the non-existence of a vase, as something separate. Therefore, the emptiness of the vase and the emptiness of the vase, such as the emptiness of the name or the temporary emptiness, is also a part of the exclusion or elimination of other objects. In this way, whatever is false by nature, its non-existence is also clearly considered to be false. Then, what is the use of meditating that all things are non-existent? Because both existence and non-existence are equally false, and neither is true. For the time being, the antidote to being bound to existence by the habitual clinging to existence from beginningless time is merely to become accustomed to the non-existence of things. Since both existence and non-existence are false, just as when one dreams of having a child and then dying in a dream and suffering, the thought of not having a child is an obstacle to the thought of having that child, and that is also false. Therefore, just as the fire produced by rubbing two sticks together burns both sticks, the fire of wisdom that analyzes all things as devoid of truth burns all the dense forests of the objects of reference established as existence and non-existence, and when one abides in the wisdom of pacifying all elaborations, it is the great Madhyamaka that is free from all commitments. As it is also said in the sutra: The Bodhisattva who practices in this way, wise and clear, cuts off attachment and goes to beings, goes without attachment. Like the sun dwelling brightly, free from Rahu, like fire burning grass, trees, and forests. When the Bodhisattva sees all phenomena as naturally pure and completely pure with the perfection of wisdom, the agent is also not found, and all phenomena are not found. This is the supreme practice of the perfection of wisdom. And
Chinese
在《中观论》中也说： “说‘有’就执著于常，说‘无’就视作断。因此，对于‘有’和‘无’，智者不应安住。” 这样说。 第二，显示真实的意义。 因为那个理由，像那样详细地观察，任何事物都不可能无因而有，也不会从常因中产生。一切外在的法，就像从种子生出芽等一样，依赖于各自的因缘而产生。内在的生处，从无明到老死，依赖于连绵不断的因果链而产生。 像那样的事物，各自的因缘，无论是单独的每一个，还是全部聚集在一起的因缘，果都不会存在于其中。因为单独的每一个都不能产生果，聚集在一起也没有任何与因不同的东西。 当果显现时，果不是从那些因缘之外的某个地方来到这里，也不是与因本质上不同的果依赖于因而在已经成立的此地存在，也不是在灭亡时从此地去往别处，因此一切法在自性上是空性的。 这样说。 其中，用“单独的”来遮止自生和他生，用“聚集的”来遮止从两者产生，也就是说，也解释为遮止了四种极端。 第二是，被愚昧认为是真实的内外事物，与幻术没有什么区别。幻术师变幻出来的马、象等任何事物，以及由因变幻出来的事物，从哪里来，到哪里去，请观察一下，一定会清楚地看到两者是相同的。如果这有真实性，那么这在显现时应该从别处来到这里，在灭亡时应该从此地去往别处，但在前后两端什么也没有。 任何果，当其自身产生的因靠近或聚集时，凭借因本身的力量，其自身才会显现。如果没有那个因，就不可能以其自身的方式成立。因此，被其他因缘所造作，与影像相似的事物，怎么会有以其自身本质成立的真实性呢？没有的。 这样一来，依赖性产生就是断常...
English
Also, in the treatise of Madhyamaka, it is said: "To say 'exists' is to cling to permanence, to say 'does not exist' is to regard as annihilation. Therefore, the wise should not abide in 'existence' and 'non-existence'." Thus it is said. Second, showing the true meaning. Because of that reason, by examining in detail in that way, it is not possible for any phenomenon to exist without a cause, nor does it arise from a permanent cause. All external dharmas arise depending on their respective causes and conditions, just like a sprout from a seed, and so on. The internal sense bases arise depending on a continuous chain of cause and effect from ignorance to old age and death. Such phenomena, their respective causes and conditions, whether each one individually, or all the assembled conditions, the result does not reside in them. Because each one individually cannot produce the result, and in the assembled there is nothing that is different from the causes. When the result appears, the result does not come from somewhere other than those causes and conditions, nor does a result that is essentially different from the cause exist here, having been established by relying on the cause, nor does it go from here to somewhere else when it ceases. Therefore, all dharmas are empty of inherent nature. Thus it is said. Here, by "individual" it negates self-origination and other-origination, and by "assembled" it negates arising from both, that is, it is also explained as negating the four extremes. Second, all these internal and external phenomena, which are considered true by ignorance, are no different from illusions. Whatever horses, elephants, etc., are conjured up by illusion, and whatever phenomena are conjured up by causes, where do they come from and where do they go? Please examine them, and you will surely see that the two are the same. If there is some truth in this, then when this appears, it should come here from somewhere else, and when it ceases, it should go from here to somewhere else, but there is nothing at the beginning or the end. Whatever result, when the causes that produce it come near or gather together, its own nature will be seen by the power of that cause alone. If that cause is not present, it is impossible for it to be established in its own nature. Therefore, how can there be any truth established by its own essence in something that is fabricated by other causes and conditions, like an image? There is not. In that way, dependent origination is permanence and annihilation...