Tibetan
་ལ་དང་པོ་ནས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཡིད་ཆེས་སུ་རུང་བའི་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་ལས་ཐོས་ཤིང་། འདུལ་བ་ལ་སྣང་། མདོ་སྡེ་ལ་འཇུག་མངོན་པའི་ ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་པར་ཡང་དག་པའི་ལམ་སྟོན་པའི་ལུང་དུ་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་རྐྱེན་གང་གིས་ཐེག་དམན་དེར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་དུ་ཡིད་ཆེས་པས་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་ཡིད་ཆེས་སུ་རུང་བའི་རྐྱེན་དེ་ནི་ཐེག་ཆེན་ལའང་ཡོད་པར་མཚུངས་པས་ཁྱོད་བློ་དང་ལྡན་ཞིང་གཟུ་བོར་གནས་ན་གྲུབ་ཏུ་ཉེ་བ་ཡིན་པས། འདིའང་འུ་བུ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པར་རུང་གི་མི་འགྲུབ་པ་མིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་ན། གང་ཟག་གང་ཡང་རུང་བ་གཉིས་ཀྱིས་འདོད་པའམ་དེའི་ངོར་གྲུབ་ཟིན་ནས་ཁས་བླངས་ཕན་ཆོད་ལུང་དེ་བདེན་པ་ཡིན་ན་ནི་རིག་བྱེད་སོགས་ཀྱང་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཁས་ལེན་མཁན་གང་ཟག་གཅིག་ཁོ་ན་མིན་པར་དུ་མས་ལུང་ཡང་དག་ཏུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཐེག་དམན་ནི་བཀའ་ཡིན་པར་རྩོད་པ་མེད་ལ། ཐེག་ཆེན་རྩོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་བཀའ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། རྩོད་པ་དང་བཅས་པ་ཙམ་གྱིས་ལུང་ཡང་དག་མིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་འགྱུར་ན་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་སྤྱི་ལ་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་པ་དང་བཅས་ཤིང་། ལུང་གི་བྱེ་བྲག་གི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོ་དང་ཉན་ཐོས་སྡེ་བ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་ནང་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་རྩོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཐེག་དམན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་དོར་བྱར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བསྟན་པའི་རྩ་བ་སྟེ་བསྟན་པ་གནས་པ་གང་ལ་རག་ལས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིན་ནའང་དགེ་སློང་ཉིད་ཀྱང་དཀའ་བར་གནས་ཏེ་ཡོད་པར་དཀའོ། །དེ་ལ་དགེ་སློང་ལ་སྒྲས་བརྗོད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལྔ་གསུངས་ཏེ། མིང་གི་དགེ་སློང་དང་། ཁས་འཆེ་བའི་དགེ་སློང་། སློང་བའི་ངང་ཚུལ་གྱི་དགེ་སློང་། བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་དགེ་སློང་། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་དགེ་སློང་རྣམས་ལས་དང་པོ་གསུམ་མིང་ཙམ་སྟེ། ཐ་མ་གཉིས་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་བསྟན་རྩ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་དགེ་སློང་མཆོག་ནི་ཉོན་ མོངས་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ན་དེ་དཀའ་བར་གནས་ཏེ། ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་རྒྱུ་བདེན་པ་མཐོང་བ་མི་སྲིད་དེ་ཆོས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པར་འདོད་པས་ནའོ། །གཞན་ཡང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་དགེ་སློང་ལའང་སྡེ་པ་སོ་སོའི་འདོད་པ་ནང་མི་མཐུན་པ་སོགས་རྩོད་བཅས་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྔར་བསྟན་པའི་ཤུགས་ལས་སོ། །ཁོ་ན་རེ། ཅི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་སྤངས་པའི་དགེ་སློང་མེད་དེ་སྟོང
Chinese
即使从一开始没有成立，也从可以信任的上师传承次第中听闻，在律藏中显现，进入经藏，与对法（论藏）的法性不相违背，以理证实为正确引导的圣教，以何种因缘，小乘因此就以对佛语的信任而成立呢？如果这样问，那么这种可以信任的因缘在大乘中也同样存在，如果你有智慧且公正，就接近于成立。因此，这对我们师徒二人来说都是可以成立的，并非不能成立。除此之外，如果任何一个人所希求的，或者在那个人面前已经成立并承诺之后，那个圣教就是真实的，那么吠陀等也就会变成真实的，因为承认它的人并非只有一个人，而是很多人都认为是正确的圣教。如果说小乘是佛语，没有争论，而大乘有争论，所以不是佛语。仅仅因为有争论，就不会变成不正确的圣教。如果那样的话，那么对于佛教的整个圣教，外道们都有争论，并且执持圣教的各个部分，各个宗派和十八部声闻部等内部互相争论，因此小乘也会被你抛弃。此外，教法的根本，即教法存在所依赖的是真正的比丘，但是比丘本身也很难存在，难以获得。对此，对比丘有五种以词语表达的区分，即：名字的比丘，自称的比丘，乞食行为的比丘，受具足戒的比丘，断除烦恼的比丘。其中前三种只是名字而已，后两种是殊胜的，因此这两种是教法的根本。而其中最究竟的比丘是断除烦恼的比丘，但那难以存在，因为断除烦恼之因——见真谛是不可能的，因为他们认为不具备法性的空性。此外，对于受具足戒的比丘，各个部派的观点也有不一致等争论，这在前面已经暗示过了。有人问：为什么没有断除烦恼的比丘呢？因为是空性。
English
Even if it is not established from the beginning, it is heard from the lineage of trustworthy lamas, appears in the Vinaya, enters the Sutra, and does not contradict the Dharma nature of the Abhidharma (Shastra), and is proven by reason to be the correct guiding scripture. By what cause is the Hinayana established by trusting the words of the Buddha? If you ask that, then such a trustworthy cause is equally present in the Mahayana. If you are wise and impartial, it is close to being established. Therefore, this can be established for both of us, teacher and student, and it is not impossible to establish. Apart from that, if whatever is desired by any person, or after it has been established and promised in front of that person, that scripture is true, then the Vedas etc. will also become true, because those who acknowledge it are not only one person, but many people consider it to be the correct scripture. If you say that the Hinayana is the Buddha's word, there is no dispute, but the Mahayana has disputes, so it is not the Buddha's word. Just because there is a dispute, it does not become an incorrect scripture. If that were the case, then the heretics would have disputes with the entire Buddhist scripture, and the various parts of the scripture would be held, and the various sects and the eighteen Sravaka schools etc. would argue with each other internally, so the Hinayana would also be abandoned by you. Furthermore, the root of the doctrine, that is, what the existence of the doctrine depends on, is the true Bhikshu, but the Bhikshu himself is also difficult to exist and difficult to obtain. In this regard, there are five distinctions of Bhikshu expressed in words, namely: the Bhikshu in name, the self-proclaimed Bhikshu, the Bhikshu of begging behavior, the fully ordained Bhikshu, and the Bhikshu who has abandoned afflictions. Among them, the first three are just names, and the latter two are superior, so these two are the root of the doctrine. And among them, the most ultimate Bhikshu is the Bhikshu who has abandoned afflictions, but that is difficult to exist, because the cause of abandoning afflictions—seeing the truth—is impossible, because they believe that it does not possess the emptiness of Dharma nature. In addition, for the fully ordained Bhikshu, there are also disputes such as the disagreement of opinions of various schools, which has been hinted at earlier. Someone asks: Why is there no Bhikshu who has abandoned afflictions? Because it is emptiness.
Tibetan
་ཉིད་མེད་ཀྱང་བདེན་བཞི་མཐོང་བ་ཡོད་པས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལ་བདེན་བཞིའི་མི་རྟོག་སོགས་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ལ། ལམ་གྱི་གཙོ་བོ་ཉོན་མོངས་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བའི་དངོས་གཉེན་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ངེད་ཀྱི་དེ་ཡང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས། །དེ་ནི་བདག་མེད་ལྟ་རྟེན་ཡིན། །སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེ་དོན་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་སྤངས་ནས་སེམས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་དཀའ་སྟེ་རྒྱུ་མཚན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དྲུང་ནས་མ་ཕྱུང་བར་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་ཐབས་མེད་ལ། དེ་དྲུང་ནས་འབྱིན་པ་ལ། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡུལ་སྟོང་པར་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་རྩད་ནས་ལྡོག་ཐབས་མི་སྲིད་དེ། ཡུལ་ཡོད་པར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་བར་རེ་ཞིག་བསམ་གཏན་ལྟ་བུས་མགོ་མནན་ཀྱང་སླར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་བཞིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དང་རྗེས་འབྲེལ་བའི། །འདོད་དང་སྡང་སོགས་སྤོང་བ་ནི། །དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མཐོང་བས། །ཡིན་གྱི་ཕྱི་ཚུལ་གང་གིས་མིན། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལས་ཉོན་མོངས་སྤོང་གི་གཞན་དུ་ན་དེ་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལ་དེ་དག་ན་རེ། བདག་མེད་པ་མཐོང་དགོས་པར་ཁོ་བོ་འདོད་ཀྱང་དེ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་མི་གཅིག་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཟུགས་སོགས་དངོས་སུ་ཡོད་པའི་ཆོས་ལ་མེད་ཅེས་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ལྟ་བ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཡིན་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་ནི་ཡེ་ནས་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་གནས་ཚུལ་དང་མཐུན་པའི་ལྟ་བ་ཡང་དག་ཡིན་པས་སོ་ཟེར་ན། དེ་གཉིས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མེད་དེ། གང་ཟག་གི་བདག་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་འདི་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཡིན་ལ། ཡན་ལག་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ལུས་དང་བུམ་པ་སོགས་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་བདག་མེད་པ་སྟེ། དེས་ན་འདི་གཉིས་སྟོང་གཞི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་སྟེ། ཆོས་བདག་མེད་ནི་ཆོས་སྤྱི་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི་འཁོར་བའི་རྒྱུའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་ལོགས་སུ་ཕྱེ་བ་ཙམ་ལས་སྟོང་ཚུ
Chinese
如果有人认为，即使没有证悟空性，也能见到四谛。对此，四谛的不思议等并非主要，道之主要，是能从根本上断除烦恼的对治，即是证悟无我的智慧。如《释量论》中说：“我等之彼亦从缘生，彼乃无我见所依，以空性见乃得解脱，其余修习为此义。”如是所说。因此，舍弃空性，以有心缘持之法，难以获得寂灭，原因是，若不从根拔除我执，则无有断除烦恼之方便。而要从根拔除我执，如云：“若见境无我，则有寂灭之种子。”如是，唯有见境为空性，除此之外，别无从根本上扭转之法。若不舍弃执著境实有的习气，即使暂时以禅定等压制，亦将复生，如无想定一般，将会如此宣说。如《释量论》中也说：“功德过失相随逐，欲与嗔等之舍弃，彼等未见境上故，以何外相亦不能。”如是所说。因此，从证悟俱生我执之执著境，即无自性成立之空性之真谛，才能断除烦恼，否则，则不合理。对此，彼等说道：我等虽认为必须证悟无我，然彼与空性意义不同，空性乃是对色等实有之法，施以无有之诽谤，是为可怖之见。而了知有情之我本不存在，知其不存在，乃是符合实情之正确见解。如果这样说，则此二者在空性上没有任何差别。有情之我，乃是依蕴而假立，此无有自性成立，即是有情无我。而依肢分等聚合而假立之身体与瓶等诸蕴，亦各自空无自性，即是法无我。因此，此二者仅仅是空之所依，法之差别而已。法无我是对治一切法，有情无我是对治轮回之因，因此仅仅是分开陈述，而空性之
English
If someone thinks that even without realizing emptiness, one can see the Four Noble Truths. To this, the inconceivable nature of the Four Noble Truths, etc., is not the main point. The main thing on the path is the direct antidote that eradicates afflictions from the root, which is the wisdom that realizes selflessness. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: "Our [cognition] also arises from conditions, that is dependent on the view of selflessness, liberation is attained through the view of emptiness, the remaining meditation is for that purpose." Thus it is said. Therefore, it is difficult to attain nirvana by abandoning emptiness and with minds that have objects of focus, because if self-grasping is not uprooted, there is no way to abandon afflictions. And to uproot it, as it is said: "If one sees selflessness in objects, then the seeds of existence will cease." Thus, only by seeing objects as empty is there no other way to fundamentally reverse it. If the habitual tendencies of clinging to objects as real are not abandoned, even if temporarily suppressed by meditation, etc., they will arise again, like the absorption of non-discrimination, it will be explained in this way. As it is also said in the Commentary on Valid Cognition: "The qualities and faults are interconnected, the abandonment of desire and hatred, etc., because they have not seen the objects, by what external appearance can it not be?" Thus it is said. Therefore, from realizing the truth of emptiness, which is the object of clinging of innate self-grasping, that is, the absence of inherent existence, one can abandon afflictions, otherwise, it is not reasonable. To this, they say: Although we think that selflessness must be realized, it is different from emptiness in meaning, emptiness is the imputation of non-existence to phenomena such as form, etc., which are truly existent, it is a terrifying view. And to know that the self of sentient beings does not exist from the beginning, to know that it does not exist, is a correct view that accords with reality. If this is said, then there is no difference between these two in emptiness. The self of sentient beings is merely imputed in dependence on the aggregates, this has no inherent existence, which is the selflessness of sentient beings. And the body and vase, etc., which are imputed in dependence on the collection of limbs, etc., are also empty of their own essence, which is the selflessness of phenomena. Therefore, these two are merely different in the basis of emptiness, the phenomena. The selflessness of phenomena is the antidote to all phenomena, the selflessness of sentient beings is the antidote to the cause of samsara, therefore it is merely stated separately, but the nature of emptiness