Tibetan
ང་བ་དང་སེམས་ ཅན་དོར་བ་མེད་དོ། །དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་མེད་ན་དེ་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱང་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་དེ་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་དོན་དེའི་ཚུལ་གྱིས་དཔྱད་ན་དོན་དམ་པའི་རྣམ་གྲངས་སུ་བྱ་བ་སྐྱེ་འགག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དང་བསམ་པ་ལས་འདས་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བརྗོད་པ་དང་ཐ་སྙད་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་སུ། བསྟན་པ་དེ་ཀུན་བཀྲི་བའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ཏེ་ཡང་དག་ངེས་པའི་དོན་ལ་ནི་དོན་དམ་མེད་ཅིང་ཀུན་སྒྲིབ་བམ་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བའང་མེད་དོ། །ཐ་སྙད་ཙམ་མིན་པར་དོན་དམ་ཚུལ་གྱིས་ལམ་ཉིད་འདི་འདྲའོ་ཞེས་པ་དམིགས་སུ་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་ཀུན་སྒྲིབ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་མིན་ཡང་དག་པར་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་ཞེས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་དོན་མ་མཐོང་བའི་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པ་དང་མཐོང་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཆོས་ནི་གང་ལའང་ཡང་དག་པར་ན་བདེན་རྫུན་གཉིས་མེད་པས་རྫུན་པ་སྤངས་ཤིང་བདེན་པ་ལ་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཡང་དག་པར་ན་སྒོམ་པ་པོ་དང་ནི་རྟོགས་བྱ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པས་མེད་པའི་ཕྱིར་སུ་ཞིག་གང་ལ་སོམ་ཉི་ཡོད་དེ་དེ་ཕྱིར་སོམ་ཉི་མེད་པའི་ཆོས་ལ་དམ་པར་བལྟ་བའང་མེད་དེ་ལུང་ལས་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་ཞེ་སྡང་སྤང་དགོས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གོང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་དངོས་པོའི་མཐའ་རྣམས་བརྟགས་པས་རང་བཞིན་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཕྱིར་ཡོད་པ་མིན་ཡང་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ ཡོད་པ་མ་གྲུབ་ན་མེད་པ་དེ་ནི་སུའི་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་མེད་པའང་མེད་དེ་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་དགག་པའི་མེད་པ་མིན་ཡང་ཡོང་གིས་མེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའམ་ཡང་གིས་མེད་པ་ལ་ཡང་མེད་པ་གཅིག་ཐ་སྙད་གདགས་པ་མེད་དེ་མཐོང་ཐོས་མེད་ཅིང་གང་གིས་ངོ་བོར་མི་གནས་པ་དེ་ལ་སུ་ཡང་མེད་ཅེས་མི་སེམས་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་མཐའ་རྣམས་མེད་ཕྱིར་སུའི་དབུས་ཏེ་དབུས་ཀྱང་མེད་ལ་དབུས་མེད་པས་དབུས་ལའང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་སྤྱོད་པ་མཉམ་པ་ནི། ཆོས་གང་ལའང་འཇིག་རྟེན་གྱི་འདོད་ཡོན་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་ཞིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བྱས་ཀྱང་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པ་པདྨོ༷་ལྟ་བུས་འདོད་ཡོན་
Chinese
我和众生都不会被舍弃。如果连“胜义谛”这个名称都没有，那么指示“它就是这样”的言辞又怎么会有呢？如果按照前面所说的道理来分析，那么在胜义谛的范畴中，诸如“无生无灭”、“平等性”、“无二”、“超离思虑”、“空性”、“法界”、“离言说”、“离名相”等等的说法，都只是引导的名称而已。对于真正的决定性意义来说，既没有胜义谛，也没有世俗谛或遮蔽。如果不仅仅是名相，而是以胜义谛的方式来指示“道路就是这样”，那么这本身就是一种遮蔽，而不是胜义谛。如果真实存在，又怎么会有世俗谛和胜义谛这两种真理的区分呢？不会有，没有的。 第二点是：对于没有见到真谛而心存疑惑，以及见到真谛而没有疑惑的法，在任何情况下，如果真实存在，就不会有真假之分，因此不会舍弃虚假的而安住于真实的。为什么呢？因为如果真实存在，修行者和所证悟的法界自性都是不成立的，因为它们是不存在的。那么谁会对什么产生怀疑呢？因此，对于没有怀疑的法，也没有必要视为殊胜，因为经文中说，对于与经文相符的法应该避免贪恋，对于不相符的法应该避免嗔恨。 第三点是：如前所述，如果对一切事物的边际进行考察，就会发现它们的自性甚至连如幻的程度都无法成立，因此会想：虽然不是存在，但难道是某种不存在吗？如果存在不成立，那么不存在又是谁的不存在呢？因为这些不存在是相对于存在的，所以不存在也是不存在的。这样，虽然不是对存在的否定，但难道是完全的不存在吗？对于自性不生或者完全不存在的事物，也不可能安立一个“不存在”的名称，因为对于没有见闻，并且没有任何事物作为其本质存在的事物，没有人会认为它不存在，也不会说它不存在。 如前所述，因为一切边际都不存在，那么谁会有中心呢？中心也是不存在的，因为没有中心，所以也不会安住于中心。第二是行为平等：对于任何法，即使拥有统治世间一切欲妙的权力和圆满的自在，也不会被过失所染污，就像莲花一样。
English
Neither I nor sentient beings will be abandoned. If even the term "Ultimate Truth" does not exist, how can there be words pointing out "it is like this"? If we examine the meaning as explained above, then in the category of Ultimate Truth, terms such as "unborn and unceasing," "equality itself," "non-duality," "beyond thought," "emptiness," "dharmadhatu," "beyond expression," "free from names," and so on, are all just guiding terms. For the true definitive meaning, there is neither Ultimate Truth nor obscuration or conventional truth. If it were not just a term, but if the path itself were pointed out in the manner of Ultimate Truth, then that itself would be an obscuration, not Ultimate