Tibetan
མིན་ཏེ་སྔར་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་དོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཚེ་མི་ཐོས་པ་ནི་ཡུལ་སྒྲ་མི་ཉེ་བའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། ཡུལ་མེད་པ་དེས་ན་ཡུལ་དེའི་ཤེས་པའང་མེད་དེ་རིགས་པ་སྔར་བཞིན། གཞན་ཡང་ཁྱོད་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་འདོད་ན། རྣམ་འགྱུར་མཐའ་དག་ལ་ཉེ་བ་དང་མི་ཉེ་བའང་ག་ལ་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་སྒྲ་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པས་སོ། །ཡང་འདི་ལྟར་ཡུལ་སྒྲ་དང་གཟུགས་ལྟ་བུ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཀྱང་སྔ་མའི་རང་བཞིན་མ་དོར་བཞིན་དུ་ཕྱི་མར་འགྱུར་བའི་སྐབས་ག་ལ་ཡོད་དེ། ཤེལ་ཚོན་དཀར་པོས་བསྒྱུར་བ་མ་བཏང་བཞིན་ནག་པོར་འགྱུར་མི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། གཅིག་གིས་གཉིས་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། །དབང་པོའི་སེམས་ནི་ངེས་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །འདིས་ཤེས་པ་རྟག་པ་དང་གཅིག་བདེན་འགོག་པ་སྟེ། གཞན་དུ་ཤེས་པའི་རྒྱུད་གཅིག་ལ་སྒྲ་ཤེས་ན་གཟུགས་མི་ཤེས་ཞེས་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རིགས་མི་མཐུན་དུ་མ་དུས་གཅིག་ཏུ་འབྱུང་རུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་ཤེས་པ་དག་ནང་ཕན་ཚུན་གཅིག་མིན་ལ། ཡིན་ན་ཁ་དོག་ལྔ་ལྡན་གྱི་ཁྲ་འཛིན་དང་སྔོ་འཛིན་ཁྱད་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་དག་ན་རེ། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཕ་ཡང་ཡིན་ལ་བུ་ཡང་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཡུལ་སྒྲ་དང་གཟུགས་ལྟ་བུ་ ནི་མི་འགལ་ཏེ། རྣམ་འགྱུར་གྱི་ངོས་ནས་གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་རང་བཞིན་གྱི་ངོས་ནས་སྒྲ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཟུགས་འཛིན་གྱི་ཚེ་ན་སྒྲའི་རྣམ་འགྱུར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མེད་ཀྱང་། སྒྲའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པས་ན་སྒྲ་ཤེས་མི་རྟག་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་ཟེར་ན། དེའི་དཔེ་མ་གྲུབ་སྟེ་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཕ་དང་བུར་བཞག་པ་ནི་ལྟོས་ས་ཐ་དད་ལ་ལྟོས་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་དོན་དམ་པར་རང་གི་ངོ་བོས་ཕ་བུ་གཉིས་ཀར་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང་། རང་གི་ངོ་བོས་ཕར་བདེན་པར་གྲུབ་ན་དེའི་བུའི་གནས་སྐབས་སུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་དེ་ཕ་ནི་བུའི་སྔོན་དུ་ཡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་བུའི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་ན་ཕར་འགྱུར་མི་སྲིད་དེ་བུ་ཕའི་སྔོན་དུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །བཏགས་པ་ཙམ་ནི་ངེད་ཀྱིས་ཀྱང་འགོག་པར་མི་འདོད་མོད་དེས་ཁྱོད་ཀྱི་ཞེ་འདོད་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་ཕ་ཡང་ཡིན་ལ་བུ་ཡ
Chinese
不是的，因为没有舍弃原有的自性。如果认为那时听不见是因为境声不近，那么没有境，就没有境的识，道理和之前一样。另外，如果你认为我（梵文天城体：ātman，梵文罗马音：ātman，藏文：བདག་，汉语字面意思：我）的智慧遍及一切众生，那么亲近一切变相和不亲近一切变相怎么能成立呢？还有，执取声音的自性怎么会变成执取色法呢？因为二者体性各异。又如境声和色法是各异的，那么它的有境也不会在没有舍弃之前的自性的情况下变成之后的，这种情况怎么会有呢？就像白色的玻璃颜色没有改变就不会变成黑色一样。《释量论》中也说：“一识不能知二，根识是决定的缘故。”就像这样。这遮止了识是常和一的实有。否则，不要认为在一个识的相续中，知声就不能知色，因为无分别的识可以同时产生多种不同类的识。即使那样，不同类的识也不是互相为一的。如果是，那么具有五种颜色的杂色和蓝色就没有差别了。他们说：就像一个人既是父亲又是儿子一样，境声和色法 是不相违的，从变相的角度来说，什么是色法，从自性的角度来说，也是声音，因为二者自性相同。因此，在执取色法的时候，虽然没有执取声音变相的识，但是有执取声音自性的识，所以没有声音的识变成无常的过失。如果这样说，那么这个比喻不成立，因为把一个人设定为父亲和儿子，只是相对于不同的所依而安立的假名，从胜义谛上来说，以自己的体性真实成立为父亲和儿子是不存在的。如果以自己的体性真实成立为父亲，那么不可能变成儿子的状态，因为父亲遍在于儿子之前。如果真实成立为儿子的自性，那么不可能变成父亲，因为儿子不可能在父亲之前。因此，那是假名而已。我们也不想遮止假名，但是那不能成就你的意愿。如果胜义谛上既是父亲又是儿子
English
It is not, because the original nature has not been abandoned. If it is thought that not hearing at that time is because the object sound is not close, then without the object, there is no consciousness of that object, the reasoning is the same as before. Moreover, if you think that my (ātman, ātman, བདག་, self) wisdom pervades all beings, then how can it be established to be close to all appearances and not close to all appearances? Furthermore, how can the nature of grasping sound become grasping form? Because the two are different in nature. Also, if the object sound and form are different, then