Tibetan
ན་ཀྱང་རྣམ་པ་གཞན་དང་གཞན་ཐོབ་པའི་སྐབས་སོ་སོ་ཐ་དད་པའི་སྐད་ཅིག་གཞན་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་གཅིག་པུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་དེར་ཡང་དཔྱད་པ་མཚུངས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་འགྱུར་སྒྲ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ ཤེས་པའི་ཚུལ་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྣང་བ་དེ་ནི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་པའི་ལྟར་སྣང་ཙམ་ཡིན་གྱི་བདེན་པ་མིན་ཏེ། ཤེལ་སྒོང་དཀར་པོ་ཚོན་གྱིས་བསྒྱུར་བ་ཤེལ་གྱི་གཤིས་ལ་མི་བདེན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ཚུལ་གཞན་སྒྲ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆ་མི་བདེན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པ་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཡིན་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་སོ། །དེ་ལ་ལན་དུ། ཡུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཤེས་པ་ཙམ་ཞིག་ནི་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་མེད་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་གཅིག་ཉིད་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་ཏེ་ཤེས་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ཙམ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་མི་སྲིད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་སེམས་པ་ཅན་བདག་དང་སེམས་མེད་གཙོ་བོ་སོགས་ཉེར་བཞི་པོ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་ཤིང་ཁྱད་པར་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་པ་མིན་པ་གཞན་བསལ་བའམ་གཞན་ལས་ལོག་པའི་ཆ་ནས་ཤེས་པ་ཙམ་ལྡོག་ཡོད་ཀྱང་དེ་ནི་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་ལ་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་རྐྱང་རྐྱང་པོ་གཅིག་ནི་མི་སྲིད་དེ་གཟུགས་མེད་པའི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་བྱ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་རིགས་མི་མཐུན་པ་བསལ་བའི་ལྡོག་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སྤྱི་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ནི་རང་སྡེ་ནང་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་འདིར་ཡང་ཤུགས་ཀྱིས་དོན་དེ་བསྟན་པའོ། །གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་དག་མི་བདེན་པའམ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཀྱང་། བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་ཁྱད་མེད་དུ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་པུ་པ་ཞིག་ཅི་སྟེ་མེད་སྙམ་ན། དེ་ནི་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་སྤྱི་ཡོད་འཛིན་གྱི་ལོག་རྟོག་སྟེ། འདི་ལྟར་བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་བསལ་བའི་ ཕ་རོལ་ན་ཐུན་མོང་དུ་འདྲ་བའི་རྟེན་ནམ་སྤྱི་གཅིག་པུ་ཞིག་གང་ཡིན་ཏེ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །གཉིས་པ། རིགས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ན་རེ། འདི་ལྟར་ཤེས་བྱ་ནི་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་ཏུ་འདུ་སྟེ། གང་ཞེ་ན། རྫས་དང་ཡོན་ཏན་ལས་དང་སྤྱི། །བྱེ་བྲག་འདུ་བ་རྣམ་པ་དྲུག །ཅེས་པ་ལྟར་གྱི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དགུ་སྟེ། བདག་དང
Chinese
然而，在获得各种不同形态的时候，每一个都是不同的刹那，但实际上并不是唯一的。如果是那样，那么在那里也有同样的考察。如果说，通过变异、声音等区分的知识的形态，显现为各种不同的状态，那只是依赖于暂时的显现，而不是真实的。就像白色的水晶球被颜料改变，对水晶的性质来说是不真实的。即使容许通过境区分的其他形态，如声音知识等是不真实的，那么请说说那个真实的自性的本质是什么。对此的回答是，没有被境区分的仅仅是知识，对于所有前后的知识来说，没有差别地随之而行，因此仅仅是知识的唯一性就是那个。如果是那样，那么所有的人都将成为一体，因为对于所有的知识流来说，作为知识这一点不可能不随之而行。此外，有情识的我和无情识的自性等二十四者也将变成一体，因为它们在仅仅是存在这一点上是相同的，没有差别。像这样，对于所有的知识来说，虽然从排除非知识的其他或者从其他中返回的部分来说，仅仅是知识是可返回的，但那是假立的。实际上，与境分离的纯粹的知识是不可能的，就像无色的影像一样。因此，对于所有所知事物，排除不同种类的返回随之而行，被称为共相，这是自宗内道的无上术语，这里也暗示了那个意义。如果说，即使成为个别状态的不同情况是不真实的或者颠倒的，为什么没有一个所有个别都无差别地相同的唯一自性呢？那是将差别误认为一体的共相有执的邪分别念。像这样，在排除所有个别之后，在彼岸有什么共同相似的所依或者唯一的共相呢？什么也没有。第二，理智派等说，像这样，所知包含在六种词义中，哪六种呢？如颂曰：实体与 गुण（藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण）业与共相，差别集合六种相。如是所说的实体有九种，即我与
English
