Tibetan
གྱི་ཕྲེང་བ་སོགས་ལས་བདེ་སོགས་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྡུལ་ཕྲ་བའི་ཆ་ཤས་སུའང་མ་གྲུབ་པས་ན་དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་སོགས་ནི་གཞན་དུ་ཡན་གར་བར་གནས་པ་མེད་དོ། །ཁོ་ན་རེ། བདེ་སོགས་ནི་སྣམ་སོགས་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་ཏེ་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེ་སོགས་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ནམ་ཡང་མི་ལྡོག་པར་དམིགས་པར་ཐལ་ཏེ། བདེ་སོགས་དམིགས་སུ་རུང་བ་གང་ཞིག །དེ་སྔར་གྱི་རང་བཞིན་ལས་གཡོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ནའང་རྟག་པར་དམིགས་པ་ཞིག་ནམ་ཡང་མེད་པས་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་བདེ་སོགས་རྟག་ཏུ་ཡོད་ཀྱང་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་ན་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་མ་ངེས་ཞེ་ན། བདེ་སོགས་གཏན་མི་གསལ་ན་ནི་སུས་ཀྱང་མི་ཤེས་པས་ཡོད་པར་ཡང་མི་རུང་ལ་དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་མོད། སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་བདེ་སོགས་གསལ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་ན་ནི། དུས་རྟག་ཏུའང་མྱོང་བ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འཛིན་ཏེ་བདེ་སོགས་དམིགས་སུ་རུང་ཞིང་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཁྱབ་ཅིང་རྟག་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་མིག་ལྡན་གྱི་མདུན་ན་མར་མེ་བཞིན། གལ་ཏེ་བདེ་སོགས་རགས་པ་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ཕྲ་མོར་གྱུར་ནས་མི་གསལ་བ་ནུས་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་དེ་མྱོང་མི་ནུས་ཞེ་ན། བདེ་སོགས་རྟག་གཅིག་དེ་ནི་ཕྲ་རགས་ཀྱི་གནས་ སྐབས་མི་འདྲ་བའི་འགལ་བ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་རགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོར་ནས་གཞན་ཕྲ་བར་གྱུར་པས་ན་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། ཕྲ་རགས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདེ་སོགས་དེ་དག་མི་རྟག་པར་གྲུབ་བོ། །བདེ་སོགས་གསལ་བ་དག་སྔ་མའི་གནས་སྐབས་དོར་ནས་གཞན་དུ་གྱུར་པར་ཁས་ལེན་ན། དེ་བཞིན་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཉེར་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཀྱང་མི་རྟག་པར་ཅིས་མི་འདོད་དེ་གང་ཡང་རྟག་ཏུ་སྣང་ཚུལ་གཅིག་ཁོ་ནར་དམིགས་པ་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྲ་རགས་སུ་གྱུར་ཀྱང་བདེ་བའི་རང་བཞིན་མ་དོར་བས་རྟག་པ་ལས་མི་ཉམས་ཞེ་ན། རགས་པ་དང་བདེ་བ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་དམ། གཅིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་རགས་པ་འགགས་ཀྱང་བདེ་བ་གསལ་བ་མི་འགག་པར་རྟག་ཏུ་མྱོང་དགོས་ལ། རགས་པ་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ལས་གཞན་མིན་པར་གཅིག་ཏུ་འདོད་ན་བདེ་བ་གསལ་བར་ཏེ་ངེས་པར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། བདེ་བ་མི་གསལ་བར་གྱུར་ཀྱང་གཙོ་བོའི་ཀློང་དུ་ནུས་པའི་ངོ་བོར་བག་ལ་ཞ་བ་ཡིན་ཅིང་སླར་གསལ་བ་ན་སྔར་ཡོད་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་སྔར་གཏན་མེད་པ་འགའ་ཡང་དེ་སྐྱེ
Chinese
