Tibetan
པ་ གསུམ་པོ་རབ་ཏུ་སྤང་ནས་སུ། དེའི་གཉེན་པོར་སྟོང་ཉིད་སོགས་རྣམ་ཐར་གསུམ་པོ་བསྒོམ་པའང་བླང་དོར་གྱི་མཐར་ལྷུང་བས་ན་བདུད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ཏེ་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པའོ་དང་མཚན་མ་ཉིད་མཚན་མེད་སྨོན་པ་ཉིད་སྨོན་མེད་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་དུ་མེད་དོ། །འཁོར་བ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་སྤངས་ཤིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་བསྒོམ་པར་བྱེད་པའང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མ་ཞི་བའམ་རང་བཞིན་ཞི་བ་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཀུན་གྱི་གནས་ཚུལ་ལམ་རང་བཞིན་གྱི་དབང་དུ་ན་མྱང་འདས་བཙལ་བ་དང་འཁོར་བའི་ལམ་སྤང་བར་བྱེད་པ་གར་ཡང་མི་འགྲུབ་པའམ་མི་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པ་ཀུན་གྱི་གཟིགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་གྲུབ་པའི་གནས་ཀྱང་འཁོར་བ་སྤང་བའི་ཕ་རོལ་ཞིག་ན་གུད་དུ་མ་འདྲེས་པར་མེད་ལ་མྱང་འདས་སོགས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་ལམ་ཡང་འདི་ལས་གཞན་དུ་ན་གྲུབ་པ་མེད་དེ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་དངོས་དང་། འཐད་པ་བསྟན་པ། ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ལྡང་དང་མི་ལྡང་ཆེད་དུ་མི་སྤོང་སེམས་རྟེན་མི་འཆའ་ཞེས་མཚན་མ་དང་རྟོག་པ་ལྡང་བ་ཆེད་དུ་མི་སྤང་ཞིང་མི་ལྡང་བ་ལ་སེམས་ཀྱི་རྟེན་མི་འཆའ་བར་འབྲས་བུའམ་བདེན་དོན་ལ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། དེ་ཅིས་མི་སྤོང་ཞེ་ན། ཆོས་ཉིད་ལ་ཟུག་རྔུ་མེད་པས་འཇམ་ཞིང་དེ་རྟོགས་ན་དཔལ་དུ་གྱུར་པས་དཔལ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་དེ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་རྟོག་གི་སྐྱོན་ཕྲ་མོ་རྡུལ་ཆ་ཙམ་ཞིག་གཡོ་ བའམ་ཡོད་པར་མཐོང་ནའང་དེ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སམ་འཇམ་དཔལ་དེ་ཡིན་པས་སྤང་དུ་མེད་པས་སོ། །འོ་ན་ཆོས་ཉིད་དམ་འཇམ་དཔལ་དེར་གནས་སམ་ཞེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་གནས་པར་བྱ་བའི་གཞི་མེད་པས་ན་དེར་ཡང་མི་གནས་སོ། །འོ་ན་དེ་མངོན་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིན་སྙམ་ན་བསྒོམ་བྱའི་ཆོས་ཉིད་དང་བསྒོམ་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན། སྒོམ་པར་བྱ་བའི་སའམ་གཞི་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་སུ་ཞིག་གིས་གང་ཞིག་ལ་བསྒོམ་པས་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་རྙེད་དེ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གང་སྣང་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཅི་སྐྱེས་པ་དེ་དག་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་གང་སྤྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ལས་མི་གཞན་པས་གང་སྣང་ཡང་སྐྱོན་མེད་དོ། །སྐྱོན་མེད་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་འོང་ཞེ་ན། མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཚན་མའི་བདེན་ཞེན་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་ན་མི་འཁོར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀུན་ལ་མཚན་མའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་ཆོས་གང་ལའང་མི་འཛིན་པས་འདི་ནི་མཆོག་དང་འདི་ནི་ཐ་མ་ཞེས་བླང་དོར་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི་ལམ་གྱི་མཆོག་སྟེ་ལམ་འདི་ལྟ་བུ་རྒྱུན་དུ་བསྒོམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་ཅི་སྐྱེ་ཡང་ཅིས་མི་སྐྱོན་ན། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་ལ་ཆོས་ཀུན་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་འབྱུང་བ་མེད་པས་ན་ཤིན་ཏུ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས། བདེན་པའི་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་མེད་པར་རྟོགས་ པ་དེ་ཚེ་རྟོག་སྣང་ཇི་སྙེད་སྐྱེ་བ་ཀུན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་མི་ཤེས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡོན་ཏན་རབ་ཏུ་འབྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་དོན་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཏེ་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་དོན་ཅི་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པས་མིང་ཙམ་ཞིག་སྟེ་དེ་ནི་དགེ་བ་དང་ནི་མི་དགེ་སོགས་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འབྱེད་པ་མེད་དེ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤོང་བའམ་མ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྩོལ་བ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅིང་དམིགས་པའི་ཡུལ་གང་ལའང་སེམས་པ་མེད་དེ་སེམས་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་