Tibetan
ག་ཡོད་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་ལྟར་བདག་ཡོད་པ་མིན་ན། ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མ་འཆོལ་བའི་རྣམ་བཞག་མི་འཐད་དེ། ལས་བྱེད་པ་པོའི་བདག་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་མི་སྲིད་པས་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་མེད་ཅིང་། ཕུང་པོ་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པས་ན་ལས་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ནས་བྱེད་པ་པོ་འགག་ཅིང་ཞིག་པས་ལས་དེ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་ནི་སྨིན་མི་སྲིད་ལ། དེ་ལ་མ་སྨིན་ན་གཞན་གྱི་ལས་གཞན་ལ་སྨིན་པ་མི་འཐད་པས་སུ་ཞིག་གིས་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ལས་སུ་འགྱུར་ཞེས་རྒོལ་བ་ན། རེ་ཞིག་མགོ་བསྒྲེ་བ། བྱ་བ་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་དང་། འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ནམ་གཞིར་གྱུར་པ་ཕུང་པོ་དག་ནི་ཐ་དད་ཡིན་པར་ནི་འུ་བུ་ གཉིས་ཀས་འདོད་ལ། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་བདག་རྟག་པ་དེ་ནི་སེམས་མེད་པའམ་རྟག་པ་ཡིན་པས་ན། རྟག་པ་ནི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་འདི་འུ་བུ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པས་འདི་རང་རེ་གཉིས་ཀས་སྤང་དགོས་ཀྱི། ཁོ་བོ་ལ་སྐྱོན་འདི་སྨྲ་བར་སེམས་པ་ནི་དོན་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་སྐྱོན་དེ་ཁོ་བོའི་ལུགས་ལ་ནི་སྤང་བར་ནུས་ཀྱི། ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་ནམ་ཡང་མི་ནུས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ། ལས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་སྨིན་ཞེས་པ་འདིའང་རྒྱུད་གཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྣམ་བཞག་སྟེ། རྒྱུ་མ་འགགས་པར་ལྡན་བཞིན་དུ་དེའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ནི་མི་སྲིད་དེ་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་དགོས་པས་སོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་དུས་ན་རྒྱུ་འགགས་པས་ཁྱབ་ཀྱང་། རྟེན་འབྲེལ་བསླུ་བ་མེད་པའི་དབང་ལས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་ནི་ངེས་ལ། དེ་འདྲའི་འབྲས་བུ་དེའང་རྒྱུའི་ཚོགས་པ་གང་དུ་ཚང་བ་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་དེ་ཉིད་སྨིན་གྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ་ས་བོན་ས་ལ་བཏབ་པ་བྲག་ལ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྒྱུན་རིགས་འདྲ་བར་མ་ཆད་པའི་རྒྱུད་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་གཅིག་པའི་རྣམ་བཞག་མཛད་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློའི་ཚུལ་ལུགས་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན་མིན་ཏེ། རྒྱུད་ནི་ཕྲེང་བ་བཞིན་དུ་བཏགས་པ་སྟེ་དོན་ལ་མི་སྲིད་དོ། །དེའང་གཟུགས་རྒས་གཞོན་དང་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མི་གཅིག་པར་རྟོགས་པར་སླ་མོད། སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་གསུངས་པ། འདས་པའི་སེམས་འགགས་ནས་མེད་པ་དང་། མ་འོངས་
Chinese
说有我者说，如果不是如你所愿的有我，那么业果的联系不紊乱的论断是不合理的，因为造业者的我不可能去往来世，所以在果时没有，而且五蕴刹那生灭，所以造业的刹那之后，作者灭亡消失，所以那个业不可能在作者自身成熟，如果不在它那成熟，那么他人的业在他人成熟是不合理的，所以会变成谁来感受的业呢？如此反驳时，稍微低头，造业的时候和，感受果的时候的所依或基础的五蕴是不同的，我们两个都认可。五蕴之外的常我，因为是无心或常，所以，常与一切行为相离，以量成立的缘故，这个争论我们两个都成立，所以这个我们两个都应舍弃，认为对我宣说这个过失是没有意义的。虽然如此，那个过失在我的宗派能遮遣，你却无论如何也不能，如此显示。在作者自身成熟，这安立也是就一个相续的方面而说的，原因不灭而存在的同时见到它的果是不可能的，因为果必须从因产生。因此，虽然果产生的时候遍及原因灭亡，但是，从缘起不欺骗的方面来说，产生果是确定的。那样的果也在因的集合哪里圆满，就在哪个补特伽罗的相续成熟，不是在其他地方，就像种子种在地上，不会在石头上生长一样。因此，依靠五蕴的相续，种类相同没有间断的一个相续，而安立作者和，享受果者是同一，世间人的所有思维方式都是那样存在的。这样的话，仅仅是一个相续，难道不是有一个我吗？不是的，相续就像念珠一样是假立的，实际上是不存在的。而且，色身的老少和出生先后很容易认识到不相同，就心而言说的，过去的心灭亡后已经没有了，未来
English