因为从花环等处缘取乐等。因此，棉布等物即使没有形成微尘的组成部分，由此产生的乐等也不会在其他地方独立存在。有人说：乐等不需要依赖棉布等，因为它们是主体的自性，是常恒的。如果这样说，那么乐等应当可以被缘取为常恒不变的事物。有什么乐等是可以被缘取的呢？因为它不可能脱离原有的自性。如果那样，缘取常恒之物是不可能的，所以不合理。如果乐等恒常存在，但有显明和不显明的差别，所以不一定能恒常被缘取，如果这样说，如果乐等完全不显明，那么谁也不会知道，所以也不应该存在，但你也不会承认这一点。如果有时乐等是显明的，那么为什么不总是体验到呢？因为乐等是可以被缘取的，并且遍及缘取的对象，并且恒常存在，就像有眼睛的人面前的灯一样。如果乐等粗大的显明状态变得微细而不显明，以能量的性质存在，就无法体验到，如果这样说，那么恒常唯一的乐等怎么会是粗细状态不同的两种矛盾呢？如果说舍弃了原有的粗大特征而变成微细，就没有过失，那么变成粗细性质的乐等就成了无常。如果承认显明的乐等舍弃了之前的状态而变成了其他，那么为什么不认为那二十五种事物也都是无常的呢？因为没有任何事物可以始终以一种形态被缘取。如是说。如果即使变成粗细，也没有舍弃乐的自性，所以不会失去常恒，如果这样说，那么粗大和乐是不同的吗？还是一样的？如果是前者，那么粗大消失了，乐的显明也不会消失，应该总是被体验到。如果认为粗大本身不是乐之外的其他事物，而是一体的，那么乐的显明必然会成为无常。对此，有人说：乐变得不显明，但在主体的空间中，以能量的性质潜伏着，再次显明时，只是先前存在的显现而已。如果先前完全不存在的事物产生
English
Because of focusing on pleasure etc. from garlands etc. Therefore, since cloth and so on are not even formed as parts of minute particles, the pleasure etc. arising from them do not exist independently elsewhere. Someone says: Pleasure etc. do not need to rely on cloth etc., because they are the nature of the principal, which is permanent. If so, then pleasure etc. should be able to be focused on as something that is permanent and unchanging. What pleasure etc. can be focused on? Because it is impossible to deviate from its original nature. If that is the case, it is not reasonable because there is never a permanent object of focus. If pleasure etc. always exist, but there is a difference between clarity and non-clarity, so it is not certain that they are always focused on, if you say so, if pleasure etc. are never clear, then no one will know them, so they should not exist, but you do not admit that. If there is a time when pleasure etc. are clear, then why is experience not always perceived? Because pleasure etc. are able to be focused on, and pervade the object of focus, and are permanent, like a lamp in front of a sighted person. If the gross, clear pleasure etc. become subtle and unclear, existing as the nature of energy, and cannot be experienced, if you say so, how can the constant, single pleasure etc. be both of the contradictory states of subtle and gross? If you say that there is no fault because the original gross characteristic is abandoned and it becomes subtle, then the pleasure etc. that have become the nature of subtle and gross are proven to be impermanent. If you admit that the clear pleasure etc. abandon their previous state and become something else, then why not consider all twenty-five objects to be impermanent, since it is impossible for anything to always be focused on in only one way. So it is said. If even when becoming subtle and gross, the nature of pleasure is not abandoned, so it does not diminish from permanence, if you say so, are grossness and pleasure different or the same? If the former, then even if grossness ceases, the clarity of pleasure will not cease, and it should always be experienced. If you consider grossness itself to be not other than pleasure, but one, then the clarity of pleasure is necessarily proven to be impermanent. To this, someone says: Even if pleasure becomes unclear, it is latent in the space of the principal as the nature of energy, and when it becomes clear again, it is only the manifestation of what was previously there. If something that was completely non-existent before arises