its object-possessor will not become the latter without abandoning the previous nature. How can this happen? Just as white glass cannot turn black without changing its color. The Commentary on Valid Cognition also says: "One consciousness cannot know two, because the sense consciousness is definite." Like this. This prevents the consciousness from being permanent and one real. Otherwise, do not think that in one stream of consciousness, knowing sound cannot know form, because non-conceptual consciousness can simultaneously produce many different kinds of consciousness. Even so, different kinds of consciousness are not mutually one. If so, then the variegated color with five colors and blue would be no different. They say: Just as one person is both a father and a son, the object sound and form are not contradictory, from the perspective of appearance, what is form, from the perspective of nature, is also sound, because the two have the same nature. Therefore, when grasping form, although there is no consciousness that grasps the appearance of sound, there is a consciousness that grasps the nature of sound, so there is no fault of the consciousness of sound becoming impermanent. If you say so, then this metaphor is not established, because setting a person as a father and a son is only a nominal designation relative to different bases of dependence, from the ultimate truth, it does not exist to truly establish as a father and a son with one's own nature. If one truly establishes as a father with one's own nature, then it is impossible to become a son's state, because the father pervades before the son. If one truly establishes as the son's nature, then it is impossible to become a father, because the son cannot be before the father. Therefore, that is just a nominal designation. We do not want to prevent nominal designation either, but that cannot accomplish your wish. If in the ultimate truth, one is both a father and a son
Tibetan
ང་ཡིན་པ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་སྟེང་ན་ཡོད་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ལས་གཞན་དུ་ཁས་མ་བླངས་པས། ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོག །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྲོ་མ་ཡིན། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གང་གྱུར་པ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤིན་ཏུ་གསོག །ཅེས་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ནའང་སྙིང་སྟོབས་རྡུལ་དང་མུན་པའི་ངོ་བོ་ནི་བུ་མིན་ལ་ཕ་ཡང་མིན་ཏེ། རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེ་དོན་དམ་པར་སུ་ལ་ལྟོས་ནས་བུར་འཇོག་ཅིང་སུ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕར་བཞག་སྟེ་གང་དུའང་བཞག་མི་རུང་ངོ་། །དེས་ན་ཁྱོད་དོན་དམ་པ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་བསམས་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་གྱི་ཚེ་ནའང་སྒྲ་འཛིན་ཡོད་དོ་བསམས་ན། རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པའམ། ཡང་ན་སྒྲའི་དུས་ནའང་སྒྲ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ལ་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་ པས་ཁ་ཅིག་གི་ཚེ་ན་འཛིན་པ་དང་ཁ་ཅིག་ཚེ་ན་མི་འཛིན་པ་མི་སྲིད་དོ། །དོན་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ་གཟུགས་འཛིན་པ་དེ་སྒྲ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུའང་ཡོད་ན་སྣང་དུ་རུང་བས་དམིགས་དགོས་ན། གཟུགས་འཛིན་དེ་ནི་སྒྲ་འཛིན་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སྒྲའི་ཤེས་ཡོད་པར་ཡང་མི་མཐོང་ངོ་། །ཡང་ཁོ་ན་རེ། གཟུགས་འཛིན་དེ་སྒྲ་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་ཡང་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ནི་གཅིག་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གར་མཁན་གཅིག་ཉིད་སྔ་དྲོ་ལྷའི་ཆ་བྱད་བྱས་པ་དང་། ཕྱི་དྲོ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཆ་ལུགས་བྱས་པ་བཞིན་དུ་སྔར་གྱི་སྒྲ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཚུལ་གཞན་གཟུགས་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔར་གྱི་ཤེས་པ་དེ་རྟག་པ་མིན་པར་ཐལ་ཏེ། སྔར་གྱི་ཚུལ་ཉིད་བཏང་ནས་གནས