Tibetan
དཔྱོད་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ། ཁྱོད་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་རང་བཞིན་མེད་པས་ན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཡུལ་ཅན་རྟོག་པ་དང་། བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡུལ་གཉིས་པོ་དག་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་ཀྱང་། ཕན་ཚུན་བརྟེན་ཅིང་ལྟོས་ནས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་མ་བརྟགས་ཉམས་དགའ་བ་ཙམ་གྱི་གྲགས་པའི་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་ཆེས་འཐད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དེ་དག་ན་རེ། རྣམ་པར་བརྟག་ཅིང་སྤྲོས་པའི་ཆོས་ཀུན་མི་བདེན་པར་རྟོགས་པའི་སླད་དུ། གང་ཚེ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་དཔྱད་པ་ཡི་ཤེས་པའམ། རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱོད་པར་བྱེད་ན། རྣམ་དཔྱོད་དེས་རང་གིས་རང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དཔྱད་མི་ནུས་པས། དེ་ཚེ་རྣམ་དཔྱོད་དང་པོ་དེ་ཡང་ནི་གཉིས་པས་རྣམ་པར་དཔྱོད་དགོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་དཔྱོད་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དཔྱད་བྱ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་ དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱས་ནས་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་གང་དུ་མི་གནས་པར་ངེས་པ་དེ་ཡི་ཚེ། རྣམ་དཔྱོད་ལ་ནི་འདིའོ་ཞེས་གཟུང་བའི་རྟེན་ནམ་ཡུལ་ཡོད་པ་མིན་ལ། ནམ་ཞིག་དམིགས་གཏད་ཀྱི་ཡུལ་ལམ་རྟེན་མེད་པ་དེས་ན་ཡུལ་ཅན་དེ་མི་སྐྱེ་སྟེ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བས་ན། རྣམ་དཔྱོད་དེའང་ཆུ་ལ་བས་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བརྗོད་དོ། །གཉིས་པ། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་གང་གི་ལུགས་ལྟར་ན་དོན་ཤེས་འདི་གཉིས་ཤིན་ཏུ་བདེན་དཀའ་བར་གནས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མར་གྲུབ་པའི་དབང་ལས་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ་ཤེས་པ་ཚད་མ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་མཐོང་བས་སོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་བདེན་པར་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་རྒྱུ་མཚན་ནམ་རྟེན་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་དྲིའོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་རང་གིས་དོན་དམ་པར་མི་གྲུབ་ལ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབས་ན་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བས་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་མེད་ལ། འོན་ཏེ་ཤེས་བྱའམ་གཞལ་བྱ་བདེན་པ་མངོན་སུམ་པ་འདི་འཛིན་པས་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཡོད་པ་ལ་རྟེན་ཅི་ཡོད་ཅེས་དྲི། དེའི་རྟེན་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཤེས་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་སྒྲུབ་ཅེ་ན། དེ་འདྲའི་ཡོད་པ་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་ལྟོས་པའི་དབང་གིས་ཡོད་པ་སྟེ་རིང་ཐུང་བཞིན། དེའི་ཕྱིར་གང་རུང་གཅིག་སྒྲུབ་པ་ན་གཅིག་ཤོས་དཔེར་མི་རུང་སྟེ་
Chinese
不应理智地分析。第一，按照你的说法，所知和能知没有自性，因此分析也不合理，是吗？虽然作为有境的分别念和作为分析对象的境二者在本体上没有成立，但它们只是互相依赖和观待而安立的。因此，就像世间上依靠未经分析的令人愉悦的名声概念来表达所有的分析一样，这是非常合理的。对此，他们说：为了了悟所有分别和戏论的法都不真实，当以分析一切境没有自性的智慧或分析来分析时，由于该分析不能以自身作为自己的境来分析，因此，第一个分析也需要第二个分析来分析等等，所以你的分析将是无穷无尽的，是吗？当分析的对象——所有法——都被分析为无实，并且确定不驻留在生和不生等任何一边时，对于分析来说，就没有可以执取的所依或境了。当任何时候没有目标或所依时，有境就不会产生，因为所有的戏论都寂灭了。因此，该分析也像水上的波纹一样，在法性的状态中自然而然地寂灭了。第二，按照任何主张事物存在者的观点，境和识这两者都处于非常难以证实的状态，因为没有成立的量。也就是说，如果仅仅因为识成立为量，境就成立为存在，因为这个识量本身看到了它的存在，那么，识真实存在的理由或依据是什么呢？对此，识自身在胜义中没有成立，如果由其他的识来成立，那将是无穷无尽的，因此没有其他的成立者。然而，如果说是由执持这个显而易见的真实所知或所量来成立的，那么，所知的存在有什么依据呢？它的依据是识，如果境和识互相成立，那么，这种存在不是以自己的本体成立，而是依靠互相观待而存在，就像长短一样。因此，在成立任何一方时，另一方不能作为例子，因为。
English