ཤེས་མི་ཤེས་སུ་མི་རྟོགས་པས་ཤེས་དང་མི་ཤེས་བྲལ་བའོ། །སྤང་གཉེན་ཁྱད་མེད་པས་གཉེན་པོ་དྲན་པ་དང་འབྱེད་མེད་ཆོས་གང་ལའང་སྤང་བ་དགག་པ་དང་ལེན་པ་ལ་དགའ་བ་དང་སྤང་གཉེན་འདྲ་བའམ་མཚུངས་པར་བློ་བཞག་པའང་མེད་དེ་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་ཤིང་། འདོད་མི་འདོད་མེད་པས་མཉམ་པར་གནས་ལ་ཐ་དད་དུ་མི་འབྱེད་པས་གཉིས་སུ་བརྟག་པའང་མེད་དེ་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅིར་ཡང་འཛིན་པ་མེད་པས་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་ཞིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པས་བྱ་བ་མེད་པ་དང་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བས་མི་བྱ་བ་ཡང་མེད་དེ་ཚོགས་དང་ཡོན་ཏན་གསར་དུ་སོགས་པ་དང་སྐྱོན་བྲི༷་བ་མེད་དེ་ཆོས་ཉིད་བྲི་འཕེལ་མེད་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚུལ་བཞིན་བསྒོམས་པའི་རྟགས་ཅི་ལྟ་བུ་འབྱུང་ཞེ་ན་ཆེད་དུ་རྩོལ་བར་བསྒོམ་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང་ཅིས་ཀྱང་མི་འཁྲུགས་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཉམ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དང་། གང་ལའང་ཆགས་ཤིང་འདོད་པ་ དང་ཡུལ་གྱིས་མྱོས་པ་སྟེ་ཡུལ་གྱི་ཉེས་པས་རྨོངས་པ་དང་ཡུལ་གྱིས་སྐྲག་པ་དང་མི་འདོད་པའང་མེད་དེ་དེས་ན་ཆོས་གང་ཡང་སྤང་སྟེ་བྲལ་བར་མི་བྱེད་པས་མི་འ
Chinese
从这三者彻底断绝后，将空性等三种解脱门修习作为对治，也堕入取舍的极端，因此是魔的事业，即色性是空和相即是无相，愿即是无愿，没有差别。断绝促成轮回的贪嗔痴三毒，修习趋向寂灭之路，也是魔的事业。如此行持，就是没有平息自性，或者没有证悟自性寂灭，因为就诸法的实相或自性而言，寻求涅槃和断绝轮回之路，无论在哪里都不会成就或安住。圣者们所见的行境和成就的处所，也不是在断绝轮回的彼岸，没有分离地存在，获得涅槃等功德差别的道路，也不是在此外成就，因为一切皆无自性。第二，分为正文、阐述理由、如何修习的功德三部分。第一部分是：生起和不生起，不特意断绝，心不执著所依，即对于相和分别念的生起，不特意断绝，对于不生起，心不执著为所依，不是以缘于果或真谛的方式来显现。为何不应断绝呢？因为法性没有刺痛，是寂静的，证悟它就成为光荣，所以称为光荣，即使见到那不是法性的相和分别念的细微过失，像微尘一样摇动或存在，那也是法性意义的智慧或文殊，所以不能断绝。那么，法性或文殊住在哪里呢？因为它的自性什么也没有成立，没有可以安住的基础，所以也不住在那里。那么，如果认为它不是可以显现的，那么因为所修的法性和修习的智慧二者都没有成立，因为找不到可以修习的地方或基础，谁对什么修习，能得到什么果呢？不会得到，因为心的行境，知道那个，无论显现何种境的相，生起何种心的分别念，那些都是诸法的法性，因为一切行境都不异于法性，所以无论显现什么也没有过失。没有过失，那众生为何
English
Having completely abandoned these three, practicing the three liberations such as emptiness as an antidote also falls into the extreme of acceptance and rejection, therefore it is the work of demons, that is, the nature of form is emptiness, and the characteristic is non-characteristic, aspiration is non-aspiration, there is no difference. Abandoning the three poisons of attachment, hatred, and delusion that lead to the accomplishment of samsara, and practicing the path to nirvana is also the work of demons. Such conduct is either not pacifying one's own nature or not realizing the pacification of one's own nature, because in terms of the reality or nature of all phenomena, seeking nirvana and abandoning the path of samsara will not be accomplished or abide anywhere. The object of vision and the place of accomplishment of all noble ones are not separately and inseparably on the other shore of abandoning samsara, and the path to obtaining the distinctions of qualities such as nirvana is not accomplished elsewhere than this, because everything is without self-nature. The second part is divided into three parts: the main text, the explanation of the reason, and the merit of how to practice. The first part is: arising and not arising, not intentionally abandoning, the mind does not cling to a support, that is, for the arising of characteristics and thoughts, not intentionally abandoning, for not arising, the mind does not cling to a support, it is not manifested by focusing on the fruit or the truth. Why should it not be abandoned? Because the nature of reality has no pricking pain, it is peaceful, and realizing it becomes glorious, so it is called glorious, even if one sees the subtle faults of characteristics and thoughts that are not the nature of reality, like a dust particle shaking or existing, that is the wisdom of the meaning of the nature of reality or Manjushri, so it cannot be abandoned. Then, where does the nature of reality or Manjushri reside? Because its self-nature is not established in any way, there is no basis for abiding, so it does not abide there either. Then, if one thinks that it is not something to be manifested, then because both the nature of reality to be practiced and the wisdom of practice are not established, because one cannot find a place or basis to practice, who practices what, what fruit can one obtain? One will not obtain it, because the object of the mind, knowing that, whatever aspect of the object appears, whatever thought of the mind arises, those are the nature of reality of all phenomena, because all objects of experience are not different from the nature of reality, so whatever appears is without fault. If there is no fault, then why are sentient beings
