Tibetan
་འགྲུབ་པར་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྫོགས་པའི་ཚུལ་ཨ་ནུ་ཡོ་ག་ནི། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་གཞུང་ལས་གྲགས་པའི་སྒོམ་ཞིང་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བའི་དོན་ཐམས་ཅད། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྫོགས་པར་གསལ་བར་སྒོམ་ནུས་པའི་དབང་ དུ་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གཉིས་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་གཅིག་ཏུ་གསལ། གཅིག་ཏུ་དབྱེར་མེད་བཞིན་དུ་གསུམ་དུ་མ་འདྲེས་པ་སྟེ། རྒྱ་མཚོ་ལ་གཟའ་སྐར་ཤར་བའམ། རྫུ་འཕྲུལ་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ལམ་བཞི་དུས་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་དང་ལྷ་མོ་ཡི་རང་བཞིན་སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་པའི་དགོངས་དོན་ལས་མ་གཡོས་པ་དང་གཅིག །མཐའ་གང་དུ་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དོན་དབུ་མ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་ཀྱང་མ་གཡོས་པ་གཉིས་ནི་མ་གཡོས་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་ལྷག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་འཕགས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའང་གསལ་བར་བསྒོམས་པ་ནི། གསལ་བ་གཅིག་ཞེས་བྱ་ཞིང་། ཅིར་སྣང་ཅི་སྒོམ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་དབྱེར་མེད་ཞེས་བྱ་ལ། མ་འདྲེས་པ་གསུམ་ནི། ཐམས་ཅད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམ་པའང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་དང་མ་འདྲེས། ལྷག་ཏིང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྐུ་མདོག་ཕྱག་མཚན་སོགས་གསལ་བ་ཡང་གཞན་དང་མ་འདྲེས། གཙོ་གཟུངས་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སོ་སོར་མ་འདྲེས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་གསལ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྒོམ་པས་འགྲུབ་བོ། །དེ་ཡང་བཙལ་མེད་ལྷུན་གྱིས་ གྲུབ་པར་སྦྱོར་ནུས་ཤིང་། ཕྱོགས་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་ནུས་ན་ནི་རྫོགས་ཆེན་དང་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། འདིར་སྦྱོར་བ་རྩོལ་བ་དང་བཅས་པ་དང་། རིག་པ་ཕྱོགས་སུ་སྦྱོར། སྐད་ཅིག་མ་དུས་སུ་སྦྱོར་ཏེ་སྐད་ཅིག་ལ་དོན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་སྦྱར་རོ། །བསྐྱེད་རྫོགས་འདི་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ལམ་སྒོམ་ཚུལ་ཙམ་ལས། སྤྱིའི་ལྟ་བ་དང་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་མ་གསུངས་པ་ནི། དགོངས་པ་གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར། དོན་དམ་པར་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྟ་བ་དང་། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་པར་ལྟ་བ་དང་། འབྲས་བུ་བླ་མེད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཐེག་ཆེན་ཐམས་ཅད་
Chinese
想要成就。第二是，圆满次第阿努瑜伽是，瑜伽续部的经文中著名的，所有应该修习和实修的内容，能够在菩提心的自性觉性一刹那间圆满明晰地修习的，是就此能力而说的。也就是，在不离二的同时明晰为一，在一体无别同时不混杂为三，如同大海中出现星辰，或者如同神通者同时示现四种行为。其中，在胜义谛上，于无生灭的自性中任运成就的，形象的坛城，诸佛和佛母的自性，一切显有都是成佛的密意，不离此意，此为一。在任何边都不分别的意义，也不离中观法界，此二是不离二。不离此二的同时，在世俗谛中，蕴、界、处一切，以殊胜的等持，也明晰地观修坛城圣众的色身，此为明晰一。无论显现什么，无论修习什么，一切法性都平等于无生灭的菩提心界中，此为一体无别。不混杂三是：一切都观修成任运成就的坛城，也与其他的等持不混杂；殊胜等持的坛城中，身色、手印等明晰，也与其他的（坛城）不混杂；主尊、本尊眷属的坛城等，各自不混杂地在菩提心的自性觉性一刹那间明晰。这样修习就能成就。也就是，能够与不需寻找的任运成就相结合，并且能够与方时平等性相结合，那么就与大圆满没有差别了。但是，这里结合是带有勤作的，觉性与方向相结合，刹那与时间相结合，即在一刹那间将一切意义圆满结合。这生起次第和圆满次第二者的场合中，只是讲了道路修习的方式，没有讲共同的见解和果位的差别，是因为，如同上面所说的那样，胜义谛上无生灭，以及世俗谛上完全清净的幻化之神的坛城而观，以及观二谛无别，以及果位是无上菩提，对一切大乘来说。
English
It is desired to accomplish. Secondly, the perfection stage Anuyoga is, in the context of the Yoga Tantras, all the meanings that are famous and should be meditated upon and practiced, being able to clearly meditate on the nature of Bodhicitta, awareness, perfected in a single instant, is spoken of in terms of that ability. That is, while not straying from two, it is clear as one. While being one and indivisible, it is not mixed as three, like stars appearing in the ocean, or like a magician showing four actions at once. Therein, in the ultimate sense, in the nature of no arising and ceasing, the spontaneously accomplished image mandala, the nature of deities and goddesses, all phenomena and existence are the intention of enlightenment, not straying from that intention, this is one. The meaning of not conceptually thinking in any extreme, also not straying from the Dharmadhatu of Madhyamaka, these two are called not straying from two. While not straying from that, in the relative sense, all aggregates, elements, and sources, with superior samadhi, also clearly meditate on the form body of the noble ones in the mandala, this is called clear one. Whatever appears, whatever is