It is not appropriate to analyze intellectually. First, according to you, since the knowable and the knower have no self-nature, therefore analysis is also unreasonable, is it? Although the concept of the object-possessor and the object to be analyzed, both of which are objects, are not established in essence, they are merely established by relying on and depending on each other. Therefore, just as in the world all analysis is expressed by relying on the concept of fame that is pleasant without analysis, this is very reasonable. To this, they say: In order to realize that all the dharmas of discrimination and proliferation are untrue, when the wisdom or analysis that analyzes all objects as not being established by their own nature is used to analyze, since that analysis cannot analyze itself as its own object, therefore, the first analysis also needs the second analysis to analyze, and so on, so your analysis will be endless, is it? When the object of analysis—all dharmas—is analyzed as unreal, and it is determined not to dwell on any side such as arising and non-arising, then, for analysis, there is no support or object to be grasped as "this." When there is no object or support to be aimed at, the object-possessor will not arise, because all proliferation is pacified. Therefore, that analysis also, like ripples on water, naturally passes into nirvana in the state of dharmata. Second, according to the view of any proponent of things, these two, object and consciousness, are in a very difficult state to prove, because there is no valid means of proof. That is, if the object is established as existing merely because consciousness is established as valid, because this valid consciousness itself sees its existence, then, what is the reason or basis for consciousness to truly exist? To this, consciousness itself is not established in ultimate truth, and if it is established by other consciousnesses, it will be endless, therefore there is no other establisher. However, if it is said that it is established by holding this obvious true knowable or measurable, then, what basis is there for the existence of the knowable? Its basis is consciousness, if object and consciousness establish each other, then, such existence is not established by its own entity, but exists by relying on mutual dependence, like long and short. Therefore, when establishing either one, the other cannot be used as an example, because.
Tibetan
དེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དོན་དམ་པར་གཉིས་ཀའང་ནི་མེད་པར་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་བུ་མེད་ན་ཕ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཕར་འཇོག་བྱེད་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕ་མིན་ན་བུ་ཉིད་གང་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་མི་འཐད་དོ། །ཇི་ལྟར་འཇོག་བྱེད་བུ་མེད་པར་དེའི་སྔོན་དུ་ཕ་མེད་པ་དེ་བཞིན་འདིར་དོན་ཤེས་གཉིས་ལས་གང་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་པ་དེ་སྔར་མ་གྲུབ་པ་བུ་ལྟ་བུ་ དེའི་སྔོན་དུ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཅིག་ཤོས་ཕ་ལྟ་བུ་དེ་ཡོད་མི་སྲིད་པས་མཐར་དེ་གཉིས་ཀ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ། འདི་ལྟར་ཕན་ཚུན་གྱི་དབང་གིས་གྲུབ་བོ་ཞེས་མི་སྨྲ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཤེས་བྱའི་འབྲས་བུ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེས་ཤེས་བྱ་དེ་ཡོད་པར་ཅིས་མི་རྟོགས་ཏེ། དཔེར་ན་མྱུ་གུ་ནི་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་ཞིང་། མྱུ་གུ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ས་བོན་ཉིད་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་ན། དཔེ་མི་མཚུངས་ཏེ། མྱུ་གུས་ས་བོན་རྟོགས་པ་ནི་མྱུ་གུ་རང་ཉིད་འབའ་ཞིག་གིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ལ། མྱུ་གུ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པ་ཡིས་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་ལ་རྗེས་སུ་དཔགས་ནས་འདི་ལ་རྒྱུ་སྔོན་སོང་ས་བོན་ཡོད་ཅེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའང་ས་མྱུག་གཉིས་སོ་སོར་དམིགས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ངེས་པའི་ཚད་མས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱི། རྒྱུ་འབྲས་སུ་ངེས་པའི་ཚད་མ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བར་མྱུ་གུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་བྱ་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ། རྟགས་ཤེས་པ་ཉིད་ཡོད་པར་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་རྟོགས་ཏེ། དོན་དམ་པར་རང་རིག་དང་གཞན་རིག་གང་གིས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཐ་སྙད་འཐད་དཀའ་ཞིང་། བཏགས་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཆེས་འཐད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་མ་མེད་པ། ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད། འབྲས་བུ་སྨོན་པ་མེད་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་དགག་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་དོན་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། རྒྱུ་མེད་པ་དགག་པ། རྒྱུ་མིན་པ་རྒྱུར་འདོད་པ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། རྒྱང་འཕེན་པ་སོགས་ཇི་ལྟར་ཚེར་མའི་རྣོ་བ་དང་། རྨ་བྱའི་མདོངས་བཀྲ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པར་སྲིད་པ་ངོ་བོས་བྱུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་པའི་མངོན་སུམ་ གྱིས་འབྲས་བུ་ཀུན་ལ་རང་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་རྒྱུ་མེད་བཞིན་སྐྱེ་བ་ནི་མཐོང་མི་སྲིད་དེ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། གང་ཡོད་ཉིད་ན་གང་སྐྱེ་བ
Chinese
因为那没有成立的缘故。因此，胜义谛中二者都不存在。如果无子，则无父，因为没有互相安立的缘故。如是无父，子又从何而来呢？因为无因，故二者都不合理。如同安立者子不存在，在其之前父不存在一样，此处识与境二者中，无论哪个被作为所成立者，如果它像儿子一样先前没有成立， 在其之前，它的能成立者就像父亲一样也不可能存在，最终二者都不存在。如是说。又，他们这样想：不应说像这样依靠互相而成立。然而，识是所知之果，为何不能由此了知所知存在呢？例如，苗芽从种子生起，依靠苗芽就能了知种子存在一样。譬喻并不相同，苗芽了知种子，并非仅仅是苗芽自己了知，而是苗芽之外的识，通过对果苗芽进行推测，从而了知此有先前之因种子。那是因为对地和苗芽分别进行观察，通过确定因果关系的量才能如此了知，如果事先没有确定因果关系的量，仅仅是见到苗芽是不能了知的。因为要了知所知，从什么理由了知作为标志的识存在呢？因为胜义谛中，无论自证还是他证都不能成立的缘故。因此，对于承认事物存在的宗派来说，安立名言是困难的，而对于承认是假立的宗派来说，则是非常合理的，如是宣说。第二，抉择无有原因、本体空性、果无所愿三个方面。第一，分为破除颠倒和显示真实义两个方面。第一，分为破除无因和破除非因作因两个方面。第一，顺世外道等说，如同荆棘的锐利和孔雀羽毛的绚丽等一样，不由任何作者所造，世界是自性产生的。对此，首先世间现量 见到一切果都有各自产生的因，而无因生则不可能见到，如《释量论》中说：有何者存在，何者才生起。
English
Because that is not established. Therefore, in the ultimate sense, neither exists. If there is no son, then there is no father, because there is no mutual establishment. If there is no father, then from where does the son come? Because there is no cause, both are unreasonable. Just as the establisher, the son, does not exist, and the father does not exist before it, so here, among the two, consciousness and object, whichever is taken as the established, if it is not established beforehand like a son, before it, its establisher, like a father, cannot exist, and ultimately both do not exist. Thus it is said. Furthermore, they think like this: It should not be said that they are established by relying on each other. However, consciousness is the result of the knowable, so why can't it be known that the knowable exists? For example, a sprout arises from a seed, and by relying on the sprout, it can be known that the seed exists. The analogy is not the same. The sprout knows the seed, not just the sprout itself knows, but the consciousness other than the sprout infers from the sprout as a result, and thus knows that this has a previous cause, the seed. That is because by observing the ground and the sprout separately, it can be known by the measure that determines the cause-and-effect relationship. If the measure that determines the cause-and-effect relationship has not preceded, it cannot be known merely by seeing the sprout. Because in order to know the knowable, from what reason is it known that consciousness as a sign exists? Because in the ultimate sense, neither self-awareness nor other-awareness can be established. Therefore, for the school that accepts the existence of things, it is difficult to establish conventions, while for the school that accepts that they are imputed, it is very reasonable, as it is said. Second, there are three aspects to determine: without cause, emptiness of essence, and fruit without aspiration. First, there are two aspects: refuting the inverted and showing the true meaning. First, there are two aspects: refuting the absence of cause and refuting the non-cause as cause. First, the materialists and others say that, like the sharpness of thorns and the splendor of peacock feathers, the world arises by itself without being made by any author. To this, first of all, worldly perception sees that all results have their own causes of arising, but it is impossible to see arising without a cause, as it is said in the Pramāṇavārttika: When what exists, what arises.