Tibetan
་ཁྱད་པར་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉན་རང་གིས་སྟོང་པར་མཐོང་བ་དེ་ལས་རྟོགས་པ་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་ཆུང་ངུ་དང་། གྲུབ་མཐའ་གོང་མ་བས་འོག་མ་ལམ་མྱུར་ཞིང་ཟབ་པར་འགྱུར་རོ། །གནོད་པ་འདི་མ་ངེས་ཏེ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་དག་ཐབས་ལ་ལྟོས་ནས་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ལ་ཁྱད་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། རྟོགས་བྱ་མ་རྟོགས་པའི་ཆ་ཡོད་པ་དེ་དང་བྲལ་བའི་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་མིན་ན་སྤང་བྱ་ནམ་ཡང་མི་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྤང་བྱ་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ཉི་མ་ཤར་ཡང་མུན་པ་མི་སེལ་བར་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་པ་ལ་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་དང་མ་འབྲེལ་བར་བསྐྱེད་མི་ནུས་ལ། དེ་མ་སྐྱེས་ན་སྤང་བྱ་མི་འགག་ཅེས་ཁས་བླང་བར་བྱ་ཡི། རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་པོ་ནས་ཡོད་ཀྱང་དེས་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་སོ་ཞེས་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ་མཁས་པའི་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་སུ་འོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཆོས་གཅིག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས་ཀུན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་བཤད་པ་མིན་ནམ། གཅིག་སྟོང་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་དེས་འགྲེས་སྦྱར་ཏེ་ཀུན་ལ་མཐོང་ནུས་པར་ཡང་སུས་དགག་ནུས་སྙམ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གཅིག་པའང་ཁོ་བོ་འདོད། ཆོས་གཅིག་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་རིགས་པ་དེ་གཞན་ཀུན་ལ་བློས་སྦྱར་ནས་གོམས་ན་ཆོས་ཀུན་སྟོང་ཉིད་དུ་མཐོང་ བར་ཁོ་བོ་འདོད་མོད་དེ། འོན་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་གང་ཟག་རྣམས་ལས་དང་དབང་པོའི་བྱེ་བྲག་དང་། བཤེས་གཉེན་དང་ལམ་གྱི་འཇུག་སྒོའི་ཁྱད་པར་ལས་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཡོད་པ་འདི་སུ་ཞིག་གིས་དགག་ནུས་ཏེ་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གནས་སྐབས་ཁམས་སྣ་ཚོགས་པ་འདུལ་བའི་ལམ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། ཆོས་ཀུན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་ལས་མེད་པས་ན། དེ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ལམ་ཐམས་ཅད་འབབ་ཅིང་གཞོལ་བས་ན་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པས་བསྒྲུབས་པ་འདི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་སེང་གེའི་སྒྲ་སྟེ་ཚུལ་འདིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དོན་དེ་དག་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། །དེས་ན་ཉན་རང་ལ་ཆོས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པ་དང་། རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་གཉིས་ཀ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་མིན་པས་ན་ཚུལ་འདི་ལྟར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ་ཀློང་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་ཡིད་བཞིན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ཀྱི་ལེགས་པར་བཤད་པའི་ཆ་ཤས་བློའི་དབུལ་བ་སེལ་བའི་ནོར་བུའོ། །དེས་ན་ཆོས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་ནི་དེའི་བྱེ་བྲག་སྟེ་ཉི་ཚེ་བའོ། །ཆོས་བདག་འཛིན་ནི་རྨོངས་པ་སྤྱི་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ནི་དེའི་བྱེ་བྲག་སྟེ་ཤིང་དང་པ་ལ་ཤ་བཞིན་ནོ། །གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་ནི་སེར་སྣ་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྐྱེ་ཞིང་། ཆོས་བདག་ལས་འཁོར་གསུམ་དུ་རྟོག་པ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྐྱེའོ། །དེས་ན་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཁྱེན་པས་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀ་སྤོང་ལ། ཉན་རང་གི་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་རྐྱང་པ་སྤོང་། སྤོང་ཚུལ་ཡང་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་དུ་སྒྲིབ་པ་གཉིས་པོ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆ་སྤོང་། དེ་ནས་རིམ་བཞིན་སྒྲིབ་པ་ གཉིས་ཀ་མཉམ་པར་སྤང་ནས་ས་བརྒྱད་པར་ངར་འཛིན་གྱི་རྒྱུ་བ་ལོག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དག་ས་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་ཀྱང་དེ་ཕན་ཆད་ཤེས་སྒྲིབ་འབའ་ཞིག་སྤོང་། ས་བཅུ་པའི་ཐ་མར་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས་བཅོམ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མངོན་པར་གཤེགས་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་བརྙེས་པ་ཡིན་ཏེ་ཚུལ་འདིར་འཕགས་ཡུལ་གྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དགོངས་པ་གཅིག་པ་ཡིན་གྱི་བོད་ཀྱི་ཞེ་འདོད་དང་བསྲེ་བར་མི་བྱ་ལ། གནད་འདི་ཤེས་ན་གཞུང་ལུགས་དུ་མའི་འགགས་རང་གྲོལ་ཏེ་དགོངས་པའི་ཆུ་བོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཀློང་དུ་འདྲེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བདེན་བཞི་མཐོང་བས་ཉོན་མོངས་སྤངས་པའི་བུད་ཤིང་ཟད་པའི་མེ་བཞིན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྙམ་པ་ལ། སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་བཞིན་བདེན་པ་མཐོང་བར་མི་སྲིད་པར་བསྒྲུབས་ནས། སྐྱོན་གཞན་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མཐོང་བས་ཉོན་མོངས་ཙམ་སྤངས་ཀྱང་དེ་གྲོལ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་ཁོ་ནས་གྲོལ་ན་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རིགས་ཏེ་འཆིང་བ་མེད་པར་འདོད་པས་སོ། །འདོད་ཟེར་ན། ཉོན་མོངས་པ་མེད་ཀྱང་འཕགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་མོད་གལ་བུ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་ལ་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་སྨིན་པ་ད་རུང་མཐོང་བ་ཡིན་པས་གནོད་དོ། །སྐྱོན་མེད་དེ་སྔར་གྱི་ལས་ཉོན་གྱིས་འཕངས་པའི་སྐུ་ཚེ་འདི་ལ་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་འབྱིན་པར་མཐོང་ཡང་། རེ་ཞིག་ཡང་
Chinese
這是不合理的。像聲聞和獨覺所見的空性，由於無法从中提升證悟，所以小於大乘，而且下部的宗義比上部的宗義更快更深奧。如果認為這個損害是不確定的，大小乘的不同取決於方法，在於捨棄所應捨棄之物，那麼，如果不是以證悟所應證悟的智慧來捨棄所應捨棄之物，而是與未證悟所應證悟的部分分離，那麼所應捨棄之物將永遠無法捨棄。即使有證悟的智慧，它本身也無法捨棄所應捨棄之物，例如，就像承認太陽升起也無法消除黑暗一樣。因此，如果不與特殊的方法相聯繫，就無法生起特殊的證悟智慧，如果不生起，就應當承認所應捨棄之物不會止息。即使從一開始就有證悟的智慧，也不應當承認它需要依靠其他事物才能捨棄所應捨棄之物，因為這適合成為智者嘲笑的對象。那麼，一種法的空性不是被說成一切法的空性嗎？如果知道一種法是空性，誰又能否定它能通過類推而看到一切法呢？我認為一切法在本性上是一體的。我認為，如果通過思維將確定一種法在本性上的道理運用於其他一切法，並加以習慣，就能夠看到一切法都是空性。然而，誰又能否定眾生的根性和能力各不相同，以及由於善知識和進入道路的差異，而有如此多的道路顯現證悟的次第呢？沒有人能否定。這樣，雖然有各種各樣的方法來調伏各種各樣的根性，但一切法的究竟實相只有一個本性，因此，證悟它的智慧，一切道路都匯歸於全知，因此，通過法性的道理證明了究竟是一乘，這就是龍樹父子的獅子吼，應當以此方式來確定如上所說的意義。因此，聲聞和獨覺沒有證悟法無我和完全證悟，這兩者都不是大車的意旨，所以應當如此理解，即隆欽法王。
English
This is unreasonable. Like the emptiness seen by Śrāvakas and Pratyekabuddhas, since there is no way to improve realization from it, it is smaller than the Mahāyāna, and the lower tenets are faster and deeper than the upper ones. If you think that this harm is uncertain, and that the difference between the Mahāyāna and Hīnayāna depends on the method, and that there is a difference in abandoning what should be abandoned, then, if it is not by the wisdom of realizing what should be realized, which is separated from the part of not realizing what should be realized, that one abandons what should be abandoned, then what should be abandoned will never be abandoned. Even if there is the wisdom of realization, it cannot abandon what should be abandoned by itself, for example, it is like admitting that even if the sun rises, it cannot dispel the darkness. Therefore, one cannot generate special wisdom of realization without being related to special methods, and if it is not generated, one should admit that what should be abandoned will not cease. Even if there is wisdom of realization from the beginning, one should not admit that it depends on others to abandon what should be abandoned, because it is suitable to be the object of ridicule by the wise. Then, isn't the emptiness of one dharma said to be the emptiness of all dharmas? If one knows that one dharma is emptiness, who can deny that one can see all dharmas by analogy? I also think that all dharmas are one in suchness. I think that if one applies the reasoning of determining one dharma in suchness to all other dharmas through thought and becomes accustomed to it, one can see that all dharmas are emptiness. However, who can deny that there are so many stages of manifest realization of the path due to the differences in the karma and faculties of the beings to be tamed, and the differences in spiritual friends and entrances to the path? No one can deny it. In this way, although there are various methods to tame various dispositions, the ultimate reality of all dharmas is only one suchness. Therefore, the wisdom of realizing it, all paths converge and flow into the state of omniscience, so it is proven by the reasoning of the nature of reality that the ultimate is one vehicle. This is the lion's roar of Nāgārjuna and his son, and the meaning of what has been said above should be determined in this way. Therefore, since the Śrāvakas and Pratyekabuddhas do not realize the absence of self of phenomena and complete realization, neither of these is the intention of the Great Vehicle, so it should be understood in this way, that is, Longchen Rabjam.