Those who assert the existence of a self say, "If there is no self as you wish, then the assertion that the connection of karma and its result is not confused is unreasonable, because the self of the actor cannot go to the next world, so it does not exist at the time of the result, and the aggregates arise and cease momentarily, so after the moment of doing karma, the actor ceases and disappears, so that karma cannot mature in the actor himself. If it does not mature in him, then it is unreasonable for the karma of another to mature in another, so whose karma will it become to be experienced?" When they object in this way, they bow their heads slightly, and the aggregates that are the basis or foundation of the time of doing the action and the time of experiencing the result are different, which we both accept. The permanent self other than the aggregates is either mindless or permanent, so, since it is established by valid cognition that the permanent is separate from all actions, this dispute is established for both of us, so we both should abandon this, and it is meaningless to think of speaking this fault to me. Even so, that fault can be refuted in my system, but you can never do it, thus showing. The statement that it matures in the actor himself is also an assertion made from the point of view of a single continuum, and it is impossible to see its result while the cause is not ceased and still exists, because the result must arise from the cause. Therefore, although the cause is pervaded by ceasing at the time of the result, it is certain that the result will arise from the aspect of the infallibility of dependent origination. Such a result also matures in the continuum of the person where the collection of causes is complete, not elsewhere, just as a seed planted in the ground does not grow on a rock. Therefore, relying on a single continuum of the five aggregates, which is of the same kind and uninterrupted, the assertion is made that the actor and the enjoyer of the result are the same, and all the ways of thinking of worldly people exist in that way. If that is the case, is there not a single self just because there is a single continuum? No, the continuum is imputed like a rosary, but it does not exist in reality. Moreover, it is easy to recognize that the old and young of the body and the order of birth are not the same, but it is said in terms of the mind, the past mind has ceased and is gone, and the future
Tibetan
པའི་སེམས་མ་སྐྱེས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་མིན་ཏེ་བདག་ཡོད་པར་འདོད་པ་དང་འགལ་བས་སོ། །འོན་ཏེ་སྐྱེས་སེམས་ད་ལྟ་བ་འདི་བདག་གོ་སྙམ་ན། ད་ལྟའི་སེམས་དེ་ཞིག་པར་གྱུར་པ་ ན་ཡང་བདག་མེད་པར་འགྱུར་ན། ཁྱོད་བདག་ནི་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་། འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་ཞིག་ཏུ་རློམས་པས་སྐྱེས་སེམས་ཀྱང་བདག་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། བྱམས་པ་ཉེར་སྦས་ལ་བརྟེན་ཆོས་རྣམས་ནི། །གཞན་ཉིད་ཕྱིར་ན་རྒྱུད་གཅིག་གཏོགས་མིན་ཏེ། །གང་དག་རང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བ། །དེ་དག་རྒྱུད་གཅིག་གཏོགས་པར་རིགས་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་བཞིན་རྒྱུད་བདག་ཡིན་པ་འགོག་པའི་དོན་ཏོ། །དཔེར་ན་ཆུ་ཤིང་ནི་སྡོང་པོ་རློན་པ་སྲ་བའི་ཆ་མེད་པ་ཁོང་སྟོང་གསོབ་ཅན་དེ་ཆ་ཤས་ཕྱེ་ན་སྙིང་པོ་སྲ་མཁྲིག་གི་ཆ་འགའ་ཡང་མི་རྙེད་པར་ཕར་ཕར་མེད་འགྲོ་བ་བཞིན། རྣམ་པར་དཔྱད་པས་བཙལ་ན་བདག་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་བདག་གམ་སེམས་ཅན་ཡོད་པ་མིན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སུ་ལ་དམིགས་ནས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་ཡུལ་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་དང་བྱེད་པོ་མི་དམིགས་ཏེ། འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། རྟག་ཏུ་མ་འགགས་མ་སྐྱེས་ཉིད། ཅེས་འཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་འདྲའི་དམིགས་མེད་ཀྱི་བློ་མ་འབྱོངས་ན་སྙིང་རྗེ་ཕ་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ཡོངས་སུ་དག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གནས་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཕུང་སོགས་ལ་བདག་ཏུ་བཏགས་ཤིང་ཞེན་པར་གྱུར་བའི་བློ་ངོར་སྣང་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་བདེ་སྡུག་བསླུ་མེད་དུ་ཡོད་པ་ལ་བསྙོན་མི་ནུས་པས། རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣང་བ་རྒྱུན་ཆད་པའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་དགོས་པའམ་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་བདག་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་དགྲོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་ཁས་བླངས་ཤིང་ཁུར་དུ་བཟུང་བའི་སེམས་ཅན་ ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པས་མ་ཡིན་ཏེ། རྨོངས་པས་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བདག་མེད་མཐོང་ཡང་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པས་ན་བདག་ཡོད་པ་ལྟ་བུར་དོན་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣང་བ་ཁོར་ཡུག་ཏུ་མྱོང་བ་ཡོད་པ་དེས་ན་དེ་ལ་དམིགས་ནས་སྙིང་རྗེ་འཇུག་སྟེ། འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་དེ་ནི་བདག་དོན་ལ་མི་ཆགས་པ་དང་། གཞན་དག་དོན་མེད་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བར་མཐོང་བ་དང་།
Chinese
由于没有产生“是”的心，所以不是我，因为与认为有我相违背。如果认为现在产生的这个心是我，那么现在的心如果坏灭，也会变成没有我。你这个我从先前来到这里，自以为是从这里去往彼方，所以产生的这个心也不是我。因此，《入行论》中也说：“依赖慈爱而隐藏，诸法乃是他性故，非属同一相续。凡以自性而各别，彼等不应属一续。”就像这样，这是为了遮止相续是我。例如水树，树干湿润而没有坚硬的部分，是空心的，如果分开各部分，也找不到坚硬的树心，就这样逐渐消失。同样，如果通过分析来寻找，我也同样是无自性的。第二，如果我和众生都不存在，那么菩萨以谁为对境而生起慈悲呢？因为没有对境。如果这样问，从胜义谛上来说，慈悲的对境和作者都不可得，因为将会宣说：一切众生，恒常不灭亦不生。如果不能熟练掌握这种无所缘的智慧，慈悲就不会变得完全清净，与边际分离。情况虽然如此，但是如果从众生将蕴等执著为我的角度来看，就不能否认安乐和痛苦是真实存在的。因此，为了让如梦般的痛苦景象永远断绝，进入不居涅槃的法界，我发誓并承担责任，要救度一切众生。这个众生并不是胜义谛上存在的，而是因为愚痴而执著为我的缘故。因此，菩萨虽然见到了无我，但是由于慈悲的对境，一切众生都没有如此证悟，所以就像有我一样，无意义地体验着痛苦的景象，因此会对他们生起慈悲。像这样，菩萨不贪著自己的利益，并且看到其他众生无意义地受苦。
English
Since the mind of "is" has not arisen, it is not self, because it contradicts the belief that there is a self. If one thinks that this mind that arises now is the self, then if this present mind is destroyed, it will also become without self. You, this self, come here from before, and you pride yourself on going from here to the other side, so this mind that arises is also not the self. Therefore, it is also said in the "Entering the Middle Way": "Relying on love and concealing, all phenomena are of otherness, so they do not belong to the same continuum. Those who are separate by their own nature, they should not belong to the same continuum." Like this, this is to prevent the continuum from being the self. For example, a water tree, the trunk is moist and has no hard parts, it is hollow, and if you separate the parts, you will not find any hard heartwood, and it will disappear like this. Similarly, if you search through analysis, the self is also not established in that way. Second, if neither the self nor sentient beings exist, then with whom does the Bodhisattva generate compassion, since there is no object? If you ask this, from the ultimate truth, the object and agent of compassion are not found, because it will be declared: all beings are always unceasing and unborn. If one is not skilled in such objectless wisdom, compassion will not become completely pure, separated from extremes. Although this is the case, if we consider the appearance from the perspective of beings who cling to the aggregates as self, we cannot deny that happiness and suffering are truly present. Therefore, in order to make the dream-like suffering disappear forever and enter the realm of non-abiding Nirvana, I vow and take responsibility to liberate all sentient beings. This sentient being does not exist in the ultimate truth, but because of ignorance, it is clung to as self. Therefore, although the Bodhisattva sees the selflessness, because the object of compassion, all sentient beings, have not realized this, they experience the appearance of suffering meaninglessly as if there were a self, so compassion arises towards them. Like this, the Bodhisattva is not attached to his own benefit, and sees other beings suffering meaninglessly.