Tibetan
ར་སྔར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རེག་པ་ཡོད་པ་མིན་ན། འབྲས་བུ་ཚོར་བ་གང་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་དོན་དམ་པར་མེད་ལ། དེ་མེད་ན་ངལ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་ཅི་ཞིག་གི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ། གང་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བདེ་བ་མེད་ལ། སྡུག་བསྔལ་གང་གིས་གང་ཟག་གང་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ་སྒྱུ་མའི་སེམས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཙམ་མོ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ། འདི་ལྟར་སྲེད་པ་ལྡོག་མེད་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱེ་བས་ན་དེའི་རྒྱུ་ཚོར་བ་ཅི་སྟེ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ཡང་རྨོངས་པ་ཙམ་སྟེ་ཡང་དག་པར་མ་ཡིན་ནོ། །དེའང་གང་གི་ཚེ་ཚོར་བ་པོ་བདག་དང་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགའ་ཡང་མེད་ཅིང་། དེས་མྱང་བྱ་ཚོར་བའང་ཡོད་པ་མིན་པ་དེ་ཚེ་ཚོར་བྱ་དང་ཚོར་བྱེད་དོན་ལ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་འདི་ལྟ་བུ་མཐོང་ནས་ཚོར་བའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་སྲེད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ། གལ་ཏེ་ཚོར་བ་དང་ཚོར་བ་པོ་མེད་ན་མཐོང་སོགས་འདི་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན། མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བའམ་ལུས་ཀྱིས་རེག་པ་སྟེ་ཐོག་མཐའ་གཉིས་ཀྱིས་བར་ཀུན་མཚོན་པར་བྱས་པའི་མཐོང་ཐོས་སྣོམ་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་ནི་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱིས། རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་སྒྱུ་མ་བཞིན། །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ཇི་བཞིན་དུ། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་དང་དེ་བཞིན་གནས། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཇིག་པ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་མི་བདེན་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་ཡང་དག་པར་ན་མི་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟར་ཚོར་བ་དང་དེ་མྱོང་བའི་སེམས་དུས་མཉམ་མམ་མི་མཉམ་ཞེས་དཔྱད་ཚེ། དུས་མཉམ་པར་གྱུར་ན་ནི། མྱོང་བྱེད་སེམས་དང་མྱང་བྱ་ཚོར་བ་ གཉིས་དུས་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཚོར་བ་དེ་སེམས་དེ་ཡིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྫས་ཐ་དད་དུས་མཉམ་པ་ནི་གང་གང་གི་སྔོན་དུ་མེད་པས་ཕན་ཚུན་མི་ལྟོས་ཤིང་འབྲེལ་མེད་སོ་སོ་བའི་ཕྱིར་མི་མྱོང་ངོ་། །གལ་ཏེ་དུས་མི་མཉམ་པར་ཚོར་བ་སྔར་སྐྱེས་པ་དང་། སེམས་ཕྱི་མར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཚོར་བའི་རྣམ་ལྡན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཚོར་བ་དེ་སེམས་ཀྱི་རང་དུས་ན་མེད་པས་དངོས་སུ་མྱོང་བ་མིན་པར་དྲན་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ་འདས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དྲན་པ་ཡིན་གྱི་འདས་པ་ད་ལྟ་མེད་པས་གསལ་པོར་མྱོང་བ་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་འདས་པ་ལ་དྲན་པ་དེའང་བརྟགས་ན་རྫུན་ཏེ་འདས་པ་ཉིད་ད་
Chinese
如前详细分析一样去了解。如果这样，作为原因的触觉不存在，那么作为结果的感受从何产生呢？实际上是不存在的。如果它不存在，那么这各种各样的辛劳是为了什么呢？因为没有值得追求和成就的安乐，什么痛苦会伤害哪个补特伽罗呢？仅仅是如幻的心迷惑的显现而已。第三，像这样，贪爱不可避免地在一切有情众生中产生，那么它的原因感受怎么会不存在呢？这也是仅仅是愚昧，不是真实的。而且，当感受者我与自性成立的知识都不存在时，由此所体验的感受也不存在，那时，感受的对象和感受的主体在实际上不存在的这种状态被看到后，从感受的原因产生的贪爱之果为什么不会止息呢？因为没有原因。第四，如果感受和感受者不存在，那么见等这些就不合理了，如果这样想，眼睛看见色法或者身体接触触觉，以首尾二者来表示中间的一切，见、闻、嗅等这些实际上不存在，但显现的自性就像梦幻和幻术一样。如论师所说：如梦如幻术，如乾闼婆城，如是生如是住，如是说灭坏。因此，仅仅是如不真实般显现，但实际上并没有看见，像这样，感受和体验它的心是同时还是不同时呢？如果进行分析。如果是同时，那么，体验的心和体验的感受二者没有先后地同时产生，因此，感受不是由那个心来体验的，因为实体不同，同时存在的事物，任何一个都不是另一个的前因，所以互不依赖，没有关联，各自独立，因此不能体验。如果不同时，感受先产生，心后产生，因此心会具有感受的相状吗？如果这样问，感受在心的自身时间里不存在，所以不是真实地体验，而是仅仅变成回忆，因为所有缘于过去的事物都是回忆，但过去现在不存在，所以不可能清晰地体验。因此，如果分析对过去的记忆，也是虚假的，因为过去本身现在
English