Chinese
如意宝藏的善说部分，是消除智慧贫乏的珍宝。因此，证悟法无我的智慧是普遍的，而证悟人无我的见解是它的分支，是暂时的。执著法我是普遍的愚痴，而执著人我是它的分支，就像树和紫檀一样。执著人我产生悭吝等烦恼障，执著法我产生对三轮的分别念，是所知障。因此，证悟二无我的菩萨的智慧能断除二障，而声闻缘觉的道只能断除烦恼障。断除的方式是，在大乘见道时，断除二障的遍计部分。然后逐渐平等地断除二障，在第八地，由于我执的因反转的力量，清净地上没有烦恼，但此后只断除所知障。在第十地的末尾，用金刚喻定摧毁非常微细的二取迷乱的习气，紧接着就显现法界如是，证得法身佛，获得了智慧金刚身。在这种方式上，印度圣地的所有大车论师的观点都是一致的，不应与西藏的私见混合。如果了解了这个要点，就能自然解开许多经论的障碍，观点的河流就会融入智慧的虚空。像这样，认为通过见四谛就能像薪尽火灭一样断除烦恼而获得寂灭。通过论证，在没有证悟空性的情况下，不可能见到真谛。其他的过失是，即使通过见到人无我而断除了烦恼，但那也不是解脱的最终结果，如果仅仅断除烦恼就能解脱，那么断除所有烦恼的当下就应该解脱，因为人们认为没有束缚了。如果说：即使没有烦恼，也有圣者阿罗汉，比如大迦叶，仍然能看到以前业力的成熟，这就有害了。没有过失，虽然能看到以前的业和烦恼所推动的这个身体产生业力，但暂时仍然
English
The well-spoken part of the wish-fulfilling treasure is a jewel that dispels intellectual poverty. Therefore, the wisdom that realizes the absence of self of phenomena is universal, while the understanding that realizes the absence of self of persons is its branch, which is temporary. Grasping onto the self of phenomena is universal ignorance, while grasping onto the self of persons is its branch, like a tree and sandalwood. From grasping onto the self of persons arise the afflictive obscurations such as miserliness, and from the self of phenomena arises the conceptualization of the three spheres, which is the obscuration of knowledge. Therefore, the wisdom of a Bodhisattva who realizes the two absences of self abandons both obscurations, while the path of Hearers and Solitary Realizers abandons only the afflictive obscurations. The way of abandoning is that on the Mahayana path of seeing, the imputed aspect of both obscurations is abandoned. Then, gradually, both obscurations are abandoned equally, and on the eighth ground, due to the power of the reversal of the cause of self-grasping, there are no afflictions on the pure ground, but from then on, only the obscuration of knowledge is abandoned. At the end of the tenth ground, even the extremely subtle habitual tendencies of dualistic appearance and confusion are destroyed by the vajra-like samadhi, and immediately the Dharmadhatu is manifested as suchness, and the Buddha, the Bhagavan, attains the Vajra body of wisdom. In this way, all the great chariot masters of the holy land of India have the same view, and it should not be mixed with the private opinions of Tibet. If this key point is understood, the obstacles of many scriptures will be naturally resolved, and the river of views will merge into the expanse of wisdom. Like this, thinking that by seeing the four truths, one can abandon afflictions like a fire that has consumed its fuel and attain nirvana. Through reasoning, it is established that it is impossible to see the truth without realizing emptiness. Another fault is that even if one abandons afflictions by seeing the absence of self of persons, that is not the ultimate result of liberation, because if merely abandoning afflictions were liberation, then one should be liberated immediately upon abandoning all afflictions, because it is believed that there are no bonds. If it is said: Even without afflictions, there are noble Arhats, such as Mahakashyapa, who can still see the maturation of previous karma, this is harmful. There is no fault, although it can be seen that this body propelled by previous karma and afflictions produces karmic power, but temporarily still