Tibetan
་བར་རིགས་པ་མིན་ཏེ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་འཇིམ་པ་ལས་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན། དེས་ན་གང་སྣང་བའི་ལམ་དུ་གྱུར་ཕན་ཆད་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གཙོ་བོའི་ཀློང་ན་ཡོད་པས་ཁྱབ་ཅེས་འདོད་ན། འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དུས་ན་ཡོད་ན་རྟག་ཏུ་མི་དམིགས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཡིན་ཅེས་དྲིའོ། །དེ་ལ་བློའི་ཡུལ་དུ་སྔར་མི་གསལ་བ་ཕྱིས་གསལ་བ་ཙམ་ཡིན་ཏེ་མུན་ཁང་གི་བུམ་པ་མར་མེ་ལས་གསལ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བའི་རིགས་པ་ཉམས་ཏེ། གསལ་བ་ནི་རྒྱུ་དུས་ན་མེད་པར་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་ནི་ཁྱོད་མི་འདོད་པའམ་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་དོན་ལ་དེ་ལྟར་གནས་པ་ཉིད་དེ། གསལ་བ་རྒྱུ་དུས་ན་ ཡོད་ན་གསལ་མི་གསལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་བཞག་ཏུ་མེད་དེ་དང་པོ་ནས་གསལ་བར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་རང་གི་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་ལོ། །ཡང་རིགས་པ་དང་འགལ་ཏེ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་དངོས་སུ་གནས་ན། ཟན་ཟ་བ་ན་ཁྱེད་མི་གཙང་བ་ཟ་བར་འགྱུར་ལ། གཞན་ཡང་ཁྱོད་རས་ཉོ་བའི་རིན་གྱིས་རས་བལ་གྱི་ས་བོན་ཉོས་ལ་དེའི་ནང་ནས་རས་ཕྱུངས་ཏེ་གོས་སུ་བགོ་བར་གྱིས་ཤིག་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་གྲུབ་པོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དོན་དུ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་ཀྱང་རྨོངས་པའི་རབ་རིབ་ཀྱིས་མིག་བསླད་པའི་འཇིག་རྟེན་པས་མ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་གནས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་གྲངས་ཅན་པའི་སྟོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཞག་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་དེ་འཇིག་རྟེན་པ་ལའང་ཡོད་པ་ཡིན་ན་རྒྱུ་ཚང་བས་ཅི་སྟེ་མི་མཐོང་། ཁྱོད་ལྟར་ན་སྤྱིར་དེ་ཉིད་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་དེ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཡོད་དགོས་ཤིང་རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་དངོས་སུ་འདོད་པ་གྲངས་ཅན་གྱི་རྣམ་བཞག་ཁས་ལེན་པའང་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཟན་ཟ་ཞིང་མི་གཙང་བ་མི་ཟ་ལ། གོས་འདོད་པས་རས་ཉོ་ཞིང་རས་བལ་གྱི་ས་བོན་དོན་དུ་མི་གཉེར་བར་མ་མཐོང་ངམ། ཡུལ་དུས་གང་ན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཁྱེད་ཀྱིས་བྱས་པ་དེ་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་པ་མ་མཐོང་བས་གནོད་དོ་ཞེས་སོ། །ཁོ་ན་རེ། འཇིག་རྟེན་པའི་མཐོང་བ་ཚད་མ་མིན་པས་དེས་གནོད་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འཇིག་རྟེན་པས་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་གསལ་བ་མངོན་དུ་མཐོང་བའང་རྫུན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་རྫུན་ན་རྒྱུ་འདི་ལ་འབྲས་བུ་འདི་ཡོད་དེ་ཕྱིས་མངོན་དུ་གསལ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ན་རེ། གལ་ཏེ་འཇལ་བྱེད་རྫུན་པ་ཡིན་པས་གཞལ་བྱ་མི་འགྲུབ་ན་དབུ་མ་བ་ཁྱོད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པའང་དོན་དམ་པར་ཚད་མར་གྲུབ་པ་མིན་ན།
Chinese