Chinese
如果问：为什么会流转轮回呢？因为执著于各种各样的相，认为是真实的。为了显示如果脱离了对相的真实执著的形态，就不会轮回。因为一切法都脱离了所有的相的形态，所以对任何法都不执著，不认为“这是殊胜的，这是低劣的”，不作取舍之想，这样修持是道路中最殊胜的，要恒常修持这样的道路。第二，无论生起什么念头，为什么都不会成为过失呢？因为所有的行，从其自性来说也是不生的，而且一切法也不是由其他的因缘所产生的，所以，诸法从其自性来说就是寂灭的。如果认识到没有丝毫真实的事物，那么，所有生起的念头和显现，都能认识到是法界自性的智慧，那就是无知的阿罗汉，是具足功德的。如上所说之义，犹如虚空一般，譬如虚空，不观察任何意义的特征，仅仅是一个名称而已，它不区分善与非善等二者法的自性，因为它是无生的。不作断除或使之不成立的努力，不对任何所缘境作意，因为心本身也是不成立的，不认为是知或非知，所以是脱离知与非知的。因为没有舍弃和对治的差别，所以没有对治的忆念和分别，对任何法都没有舍弃、遮止、接受的喜好，也没有将舍弃和对治视为相同或相等的心态，因为对任何事物都不观察。因为没有喜欢和不喜欢，所以在平等中安住，不作差别，所以也没有二取分别，不执著于“就是这样”，因为对任何事物都不执著，所以是远离言说的，因为没有追求意义，所以是无所作为的，不将身语意的业视为过失，所以也没有不作为，没有新积聚资粮和功德等，也没有减少过失，因为法性没有减少和增多。第三，如果问：如理修持的征相是什么样的呢？那就是不作意特意努力修持，无论什么都不会扰乱，了知一切都是平等性，对任何事物都没有贪恋和欲望，不为对境所迷惑，也就是不为对境的过患所愚昧，不为对境所恐吓，也没有不喜爱，因此，不对任何法作舍弃和分离，不
English
If asked, why do we transmigrate in samsara? It is because we hold onto various signs as being true. It is to show that if we are free from the aspect of truly clinging to signs, we will not transmigrate. Because all phenomena are free from all aspects of signs, we do not cling to any phenomenon, and we do not think, "This is superior, and this is inferior." To meditate without the aspect of acceptance and rejection is the most excellent of paths, and we should constantly meditate on such a path. Secondly, why is it not a fault no matter what thoughts arise? Because all conditioned things are not born from their own essence, and all phenomena do not arise from other causes and conditions, therefore, all phenomena are inherently in a state of nirvana. If we realize that there is not even a little bit of true entity, then all the thoughts and appearances that arise are realized as the wisdom of the nature of the dharmadhatu, and that is the unknowing Arhat, who is endowed with excellent qualities. The meaning of what has been taught is like the sky. For example, the sky does not have any characteristics of any kind of meaning, it is just a name. It does not differentiate between the nature of good and non-good, because it is unborn. We do not make an effort to abandon or make something unestablished, and we do not pay attention to any object of focus, because the mind itself is also unestablished. We do not think of it as knowing or not knowing, so it is free from knowing and not knowing. Because there is no difference between abandoning and remedy, there is no memory and distinction of remedy. There is no liking for abandoning, rejecting, and accepting any phenomenon, and there is no attitude of considering abandoning and remedy as the same or equal, because we do not observe anything. Because there is no liking or disliking, we abide in equality, and we do not differentiate, so there is no dualistic discrimination. We do not cling to "it is like this," because we do not cling to anything, so it is free from speech. Because we do not seek meaning, it is without action, and we do not see the actions of body, speech, and mind as faults, so there is also no non-action. There is no new accumulation of merit and qualities, and there is no decrease of faults, because the nature of phenomena has no decrease or increase. Thirdly, if asked, what are the signs of having meditated properly? It is that we do not pay attention to deliberately striving to meditate, nothing will disturb us, we know that everything is equal, and we have no attachment or desire for anything. We are not intoxicated by objects, that is, we are not deluded by the faults of objects, we are not frightened by objects, and we have no dislike. Therefore, we do not abandon or separate from any phenomenon, we do not.