It should be understood as analyzed in detail before. If the cause, contact, does not exist, then from what does the result, feeling, arise? It does not exist in reality. If it does not exist, then what is the purpose of all these various labors? Because there is no happiness worth pursuing and achieving, what suffering will harm which person? It is merely the appearance of a deluded mind like an illusion. Third, like this, craving inevitably arises in all sentient beings, so how can its cause, feeling, not exist? This is also merely ignorance, not reality. Moreover, when the feeler, self, and self-established knowledge do not exist, and the feeling experienced by them does not exist, then, when this state where the object of feeling and the subject of feeling do not exist in reality is seen, why does the result of craving, which arises from the cause of feeling, not cease? Because there is no cause. Fourth, if feeling and the feeler do not exist, then seeing and so on are not reasonable, if you think like this, the eye seeing form or the body touching touch, using the beginning and the end to represent everything in between, seeing, hearing, smelling, and so on, these do not exist in reality, but the nature of the appearance is like a dream and an illusion. As the teacher said: Like a dream, like an illusion, like a city of gandharvas, thus is birth, thus is dwelling, thus is said to be destruction. Therefore, it is merely appearing as if it were unreal, but in reality, it is not seen. Like this, are feeling and the mind that experiences it simultaneous or not? If we analyze. If they are simultaneous, then, the experiencing mind and the feeling experienced arise simultaneously without any before or after, therefore, the feeling is not experienced by that mind, because the entities are different, and things that exist simultaneously, none of them is the cause of the other, so they do not depend on each other, they are not related, they are independent of each other, therefore they cannot experience. If they are not simultaneous, and feeling arises first, and the mind arises later, then will the mind have the aspect of feeling? If you ask like this, feeling does not exist in the mind's own time, so it is not truly experienced, but merely becomes a memory, because all things that are based on the past are memories, but the past does not exist now, so it is impossible to experience it clearly. Therefore, if we analyze the memory of the past, it is also false, because the past itself is now
Tibetan
ལྟ་ཡུལ་དུ་མི་གནས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཚོར་བྱེད་ཀྱི་སེམས་འདས་པ་ནི་འགགས་ཟིན་པས་དེས་མྱོང་མི་སྲིད་ལ། ད་ལྟ་དང་མ་འོངས་ཀྱིས་མི་མྱོང་བར་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་བཞིན་ཡུལ་ཚོར་བ་འདས་པ་ནི་དྲན་པ་ལས་མི་མྱོང་ལ། ད་ལྟ་ནི་མྱོང་མི་ཤེས། མ་འོངས་ནི་མེད་པས་ད་ལྟའི་ཤེས་པས་མྱོང་མི་སྲིད་དོ། །འདི་ལྟར་ཚོར་བ་རང་གིས་རང་མྱོང་བར་མི་རིགས་ཏེ་རང་ལ་རང་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །ཚོར་བ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་མི་མྱོང་བར་བཤད་མ་ཐག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། ཚོར་བ་དེ་ཚོར་བ་པོ་འགའ་ཡང་ཡང་དག་པར་མེད་དེ། རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་ཚོར་བ་འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མྱོང་བ་པོའི་བདག་མེད་པར་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི་ལ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཞེས་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་འདི་ཡིས་ཇི་སྟེ་གནོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་དུ་ན་ཕན་གནོད་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། ཡིད་ཤེས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ། རྣམ་ཤེས་ལྔ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། ནང་གི་དབང་པོ་ལ་མི་གནས་ཤིང་། ཕྱིའི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལ་མི་གནས། དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་ནའང་གནས་པ་མིན་ལ། ནང་ལུས་ཀྱི་དབུས་དང་། ཕྱི་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ལའང་སེམས་མི་རྙེད་དོ། །བརྗོད་མ་ཐག་པ་རྣམས་ལས་གཞན་དུ་ཡང་ནི་རྙེད་པ་མིན་ཞིང་། གང་ཞིག་ལུས་ཉིད་ནི་ཡིད་མིན་ལ། ལུས་ལ་འདྲེས་ཤིང་ཞུགས་པར་གྱུར་པའང་མིན་ཏེ། ལུས་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་འགའ་ཡང་མེད་པ་དེ་ནི། ཅུང་ཟད་ཀྱང་གྲུབ་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་རང་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །གཉིས་པ། ཤེས་བྱ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་སྔར་མིག་ཤེས་སོགས་ཡོད་ན་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཡུལ་ཅི་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཡུལ་མེད་པས་ཡུལ་ཅན་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེ་ནའང་ཤེས་པ་དེ་ཅི་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་སྟེ། ཤེས་པ་མ་སྐྱེས་པར་དམིགས་རྐྱེན་མི་སྐྱེ་བས་སྐྱེད་མི་ནུས་ལ། དམིགས་རྐྱེན་སྐྱེས་ན་ཤེས་པའང་སྐྱེས་ཟིན་པས་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མི་འོས་པས་འབྲེལ་མེད་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་བྱའི་ཕྱིས་ཡོད་ན། དེ་ཚེ་ཤེས་བྱ་གང་ལས་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་དམིགས་ཡུལ་འགགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སྔར་འགགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་ད་ལྟར་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་འགགས་པ་མིན་ཏེ་དུས་མཉམ་དུ་འགྱུར་ལ། མེད་ཀྱང་སྐྱེད་ན་ས་བོན་ཚིག་པས་མྱུ་གུ་དང་། རི་བོང་རྭ
Chinese
因为不住于所观境故。如是，受的心已逝去，故彼不可能感受，以理成立现在和未来亦不感受。同样，境受过去之后，不能从忆念中感受，现在不能知晓感受，未来已灭，故现在的识不可能感受。如是，感受不应自己感受自己，因为自己对自己作用相违，如遮止自证。因为已说感受之外的识也不感受。感受即无有任何感受者，以是之故，此感受非为实有。如是，于无有感受者之我，此如梦如幻之蕴聚，感受痛苦，此无自性之感受，如何能损害？实则无有任何利害。如是说。第三，显示意识无自性。显示五种识无自性。第一，意的识不住于内的根，不住于外的色等境，亦不住于二者之间，内心之中，外身之肢节中，亦不可得心。从上述所说之外亦不可得，何者身体不是意，亦非与身混合而入，因为无有离身而成立者，以无有丝毫成立之故，有情自身自性涅槃。第二，若于所知色等之前，有眼识等，则彼识以何为对境而生？彼时无有境，故无有境之识生。若识与所知同时生，则彼识以何为对境而生？识未生时，缘不生，故不能生，若缘已生，则识亦已生，故不应为生者，故成无关联。然若所知后有，则彼时所知从何而生？以彼对境已灭故。彼于先前已灭之事物，现在是有还是没有？若有，则非为已灭，因为同时转变，若无亦能生，如种子已坏而生苗芽，如兔角。
English
Because it does not abide in the object of observation. Thus, the mind of feeling has passed away, so it is impossible for it to feel, and it is established by reason that neither the present nor the future will feel. Similarly, after the object of feeling has passed, it cannot be felt from memory, the present cannot know feeling, and the future is gone, so the present consciousness cannot feel. Thus, it is not reasonable for feeling to feel itself, because it is contradictory for oneself to act on oneself, just like preventing self-awareness. Because it has been said that consciousness other than feeling does not feel either. That feeling is that there is no real feeler at all. For that reason, this feeling is not truly existent. Thus, in the absence of a feeler, this collection of aggregates, like a dream or illusion, feels suffering. How can this unestablished nature of feeling cause harm? In reality, there is no benefit or harm at all. So it is said. Third, showing that mind consciousness is without inherent existence. Showing that the five consciousnesses are without inherent existence. First, the consciousness of mind does not abide in the inner faculty, nor does it abide in the outer objects such as form, nor does it abide between the two. The mind cannot be found in the center of the inner body or in the limbs of the outer body. It is not found elsewhere than what has just been said, and the body itself is not the mind, nor is it mixed and entered into the body, because there is nothing established separately from the body. Because there is not the slightest establishment, sentient beings themselves are naturally in nirvana. Second, if there are eye consciousnesses etc. before the knowable form etc., then with what object does that consciousness arise? At that time there is no object, so there is no consciousness with an object. If consciousness and the knowable arise simultaneously, then with what object does that consciousness arise? If the consciousness has not arisen, the condition for the object does not arise, so it cannot produce it. If the condition for the object has arisen, then the consciousness has already arisen, so it is not suitable to be the producer, so it becomes unrelated. However, if the knowable exists later, then from what does the knowable arise at that time? Because its object has ceased. Is that previously ceased thing now existent or non-existent? If it exists, then it is not ceased, because it changes simultaneously. If it does not exist, it can still produce, like a sprout from a burnt seed, like a rabbit's horn.