Truth. If it were truly real, how could there be a distinction between the two truths, conventional and ultimate? There would not be, there is none. Secondly: For those who have not seen the truth and have doubts, and for those who have seen the truth and have no doubts, in any case, if it were truly real, there would be no distinction between true and false, so one would not abandon the false and abide in the true. Why? Because if it were truly real, the nature of the meditator and the object of realization, the dharmadhatu, would not be established, because they are non-existent. So who would have doubts about what? Therefore, there is no need to regard the dharma without doubt as supreme, because the scriptures say that one should avoid attachment to dharma that is in accordance with the scriptures and avoid hatred towards dharma that is not in accordance with the scriptures. Thirdly: As explained above, if one examines all the limits of phenomena, it will be found that their nature cannot even be established as mere illusion, so one might think: although it is not existent, is it something that is non-existent? If existence is not established, then whose non-existence is it? Because these non-existences are relative to existence, non-existence is also non-existent. Thus, although it is not a negation of existence, is it completely non-existent? For things that are unborn by nature or completely non-existent, it is not possible to establish a name of "non-existence," because for things that have no seeing or hearing, and for which nothing exists as their essence, no one thinks that it does not exist, and no one says that it does not exist. As explained above, since all limits are non-existent, then who would have a center? The center is also non-existent, and because there is no center, one does not abide in the center either. Secondly, equal conduct: For any dharma, even if one has the power to rule over all the desirable qualities of the world and has perfect sovereignty, one is not defiled by faults, like a lotus.
Tibetan
ཀུན་ཀྱང་མི་སྤོང་བར་སྤྱོད་དེ་རྒྱུ་མཚན་སྐྱོན་ཡོན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་ཁྱད་མེད་པས་འདྲ་ཞིང་མི་འབྱེད་དེ་མཉམ་པར་གནས་པས་སོ། །སེམས་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མེད་ན་སུ་ཞིག་འཁྲུལ། དེས་ན་འཁྲུལ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ལ་འཁྲུལ་བར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་རྟོགས་ཏེ། དེས་ན་མུ་སྟེགས་སྟོན་པ་དྲུག་གིས་བསྟན་པ་དང་སྲོག་གཅོད་སོགས་ཉོན་མོངས་དང་བདུད་ཀྱིས་ལས་རྣམས་ཀྱང་མི་དམིགས་ཤིང་འདོར་དུ་མེད་པར་ཤེས་ནས་མི་འདོར་ཞིང་ངན་དུ་མི་རྟོག་གོ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པའང་ཅི་ལྟ་བུ་མཚན་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་ཅིང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ན་བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་གཉིས་མ་སྐྱེས་པར་མཉམ་པར་འདྲ་བར་སྤྱོད་དོ། །ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ལྟ་བའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའི་འཛིན་པ་ཞུགས་ཏེ་རང་གི་ཤེས་པ་ནི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དམ་ པར་བྱས་ཏེ་ཀུན་ལས་རྒྱལ་ཏེ་ལྟ་བ་དེས་བསྙེམས་པ་སྐྱེ་ན། རང་ལྟ་ལ་འདོད་ཆགས་གཞན་ལྟ་ལ་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ནས་ཕན་ཚུན་རྩོད་པ་འབྱུང་བའི་གཏི་མུག་ཡིན་ཏེ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པས་རང་ལྟ་བདེན་པར་བཟུང་བ་དང་རྫུན་པ་མེད་པས་གཞན་ལྟ་རྫུན་པར་བཟུང་བ་གཉིས་གནས་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེན་རྫུན་གཉིས་ཀ་མི་དམིགས་པའི་དོན་རྣལ་མ་མི་མཐོང་ངོ་། །གསུམ་པ་དོན་བསྡུས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྟན་པ་ནི། ཇི་སྲིད་འཇིག་རྟེན་ཡོད་མེད་བདེན་རྫུན་སྣང་མི་སྣང་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བ་དེ་སྲིད་བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ་དེ་ནི་རྟོགས་དཀའ་བའི་ཕྲ་བའི་ལམ་ཡིན་ཅིང་། འོ་ན་མི་གཡོ་བར་གནས་སོ་ཞེ་ན། རྟོག་པ་དང་མཚན་མ་གཡོའོ་ཞེས་དང་མི་གཡོའོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡང་མི་གནས་པའི་གནས་དེ་ལའང་གནས་པར་མི་བྱེད་དེ་དེས་ན་མི་གཡོ་ཞེས་པ་དེ་ལ་མི་གནས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟར་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚོར་བ་དང་ཚོར་བ་འགགས་པ་དང་། ཡིན་མིན་གྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་སྣང་བ་མེད་པ་ནི་མི་གནས་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ་དོན་དེ་ལ་དེ་བཞིན་སེམས་པས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་གསུངས་སོ། །སྤྱི་དོན་བདུན་པ་དེ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ངེས་པའི་དོན་བསྒོམ་པ་ལ་གཉིས། བསྒོམ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བསྟན་པ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པའི་དོན་མ་ནོར་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་པ་ནི་བླང་དོར་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཟུགས་སོགས་དང་མཚན་མ་དང་སྨོན་པར་འཛིན་
