Tibetan
ལ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་བདག་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་སྟོང་པར་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པར། ཕུང་པོ་ཉིད་ནི་ངེས་པར་ཡོད་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདི་ལ་དབང་བྱེད་པའམ། བདག་པོར་གྱུར་པའི་བདག་རྟག་གཅིག་རང་དབང་བ་དེ་འདྲ་མེད་པར་ཤེས་ཀྱང་དེས་ངར་འཛིན་ཕྲ་བ་མི་སྤོང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བདག་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མ་མཐོང་བར་དུ་རྟག་བདག་སྤངས་ཀྱང་རུང་ཇི་སྲིད་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོར་དེར་འཛིན་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ངར་འཛིན་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འདི་ལ་གང་ ཟག་གི་བདག་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མ་གཏོགས་རྟག་བདག་སོགས་མེད་པར་བལྟས་ཀྱང་ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་པ་དེས་བདག་འཛིན་ལྡོག་ཏུ་མི་བཏུབ་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་བཤད་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཟླ་བའི་དགོངས་པ་ནི་མིན་ནོ། །འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། བདག་མེད་རྟོགས་ཚེ་རྟག་པའི་བདག་སྤངས་ཤིང་། །འདི་ནི་ངར་འཛིན་རྟེན་དུའང་མི་འདོད་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་མེད་ཤེས་པས་བདག་ལྟ་བ། །དཔྱིས་ཀྱང་འབྱིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མཚར། །རང་ཁྱིམ་རྩིག་ཕུག་སྦྲུལ་གནས་མཐོང་བཞིན་དུ། །འདི་ན་གླང་ཆེན་མེད་ཅེས་དོགས་བསལ་ཏེ། །སྦྲུལ་གྱི་འཇིགས་པའང་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི། །ཀྱེ་མ་གཞན་གྱི་གནམ་པོར་འགྱུར་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་འདིར་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལ་ཁྱད་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་རློམས་ནས་ཆོས་བདག་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མི་དགོས་པར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཁོ་ནས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེ་འདོད་ནི། གང་ཡོད་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ནི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་གཏན་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བ་བདག་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་མེད་པ་ཞིག་སྟེ་དེ་ཕྱིར་ཆོས་བདག་མེད་པ་འདིས་ཅི་བྱ་སྙམ་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་པར་རྩོད་པའོ། །ལེགས་པར་བརྟགས་ན་བདག་མེད་གཉིས་ཀའང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཙམ་དུ་རོ་གཅིག་ཅིང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་བདག་མེད་དམ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡོད་དེ། དེ་མེད་ན་ཉོན་མོངས་ཀྱང་སྤོང་མི་ནུས་པར་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་བསྒྲུབས་པས་སོ། །དེ་ལ་འདིར་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་གང་ཟག་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཆོས་བདག་
Chinese
有些则没有任何差别。因此，如果没有领会到我仅仅是依赖于蕴而假立的空性，那么蕴本身是必然存在的，但要知道没有能支配蕴或者成为蕴的主人的常一自在的我，即使这样也不能舍弃微细的我执。因此，在没有见到我无自性的空性之前，即使舍弃了常我，只要对自相续的蕴存在执着，那么我执就不会止息。如《宝鬘论》中所说： 只要有对蕴的执着， 那么就有对我的执着。 如果有对我的执着，那么就会有业， 从业又会产生 जन्म (janma，出生)。 这里说的是，即使仅仅认为补特伽罗（梵文：Pudgala）的我没有自性成立的空性，而没有观察常我等不存在，只要有对蕴的执着，就无法遣除我执。其他的种种解释并非龙树和月称的观点。《入行论》中也说： 证悟无我时，舍弃常我， 也不愿以此作为我执的所依。 因此，说通达无我能彻底 根除我见，真是非常稀奇。 就像看见自己家墙缝里有蛇窝一样， 解除了“这里没有大象”的疑惑， 却想以此来消除对蛇的恐惧， 唉，这简直是变成了他人的笑柄。 因此，有些人自诩于法与补特伽罗的无我之间存在巨大差异，认为不需要法无我的空性，仅仅依靠补特伽罗的无我就可以解脱，这些人的想法是：凡是存在的实物都不是空性的，而根本不存在的我，就像兔子的角一样，在实际上是不存在的，因此法无我有什么用呢？他们没有理解补特伽罗的我仅仅是依赖于蕴而假立的，而是在那里争论。如果仔细观察，就会发现二无我都是依赖于蕴而假立的空性，其体性是一样的，没有任何差别。因此，声闻和独觉具有法无我或者说证悟空性，如果他们没有证悟空性，那么也无法断除烦恼，这是通过现量成立的道理所证成的。对此，这里的声闻和独觉阿罗汉证悟了补特伽罗无自性的空性，那就是法我
English
Some have no difference at all. Therefore, without understanding that the self is merely imputed in dependence on the aggregates as empty, the aggregates themselves are definitely existent, but know that there is no such thing as a permanent, single, independent self that controls or becomes the master of these aggregates. Even knowing this does not abandon the subtle clinging to self. Therefore, until the emptiness of the self as being without inherent existence is seen, even if the permanent self is abandoned, as long as there is clinging to the aggregates of one's own continuum, the clinging to self will not be reversed. As it says in the Precious Garland: As long as there is clinging to the aggregates, So long there is clinging to self to that. If there is