་སྐབས་གཞན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཚུལ་སྔ་མ་ལས་གཞན་པའི་ཚུལ་ཐོབ་ནས་དེ་གཉིས་སོ་སོར་སྣང་བར་གྱུར་ཀྱང་ད་རུང་སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་མིན་ན། དེ་འདྲའི་གཅིག་ཉིད་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་འདིར་ཤེས་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྔོན་མེད་པའམ་མ་བྱུང་བའི་གཅིག་ཅིག་གོ་ཞེས་བསྙིང་ཚིག་མཛད་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ན་གཅིག་ཅེས་པ་ཆོས་གང་གི་ངོ་བོར་སོ་སོར་དབྱེར་མེད་པ་ཞིག་དང་སོ་སོར་དབྱེ་བ་ལ་ཐ་དད་དུ་བཞག་མོད་ཀྱི། འདི་ནི་སོ་སོར་དབྱེ་བ་དངོས་སུ་མཐོང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་འགལ་བ་མངོན་སུམ་པའོ་ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་སོ་སོར་མཐོང་ཡང་གཅིག་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་རིལ་པོ་གཅིག་ཏུ་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་གར་མཁ
Chinese
如果我存在，就必须存在于三种功德之上。就像你没有承认究竟谛存在于三种功德之外一样。功德的自性至高无上。不入见道。凡入见道者。如幻如化极易消散。因为你这样认为。即使如此，勇气尘埃和黑暗的本体既不是儿子也不是父亲。如果一切变现都是它的自性，那么究竟谛依靠谁而成为儿子，又依靠谁而成为父亲呢？无论依靠谁都是不行的。因此，你思索究竟谛是三种功德的自性，在执取色的时候也认为有执取声。要么执取一切变现的一切部分。或者在声的时候也不执取声。因为一切变现都具有一种自性，所以在某些时候执取，在某些时候不执取是不可能的。道理也无法成立，如果执取色者也存在于声识的自性中，因为可以显现所以必须观察。执取色者永远不会被看作是具有执取声的自性。同样，在境色中也看不到有声的知识。又有人说，即使执取色者没有被看作是执取声的自性，但知识的本体是一样的。例如，一个舞者早上装扮成天神，下午装扮成夜叉一样，之前的声识以另一种方式显现为色识的方式而被看到。如果这样说，那么之前的知识就成了不常，因为舍弃了之前的状态而获得了另一种状态的缘故。如果获得了与之前状态不同的状态，即使那两者显现为各自不同的，但仍然是之前的那个，而不是其他的。那么，这样的一个，在这个世界上，在知识言说的领域中，是前所未有或者没有出现过的一个。这是在说空话。因为所谓的一个，是指在任何法的本体上都不可分割，并且在分割上被认为是不同的。而这是明明看到了分割，却承认是一个的明显的矛盾。如果明明看到了分割，却认为是一个，那么一切都将变成一个整体。因此，舞
English
If I exist, I must exist upon the three qualities. Just as you have not admitted that the ultimate truth exists apart from the three qualities. The nature of the qualities is supreme. It does not enter the path of seeing. Whoever enters the path of seeing. Is like an illusion, extremely easy to dissipate. Because you think so. Even so, the essence of courageous dust and darkness is neither son nor father. If all transformations are its nature, then upon whom does the ultimate truth rely to become a son, and upon whom does it rely to become a father? It is impossible to rely on anyone. Therefore, you contemplate that the ultimate truth is the nature of the three qualities, and when grasping form, you also think that there is grasping sound. Either grasp all parts of all transformations. Or even in the time of sound, it does not grasp sound. Because all transformations have one nature, it is impossible to grasp at some times and not grasp at others. The reasoning also cannot be established, if the one who grasps form also exists in the nature of sound consciousness, because it can appear, it must be observed. The one who grasps form is never seen as having the nature of grasping sound. Similarly, in the object form, one does not see that there is knowledge of sound. Again, someone says, even if the one who grasps form is not seen as the nature of grasping sound, the essence of knowledge is the same. For example, just as one dancer dresses as a god in the morning and as a yaksha in the afternoon, the previous sound consciousness is seen as appearing in another way as form consciousness. If you say so, then the previous knowledge becomes impermanent, because it has abandoned the previous state and obtained another state. If a state different from the previous state is obtained, even if the two appear separately, it is still the same as before, not different. Then, such a one, in this world, in the realm of knowledge and speech, is a one that has never existed or appeared before. This is speaking empty words. Because the so-called one refers to something that is inseparable in the essence of any dharma, and is considered different in division. But this is a clear contradiction of clearly seeing the division, but admitting that it is one. If you clearly see the division, but think it is one, then everything will become one whole. Therefore, the dancer