Chinese
一切都不舍弃地行持，因为理由、缺点、优点一切都完全没有差别，相同而不分别，安住于平等之中。如果连众生都不存在，那么谁会迷惑呢？因此，彻底认识到将没有迷惑的法视为迷惑，那本身就是迷惑。因此，要知道六外道导师所宣说的教法，以及杀生等烦恼和魔的事业，都是不可指认且不可舍弃的，从而不舍弃也不恶劣地认为。智慧方便的行持也是如此，因为自性没有成立且不住留，所以与魔的行持没有产生二元对立，平等地相同地行持。认为远离一切见解才是观察真实意义，像这样产生执着，认为自己的知识是证悟真理。如果这样执持为殊胜，胜过一切，由这种见解产生傲慢，对自己所持的见解产生贪恋，对其他见解产生嗔恨，从而产生互相争论的愚痴，因为没有所谓的真理，所以执持自己的见解为真，以及没有虚假，所以执持其他见解为假，这两种都是与实情不符的思维，因此无法见到真假都不执着的真实意义。第三，总结要义，阐述菩提心：只要世间存在有无、真假、显现不显现等心识的动摇，那就是魔的活动范围，那是难以觉察的微细之道。如果说安住于不动摇的状态，那么，连“念头和特征动摇”和“不动摇”这样的词语都不安住的状态，也不安住于那种状态，因此，对于“不动摇”这一点，更不用说安住了。这样一来，对于体验的感受和感受的止息，以及被“是与非”的念头所执取的显现的缺失，就是不住中道，因此，如此思维那个意义，就能成就无上菩提，所以，佛陀宣说了“菩提心”。第七个总义，如此确定之后，为了修习决定的意义，分为两部分：阐述修习的违品，以及阐述其对治，即不错谬地阐述修习的意义。第一部分是：修习不作意就是没有取舍，而其违品是执着于色等和特征以及愿望。
English
Acting without abandoning anything, because reasons, faults, and merits are all exactly the same without difference, being alike and not distinguishing, abiding in equality. If there are no sentient beings, then who would be deluded? Therefore, thoroughly realize that seeing delusion in the undeluded Dharma is itself delusion. Therefore, know that the teachings taught by the six heretical teachers, as well as the afflictions such as killing and the actions of demons, are neither identifiable nor abandonable, and thus do not abandon them and do not think of them as evil. The practice of wisdom and means is also such that, because its characteristics are not established and it does not abide, it is equal and similar to the actions of demons without arising duality. To think that being free from all views is to look at the true meaning is like engaging in grasping, thinking that one's own knowledge is the realization of truth. If one holds this as supreme and overcomes everything, arrogance arises from that view. If attachment arises towards one's own view and hatred arises towards other views, then ignorance arises from mutual disputes, because there is no such thing as truth. Therefore, holding one's own view as true and holding other views as false because there is no falsehood are both thoughts that do not conform to reality. Therefore, one does not see the true meaning of not fixating on either truth or falsehood. Third, summarizing the meaning, explaining the mind of enlightenment: As long as there is mental agitation such as existence and non-existence, truth and falsehood, appearance and non-appearance in the world, that is the realm of activity of demons, which is a subtle path that is difficult to realize. If one says to abide without wavering, then even the term "thoughts and characteristics waver" and "do not waver" does not abide in that state, and one does not abide in that state. Therefore, what need is there to say about abiding in the state of "not wavering"? In this way, the feeling of experience and the cessation of feeling, and the absence of appearance grasped by the notion of "yes and no," is the non-abiding Middle Way. Therefore, by thinking about that meaning in that way, one attains unsurpassed enlightenment. Therefore, the Sugata taught the "mind of enlightenment." The seventh general meaning, having thus determined, in order to meditate on the definitive meaning, is divided into two parts: explaining the opposing factors of meditation, and explaining its antidote, that is, explaining the meaning of meditation without error. The first part is: meditating on non-conceptualization is without acceptance or rejection, and its opposing factor is clinging to forms and so on, and to characteristics and aspirations.