因为没有，所以不是理由。例如，就像泥土里的兔子角一样。因此，如果认为凡是显现的，都必然存在于自性主体的空间中，那么，如果一切果在因位时就存在，为什么总是不能被观察到呢？如果说，只是在意识的领域中，以前不明显，后来才明显，就像黑暗房间里的瓶子被灯光照亮一样。那么，你的根本理由就崩溃了。因为显现不是因位时就存在，而是新产生的，即使你不愿意或不承认，事实上也是如此。如果显现因位时就存在，那么显现与不显现的区别也无法成立，因为一开始就应该显现。因此，这与你自己的承诺相矛盾。而且，这与理智相悖。如果果真实在因中存在，那么你吃食物时，就变成了吃不净之物。此外，你用买布的钱买棉花种子，然后从里面取出棉花，做成衣服穿吧，这样你的宗义就成立了。对此，他们说，实际上，果在因中存在，但由于愚痴的昏暗遮蔽了眼睛，所以世间人看不到。如果说，知道果在因中存在的真如，是数论派的导师们所设立的，那么，如果世间人也具有这种知识，为什么在因缘具足时却看不到呢？按照你的说法，一般来说，将认识真如的知识转化为果，必须是所有众生都具有的，而且如果承认因中果存在的数论派的观点，那么他们也应该吃食物而不吃不净之物，想要衣服就买棉花而不去寻求棉花种子，难道没有看到吗？无论在何时何地，都没有看到像你所做的那样享受真如的观点，因此这是一种损害。他们说，因为世间人的见解不是量，所以这没有损害。那么，世间人明显地看到果的自性也会变成虚假的。如果那是虚假的，那么“这个因有这个果，因为后来明显地显现出来”这句话就变得毫无意义了。他们说，如果衡量者是虚假的，所以被衡量者不能成立，那么中观派的你，衡量者的知识也不是胜义谛的量。
English
Because it doesn't exist, it's not a reason. For example, like a rabbit's horn from clay. Therefore, if it is thought that whatever appears, it is necessarily present in the space of the self-nature principal, then, if all fruits exist at the time of the cause, why is it always not observed? If you say that it is only that in the realm of consciousness, it was not clear before, but later it became clear, just like a vase in a dark room is illuminated by a lamp. Then, your fundamental reasoning collapses. Because manifestation is not present at the time of the cause, but is newly produced, even if you do not want or admit it, in fact it is so. If manifestation exists at the time of the cause, then the distinction between manifestation and non-manifestation cannot be established, because it should be manifest from the beginning. Therefore, this contradicts your own commitment. Moreover, it is contrary to reason. If the fruit truly exists in the cause, then when you eat food, you become eating impure things. Furthermore, use the money to buy cloth to buy cotton seeds, and then extract cotton from it and make clothes to wear, and your doctrine will be established. To this, they say, in reality, the fruit exists in the cause, but because the darkness of ignorance obscures the eyes, the world does not see it. If it is said that the knowledge of the suchness of the fruit existing in the cause is established by the teachers of the Samkhya school, then, if the world also has this knowledge, why can't it be seen when the causes are complete? According to your statement, in general, the knowledge of knowing suchness transformed into fruit must be possessed by all sentient beings, and if you also accept the Samkhya view that the fruit exists in the cause, then they should also eat food without eating impure things, and want clothes to buy cotton without seeking cotton seeds, haven't you seen it? At no time or place has the view of enjoying suchness as you have done been seen, so this is a harm. They say, because the views of the world are not valid, this does no harm. Then, the world's clear seeing of the nature of the fruit will also become false. If that is false, then the statement "This cause has this fruit, because it later clearly manifests" becomes meaningless. They say, if the measurer is false, so the measured cannot be established, then you, the Madhyamika, the knowledge of the measurer is also not established as valid in the ultimate truth.