Chinese
雖然在我的身體中顯現，但原本未獲得的能獲得之法並不存在。心和習氣如同形狀和顏色一般，既非一亦非異，因此極難觀察。第二，如果一切都是心，為何會顯現由外在的因緣所生呢？所有這些法都是因緣相互依存而產生的道理，如果心中具備了所有因的集合，就會產生，如果因消失，就會滅亡。如果從究竟的角度來觀察，就像從腐爛的種子中不會產生果實一樣，沒有真實的因就不會產生真實的果，因此無法確定這個是因，這個是果。為何說從因產生果呢？因為從無始以來，執著於因果是真實的實體，並且將因和果分別看待的內在心性，會像外在的因和緣一樣顯現，即使在夢中，也會因為分別念的力量而看到色等生滅，就像顯現一般，因為因和果這兩者都不存在，所以沒有從因產生，沒有產生，那麼與之相反的毀滅也不存在。因為沒有生和滅，所以沒有成立自和他，沒有自和他，那麼誰會死亡，誰會轉移呢？因為這兩者都不存在，沒有這兩者，所以沒有轉移，沒有恆常，沒有死亡，所以沒有斷滅。因為沒有生等，所以沒有從一個到另一個的迷惑，沒有輪迴，因此也顯現沒有脫離輪迴的涅槃，就像沒有形成水，就不會形成洪水一樣。第二，顯示顯現的基礎，心性在究竟上沒有成立。習氣的處所，阿賴耶識（ཀུན་གཞི་，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，藏文音譯：根治，汉语字面意思：一切种子的储藏处）的剎那和習氣二者從不分離，如果一個不存在，另一個也必須不存在，如果任何一個不存在，都是不可能的，那時這兩者就變成了存在與不存在相等，如果習氣不存在，那麼阿賴耶識也不存在，就像沒有繩子的結一樣。即使如此，為何說習氣不存在呢？因為與事物的本性不符，是由不真實的遍計所生，所以習氣並非存在。如果習氣不存在，那麼阿賴耶識的行境就是習氣，因此不是行境，因為它不存在，所以阿賴耶識不存在，執著的對
English
Although it appears vividly in my body, there is no originally unattained dharma to be attained. Mind and habitual patterns, like shape and color, are neither one nor different, so they are extremely difficult to examine. Secondly, if everything is mind, why does it appear to arise from external causes and conditions? All these dharmas arise in the manner of interdependent origination of causes and conditions. If the mind has a complete collection of causes, it will arise, and if the causes cease, it will cease. If we examine it in terms of ultimate truth, just as a fruit does not arise from a rotten seed, a non-existent true cause does not produce a non-existent true effect. Therefore, it cannot be established that this is the cause and this is the effect. Why is it said that the effect arises from the cause? Because from beginningless time, clinging to cause and effect as true entities, and the inner nature of mind that separately cognizes cause and effect, appears like external causes and conditions. Even in dreams, due to the power of conceptualization, forms and so on are seen as arising and ceasing, like appearances. Because those two, cause and effect, do not exist, there is no arising from cause, and if there is no arising, there is no destruction that is its opposite. Since there is no arising and ceasing, there is no establishment of self and other. If there is no self and other, who will die and who will transmigrate? Since these two do not exist, and because these two do not exist, there is no transmigration, no permanence, no death, and therefore no annihilation. Since there is no arising and so on, there is no delusion from one to another, and no samsara. Therefore, it is evident that there is no nirvana that is liberation from samsara, just as if water is not formed, a flood cannot be formed. Secondly, showing that the basis of appearance, the nature of mind, is not established in ultimate truth. The alaya (ཀུན་གཞི་，ālayavijñāna，ālayavijñāna，the storehouse of all seeds) which is the place of habitual patterns, the moment and the habitual patterns are never separate. If one does not exist, the other must not exist. If either one does not exist, it is impossible. At that time, these two become equal in existence and non-existence. If the habitual patterns do not exist, then the alaya also does not exist, like a knot without a rope. Even so, why is it said that habitual patterns do not exist? Because it does not conform to the nature of things, it is produced by untrue conceptualization, so habitual patterns do not exist. If habitual patterns do not exist, then the object of the alaya is habitual patterns, so it is not an object, and because it does not exist, the alaya does not exist, the object of clinging
Tibetan
ལ་མེད་ན་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་རིག་དེ་ཐམས་ཅད་པོ་ཡང་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གོང་ལྟར་ཕྱོགས་རྣམས་མེད་ཕྱིར་དམིགས་པ་བག་ཆགས་དང་དེ་གནས་པའི་གནས་ཀུན་གཞི་གཉིས་ཀ་མེད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་ཤིང་རིག་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། དེ་ཕྱིར་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འདི་རྣམས་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་མཐའ་ལས་འདས་ཤིང་གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་ཏེ་ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་མི་གནས་སོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟག་པ་ལ་བསྟན་བཤད་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། བདེ་གཤེགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་སངས་རྒྱས་དེ་ཡིརྫུ་འཕྲུལ་ནི་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པ་སྒྱུ་མ་དང་འདྲར་འཁྲུལ་བ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་དང་། དག་པ་འཇིག་ རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་རྩ་བ་ཚད་མེད་པའི་རྒྱུན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མ་ནོར་བ་ཉིད་ལ་ནི་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་དམིགས་ཤིང་སྐྱེ་བར་བརྟག་པ་ཡང་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་སྟེ་འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེའི་སྟེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེའི་གནས་སམ་རྒྱུ་སེམས་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མེད་པ་དེས་ན་དེ་གཉིས་མ་གྲུབ་པར་མཉམ་པར་གནས་པས་སེམས་མ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དང་ཀུན་ཏུ་འདྲར་གྱུར་ཏེ་མཚུངས་པར་གྱུར་པ་དང་། རྣམ་རིག་པས་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་མ་གྲུབ་སྟེ་ཆོས་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩེ་མོ་རུ་གྱུར་པ་དེ་དག་ཅི་ལྟ་བུའི་ཕྱོགས་ཉིད་དུའང་དམིགས་སུ་མེད་པས་ན་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འཁོར་གསུམ་དག་པའི་དགེ་རྩ་ནི་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་སྟེ་བདེན་པར་མེད་པས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་དོན་དྲུག་པ་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་ངེས་པའི་དོན་བསྟན་པ་ལ་གསུམ། བསམ་པ་མཉམ་པ། སྤྱོད་པ་མཉམ་པ། དོན་བསྡུས་ཏེ་བྱང་སེམས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལའང་། གཞི་བདེན་གཉིས་མཉམ་པས་བླང་ངོར་མེད་པར་བསྟན་པ། ལམ་བདེན་རྫུན་མཉམ་པས་ཆགས་སྡང་མེད་པ །ཡོད་མེད་མཐའ་དང་བྲལ་བས་ཀུན་ཏུ་མཉམ་པ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། ཀུན་བྱང་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སྟེ་སངས་རྒྱས་པ་དང་མ་ཆུབ་སྟེ་སེམས་ཅན་གཉིས་ཀ་མཚན་ཉིད་མེད་པར་མཉམ་ཞིང་གཅིག་པས་སངས་རྒྱས་བླ
Chinese
因为没有“那”，所以所有的识也都是不存在的。如上，因为没有方所，所以所缘习气和其所依之处阿赖耶识二者都没有，那么依赖于它们的各种识和智慧又如何产生呢？因此，这些心和心所都超越了有和无的边际，远离了一和多，无论如何都不存在。第二，考察清净之物，分为教和释，第一是：因为没有如来之菩提，所以佛陀的幻化虽然显现，但并不真实，显现为与幻术相似。第二，分为未成立无分别之智慧的显示，和未成立清净出世间之智慧的显示两种，第一是：同样，无分别之真实智慧，对于极清净之根本无量之相续，以及法界无错乱之自性，如果考察这些智慧所缘和产生之处，也无法成立，因为金刚，即无分别智慧的处所或因是心，而因为没有心，所以果智慧也没有，因此二者不成立，平等安住，与心不成立的自性完全相同，变得相等。唯识宗认为智慧是刹那的，但实际上并不成立，因为证悟法界的智慧，如金刚般成为智慧顶峰的那些智慧，在任何方面都没有所缘，因此智慧不是刹那的。第二是：三轮清净的善根如同影像，并不真实，因此依赖于它的清净世间智慧也不会存在。第六个总义，分别考察后显示决定之义，分为三：意乐平等，行为平等，以及总结意义显示菩萨。第一又分为：基之二谛平等，显示无取舍；道之真假平等，显示无贪嗔；远离有无之边，显示一切平等三种。第一是：因为染净二者都不成立，所以菩提，即成佛和未成佛，即众生二者，在无相上是平等且唯一的，因此佛
English
Since there is no 'that,' all consciousnesses are also non-existent. As above, since there are no directions, both the object of focus, habitual tendencies, and their basis, the alaya-consciousness, are absent. How then can the various consciousnesses and wisdoms that depend on them arise? Therefore, these minds and mental factors transcend the extremes of existence and non-existence, are free from one and many, and do not abide in any way whatsoever. Second, examining the nature of purification, there are two aspects: teaching and explanation. The first is: Because there is no enlightenment of the Sugata, the magical displays of the Buddha, though appearing, are not true, appearing as if similar to illusion. Second, there are two aspects: showing the non-establishment of non-conceptual wisdom, and showing the non-establishment of pure, transcendental wisdom. The first is: Similarly, the non-conceptual, true wisdom, regarding the extremely pure root of limitless continuity, and the uncorrupted nature of the Dharmadhatu, even if we examine where these wisdoms focus and arise, it cannot be established. This is because the vajra, that is, the place or cause of non-conceptual wisdom, is the mind, and since there is no mind, there is also no resultant wisdom. Therefore, the two are not established, abiding equally, completely identical to the nature of the unestablished mind, becoming equal. The Mind-Only school asserts that wisdom is momentary, but this is not actually established, because the wisdom that realizes the Dharmadhatu, like a vajra, becoming the pinnacle of wisdom, has no object of focus in any way, therefore that wisdom is not momentary. The second is: The virtuous roots of the three spheres being pure are like reflections, not truly existent, therefore the pure worldly wisdom that depends on them will also not exist. The sixth general meaning, after examining separately, shows the definitive meaning, divided into three: equality of intention, equality of conduct, and summarizing the meaning to show the Bodhisattva. The first is further divided into: the two truths of the basis being equal, showing no acceptance or rejection; the truth and falsehood of the path being equal, showing no attachment or aversion; and being free from the extremes of existence and non-existence, showing all equality. The first is: Because both defilement and purification are not established, both enlightenment, that is, becoming a Buddha, and non-enlightenment, that is, sentient beings, are equal and one in being without characteristics, therefore Buddha.