clinging to self, there is also karma, And from that also there is birth. Here, it means that even if one only sees the emptiness of the person (Sanskrit: Pudgala) as being without inherent existence, and does not observe the non-existence of a permanent self, etc., as long as there is clinging to the aggregates, the clinging to self cannot be reversed. Many other explanations are not the views of Nagarjuna and Chandrakirti. The Introduction also says: When one realizes selflessness, one abandons the permanent self, And one does not want this as a basis for clinging to self. Therefore, it is very strange to say that knowing selflessness completely Uproots the view of self. Like seeing a snake's nest in the cracks of one's own house wall, Dispelling the doubt that "there is no elephant here," And trying to eliminate the fear of snakes, Alas, it is simply becoming a laughingstock to others. Therefore, here, some boast that there is a great difference between the selflessness of phenomena and the selflessness of persons, and think that the emptiness of the selflessness of phenomena is not necessary, and that liberation can be achieved only through the selflessness of persons. The intention of these people is: whatever is existent is not empty, and the self, which has never existed at all, is like a rabbit's horn, something that does not exist in reality. Therefore, they wonder what is the use of the selflessness of phenomena, and they argue without understanding that the self of persons is merely imputed in dependence on the aggregates. If one examines carefully, one will find that both selflessnesses are of the same taste, merely emptiness imputed in dependence, and there is no difference at all. Therefore, the Hearers and Solitary Realizers have the selflessness of phenomena or the realization of emptiness. If they did not have the realization of emptiness, they would not be able to abandon the afflictions, which is proven by the reasoning of factual strength. In this regard, the Hearers and Solitary Realizers, the Arhats, realize the emptiness of the person as being without inherent existence, that is the self of phenomena.
Tibetan
མེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་ཡིན་སྟོང་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པར་གོ་དགོས་ཀྱི། ཕུང་སོགས་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ པར་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་རུང་པར་འགྱུར་སྟེ། བདག་མེད་འདི་ནི་འགྲོ་བ་རྣམ་དགྲོལ་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་ཐད་ཀྱི་འཇུག་པ་རང་འགྲེལ་དུ། སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བདག་མེད་གཉིས་བསྟན་པར་བརྗོད་ཅིང་། སྔར་ཉན་རང་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་པའི་དོགས་པ་བསུས་ནས་ཉན་རང་ལ་བདག་མེད་རྫོགས་པར་བསྒོམས་པ་མེད་ཅེས་དང་། སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་པོ་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཉན་རང་གིས་ཆོས་བདག་མེད་རྫོགས་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་ཆོས་བདག་མེད་མ་རྟོགས་ཞེས་དམན་ལ་དགག་པའི་སྒྲར་གསུང་སྟེ་ཉན་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཡུངས་འབྲུ་སྲིན་གྱིས་ཟོས་པའི་ནང་གི་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཆུང་བར་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་སྟོང་ཉིད་སྤངས་ནས་ཐར་ལམ་གཞན་དུ་ཡོད་པ་དགག་ཅིང་ཞི་སྒོ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་སླད་དུ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་བདག་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཚེ་བ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་གཉིས་འགལ་མེད་དུ་འཛིན་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། གཞན་དུ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ཉིད་ན་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་ཐར་བ་མེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་གསུམ་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པར་གསུངས་ཤིང་། དེར་ཡང་གཞི་ཤེས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་གཞི་ཤེས་པ་འབྲས་ཡུམ་ལ་ཉེ་རིང་གི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་སོགས་འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ། དེས་ན་སྤྱིར་སྟོང་ཉིད་ནི་ཞི་བའི་སྒོ་གཅིག་པུ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་གསུམ་པོ་གང་ཡང་རུང་སྟེ་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་དགོས་པས་ཁྱབ་ཀྱང་། ལས་དང་པོ་པ་དག་གིས་སྟོང་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་རིལ་པོ་གཅིག་བདེན་དུ་ཞེན་པའི་བློས། རྟོགས་ན་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་རྟོགས། མ་རྟོགས་ན་གཅིག་ཀྱང་མི་རྟོགས་སྙམ་པའི་དམ་བཅའ་ལ་བློ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཐམས་ཅད་རྨང་འཁྲུགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ གཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེར་མཐོང་བས་ཁྱབ་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ན་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་སོགས་སུ་སྒྲུབ་པ་དང་། གྲངས་མེད་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་དཀའ་སྤྱད་དང་། ས་ནས་སར་འཕར་བ་ན་ཆོས་དབྱིངས་གློ་བུར་བྲལ་དག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་མཐོང་བ་ཇེ་བཟང་དུ་འགྱུར་བ་དང་། གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་བས་གོང་མ་འཕགས་པའི
Chinese
也应理解为是无的差别，也是空性。如果认为蕴等一切所知皆为空性，则无论如何也不行。因为此无我乃为解脱众生。《入行论自释》中说，为对治二障而宣说了二无我。先前驳斥了声闻缘觉已证悟空性的观点，说声闻缘觉没有圆满修习无我。并且，十六空性并非大乘所共有的。因此，声闻缘觉未圆满证悟法无我的方面，被称为未证悟法无我，是贬低和否定的语气。因为经中说，声闻缘觉的智慧如同虫蛀芥子内的虚空般狭小。并且，为了否定舍弃空性而存在其他解脱道，以及否定寂灭道只有两种，所以说声闻缘觉阿罗汉具有了知依于我的真如的片面空性，这二者必须无矛盾地理解。否则，《般若经》中说，执著实有者没有解脱，并且三种菩提都依赖于空性而获得。其中也将基识等三种分别开来，说明了基识与果母的远近差别等，这应如何理解？因此，一般来说，空性是唯一的寂灭之门，因此无论哪一种菩提都必须依赖于此而获得是遍及的。但是，初学者们以执著空性为一个实有的心，认为证悟则一切同时证悟，不证悟则一个也不证悟，不要将全部精力都放在这种誓言上。如果那样，一切经和论的解释都会基础错乱。如果见到一个事物为空性，就遍及见到一切事物为空性的空性，那么大乘中就不会用多种理证来成立十六空性等，也不会有三大阿僧祇劫等的苦行，以及从地到地的提升时，以法界忽然远离垢染而作区分，见解会越来越好，并且下部宗义比上部宗义低劣了。
English
It should also be understood as a distinction of non-existence, and also as emptiness. If it is thought that all knowable things such as aggregates are empty, then it will not work in any way. Because this selflessness is for the liberation of beings. In the auto-commentary on the "Entering the Middle Way," it is said that two selflessnesses are taught as antidotes to the two obscurations. Previously, the view that the Hearers and Solitary Realizers had realized emptiness was refuted, saying that the Hearers and Solitary Realizers had not fully cultivated selflessness. Moreover, the sixteen emptinesses are not common to the Mahayana. Therefore, the aspect of the Hearers and Solitary Realizers not fully realizing the selflessness of phenomena is called not realizing the selflessness of phenomena, which is a tone of belittling and negation. Because the sutras say that the wisdom of the Hearers and Solitary Realizers is as small as the space inside a mustard seed eaten by insects. Moreover, in order to negate that there is another path to liberation by abandoning emptiness, and to negate that there are only two paths to peace, it is said that the Hearers and Solitary Realizers Arhats have a one-sided emptiness of knowing the suchness that arises from relying on the self, and it is important to understand these two without contradiction. Otherwise, the Prajnaparamita Sutra says that those who cling to reality have no liberation, and that the three bodhis are obtained by relying on emptiness. Among them, the three types such as the base consciousness are also separated, and the difference between the distance between the base consciousness and the fruition mother is explained, etc. How should this be understood? Therefore, in general, emptiness is the only gate of peace, so it is pervasive that any of the three bodhi must be obtained by relying on it. However, beginners with a mind that clings to emptiness as a real thing, thinking that if they realize it, they will realize everything at once, and if they do not realize it, they will not realize anything, do not put all your energy on this kind of vow. If so, the foundation of all sutras and commentaries will be confused. If one sees one thing as emptiness, then it is pervasive to see the emptiness of all things as emptiness, then in the Mahayana, there will be no need to establish the sixteen emptinesses, etc. with various kinds of reasoning, nor will there be the asceticism of the three great incalculable kalpas, etc., and when rising from ground to ground, the view will become better and better, distinguished by the dharmadhatu suddenly separating from defilements, and the lower tenet is inferior to the upper tenet.