However, when obtaining various different forms, each one is a different moment, but in reality, it is not the only one. If it were, then the same examination would apply there as well. If it is said that the forms of knowledge distinguished by variations, sounds, etc., appear as various different states, that is only an appearance dependent on temporary conditions, and not the truth. Just as a white crystal ball is changed by paint, which is not true to the nature of the crystal. Even if it is allowed that other forms distinguished by objects, such as sound knowledge, etc., are not true, then please tell me what the essence of that true nature is. The answer to that is that mere knowledge that is not distinguished by objects follows without difference for all previous and subsequent knowledge, so the oneness of mere knowledge is that. If that were the case, then all beings would become one, because it is impossible for the mere fact of being knowledge not to follow for all knowledge streams. Furthermore, the sentient self and the non-sentient nature, etc., the twenty-four, would also become one, because they are the same in the mere fact of existence and without difference. In this way, for all knowledge, although from the aspect of excluding other non-knowledge or returning from others, mere knowledge is retractable, that is imputed. In reality, pure knowledge separate from objects is impossible, like a formless image. Therefore, for all knowable things, the exclusion of dissimilar kinds, the return that follows, is called the universal, which is the supreme term of our own inner school, and here too that meaning is implied. If it is said that even if the different situations that have become individual states are untrue or inverted, why is there not a single nature in which all individuals are undifferentiatedly the same? That is the wrong conception of the universal-possessing that mistakes differences for oneness. In this way, after excluding all individuals, what is the common similar basis or the only universal on the other shore? There is nothing. Secondly, the logicians and others say that, in this way, the knowable is included in the six meanings of words, what are the six? As the verse says: substance and गुण（藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण）action and universal, difference collection six aspects. As it is said, substance has nine types, namely self and
Tibetan
་། དུས་དང་། རྡུལ་དང་། ཕྱོགས་དང་། ནམ་མཁའ་དང་། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ངོ་། །དེ་ལ་དང་པོ་ལྔ་རྟག་པའི་རྫས་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་བཞི་མི་རྟག་པའི་རྫས་སུ་འདོད། རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ལས་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་ཞིག་ཏུ་འདོད། ཡོན་ཏན་ཉེར་བཞི་སྟེ། གྲངས་ཚད་ལྡན་པ་སོགས་བཅུ་གཅིག་རྫས་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་། བདེ་སྡུག་སོགས་བཅུ་གསུམ་ནི་བདག་ལ་བརྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འདོད་དོ། །ལས་ནི་བརྐྱང་བསྐུམ་འདེགས་འཇོག་འགྲོ་བ་ལྔ། སྤྱི་ལ་ཁྱབ་པ་དང་ཉི་ཚེ་བ་གཉིས། བྱེ་བྲག་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན། འདུ་བ་ནི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེའང་ཐ་དད་དང་ཐ་མི་དད་དུ་འདུ་བ་གཉིས་ལས་བརྩམས་ཏེ་དབྱེ་བ་མང་ངོ་། །བདག་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པས་ཤེས་པ་མིན་ཏེ། ཤེས་པ་ཡིན་ན་མི་རྟག་ཅིང་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་བས་ན་བདག་ལ་ཤེས་པ་མེད་ཀྱང་། ཤེས་པ་དང་འདུ་བས་ན་བདེ་སོགས་བདག་གི་ཡིན་པར་ཞེན་གྱི། དོན་ལ་བདེ་སོགས་ནང་གི་བེམ་པོ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །བདག་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་དེ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་སོ་ཞེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་སེམས་མེད་པའང་བདག་མིན་ཏེ་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་བུམ་སྣམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན། བདག་ནི་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་བདེ་སྡུག་གི་རྟེན་དུ་འདོད་ན་སེམས་མེད་པ་དག་ནི་ནམ་ཡང་བདེ་སོགས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བདག་རང་ཉིད་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་མེད་ཀྱང་ སེམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་དེའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཡུལ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་བདག་གིས་ཡུལ་མི་ཤེས་པར་འདོད་པའམ། ཤེས་པ་མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་འཇིག་པར་ཐལ་ཏེ། དེ་ཡུལ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་སྔར་མི་ཤེས་པའི་བདག་ད་ལྟ་ཤེས་པར་གྱུར་པས་མི་རྟག་པར་ཐལ་ལོ། །ཅི་སྟེ་བདག་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པར་རྟག་ན། སེམས་པས་ཀྱང་བདག་དེ་ལ་ཡུལ་ཤེས་པའི་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱས་ཏེ་གང་ཡང་མ་བྱས་པར་ཐལ། བདག་འགྱུར་མེད་ལ་སྔར་གྱི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་པར་བསྒྱུར་བའི་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚོན་གྱིས་ནམ་མཁའ་སྔོ་སོགས་སུ་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་མེད་པའི་བེམ་པོ་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནམ་མཁའ་འདི་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་རློམ་པར་བྱས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཀྱེ་མ་རིགས་པ་ཅན་གྱི་བློ་གྲོས་ལ་ལྟོས་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་རྩོད་སྤོང་ལ། ལས་འབྲས་མི་འཐད་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་མི་འཐད་པར་རྩོད་པ་གཉིས། དང་པོ། བད
Chinese
时间和，微尘和，方位和，虚空和，地水火风等。其中前五者是常有的事物，后四者被认为是无常的事物。事物的定义也被认为是作为作用和功德的基础。功德有二十四种，具有数量等十一种是其他事物的功德，快乐痛苦等十三种是被认为是依赖于自我的功德。作用是伸展、收缩、举起、放下、行走五种。共同的有普遍的和有限的两种。特殊的是作为区别的自性。集合就像是相互关联一样，那也是从不同和无不同的集合两种开始，从而产生许多差别。自我被认为是像虚空一样遍布和常有的，因此不是意识。如果是有意识，就会变成无常和不遍布，因此自我没有意识，但是因为与意识集合，所以执着于快乐等是自我的。实际上，快乐等被认为是内在的物质。自我遍布于一切，因为能见到自我的功德而成立。对此，没有心识的也不是自我，因为没有心识就像瓶子和毛毯等一样。如果认为自我是作用的作者和快乐痛苦的基础，那么没有心识的那些就永远不可能成为快乐等的基础。然而，即使自我本身不是心识的体性， 因为与心识相同而具备，所以通过它的加持而能知晓对境吗？如果是那样，那么认为自我不知晓对境，或者承认没有知晓就会崩溃，因为它变成了具有知晓对境的自性。如果是那样，那么以前不知晓的自我现在变成了知晓，因此变成了无常。如果自我没有变化而是常有的，那么心识对那个自我做了什么知晓对境的作用呢？什么也没做。因为自我没有变化，所以不能做将以前的自性改变成其他的作用，就像用颜色不能将虚空染成蓝色等一样。因此，没有知晓的物质，与所有作用分离的虚空，这仅仅是自认为是自我而已。唉，看看有理性者的智慧吧。第三是辩论反驳，有业果不合理和慈悲不合理两种辩论。第一，
English
Time, particles, directions, space, and earth, water, fire, and wind. The first five are permanent substances, while the latter four are considered impermanent substances. The characteristic of substance is also considered to be the basis of action and qualities. There are twenty-four qualities: eleven, such as having number, are qualities of other substances, and thirteen, such as happiness and suffering, are considered qualities dependent on the self. Action consists of five: stretching, contracting, lifting, placing, and moving. Commonality has two types: pervasive and limited. Particularity is the nature of distinguishing. Combination is like mutual connection, which starts from two types of combination: different and non-different, thus creating many distinctions. The self is considered to be pervasive and permanent like space, therefore it is not consciousness. If it were consciousness, it would become impermanent and non-pervasive. Therefore, the self has no consciousness, but because it combines with consciousness, it clings to happiness, etc., as belonging to the self. In reality, happiness, etc., are considered to be internal matter. The self is pervasive in everything, and this is established by seeing the qualities of the self. Therefore, that which has no mind is not the self, because it is without mind, like a pot or a blanket. If the self is considered to be the agent of action and the basis of happiness and suffering, then those without mind could never be the basis of happiness, etc. However, even if the self itself is not of the nature of mind, if it possesses similarity to mind, will it then know objects through its blessing? If so, then the assertion that the self does not know objects, or the admission that it has no knowledge, would collapse, because it would become of the nature of knowing objects. If so, then the self, which previously did not know, now knows, and therefore becomes impermanent. If the self is unchanging and permanent, then what action of knowing objects does the mind perform on that self? It does nothing. Because the self is immutable, it cannot perform the action of transforming its former nature into something else, just as paint cannot turn space blue, etc. Therefore, the material body without knowledge, separated from all action, this space, is merely assumed to be the self. Alas, look at the wisdom of the rational! The third is refuting arguments, with two arguments: the unreasonableness of cause and effect, and the unreasonableness of compassion. First,