meditated upon, all dharmata is equal in the realm of Bodhicitta, which has no arising and ceasing, this is called one and indivisible. The three that are not mixed are: meditating on everything as a spontaneously accomplished mandala, also not mixed with other samadhis; in the mandala of superior samadhi, the body color, hand gestures, etc., are clear, also not mixed with others (mandalas); the mandala of the main deity, the retinue of deities, etc., are clear in a single instant in the nature of Bodhicitta, awareness, without being mixed separately. By meditating in this way, one will accomplish. That is, being able to combine with the spontaneously accomplished without searching, and being able to combine with the equality of direction and time, then there is no difference from Dzogchen. However, here the combination is with effort, awareness is combined with direction, and the instant is combined with time, that is, in an instant, all meanings are completely combined. In the context of these two, the generation stage and the completion stage, only the way of practicing the path is spoken of, and the difference between the common view and the result is not spoken of, because, as stated above, in the ultimate sense, there is no arising and ceasing, and in the relative sense, viewing the mandala of the completely pure illusory deities, and viewing the two truths as inseparable, and the result is the unsurpassed enlightenment, for all Mahayana.
Tibetan
ཁྱད་མེད་པས་དབྱེ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །གསུམ་པ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ནི། དེ་ལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་དོན་དང་ཚུལ་གཉིས་ལས། དོན་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ཚུལ་ནི་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་དང་སྒོ་སྟེ། དེ་གཉིས་མདོར་བསྟན་པར་དགོངས་ནས། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་རང་མཚན་དང་སྤྱི་མཚན། དཀར་པོ་དང་ནག་པོ་སོགས་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་དབྱེ་བ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་དབྱེར་མེད་པར་ཏེ་གང་དུ་དབྱེར་མེད་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་དུ་དབྱེར་མེད་དེ་དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་། གང་ཟག་གི་མཚན་ཉིད་ ཐམས་ཅད་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་སུ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དབྱེར་མེད་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་ཡིན་པར་རྟོགས་ནས་བསྒོམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་ཚུལ་མདོར་བསྟན་ནས། དེ་ཡང་རྒྱུད་གསང་བ་སྙིང་པོ་ལས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེའི་སྒྲས་བསྟན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕུང་པོའི་ཡན་ལག་ནི། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལྔ་རུ་གྲགས། །སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་མང་པོ་ཀུན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད། །ས་ཆུ་སྤྱན་དང་མཱ་མ་ཀཱི། །མེ་རླུང་གོས་དཀར་སྒྲོལ་མ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ། །སྲིད་གསུམ་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག །ཅེས་འབྱུང་སྟེ། དེའི་དོན་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྣམ་པར་སྦྱར་བར་མཛད་པ། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཡེ་ནས་མ་སྐྱེས་ལ་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཆེན་པོར་གནས་བཞིན་སྣང་ཆ་རྣམས་འགགས་མེད་དུ་ཤར་བའི་ས་སོགས་རང་རང་གི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པའི་སྒྱུ་མ་རྣམས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡབ་ཡུམ་བཅུ་དང་སེམས་དཔའ་སེམས་མ་ལ་སྩོགས་པའི་རང་བཞིན་ལམ་གྱིས་བཅོས་ཤིང་བསྒྱུར་བ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་ཡེ་ནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། ས་སོགས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔ་ནི་ཡུམ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཏེ་ས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་མ། ཆུ་མཱ་མ་ཀཱི། མེ་གོས་དཀར་མོ། རླུང་དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཕྱུག་མའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། རྣམ་ཤེས་མི་བསྐྱོད་པ། ཚོར་བ་རིན་འབྱུང་། འདུ་ཤེས་སྣང་མཐའ། འདུ་བྱེད་དོན་གྲུབ། གཟུགས་རྣ
Chinese
因为没有差别，所以认为不需要区分。第三，大圆满的道理是：大圆满分为意义和道理两种。意义是说一切法都是自生智慧菩提的自性。道理是进入它的方法和门径。考虑到这两者要简要地说明，所以世间和出世间的一切法，世俗和胜义，自相和共相，白色和黑色等等，所有这些“这个和那个”的区分，都毫无分别地，在哪里没有分别呢？在身语意的坛城的自性中没有分别。例如，世俗凡人和外道所安立的一切名言的相，以及一切有情的相，都归摄于佛教之中而加以阐述。怎样没有分别呢？因为认识到它的自性本来就是如此而进行修持。简要说明了道理。而且，在《秘密藏续》中说，身语意是金刚的自性，所以用金刚的词语来表示。金刚蕴的支分是，被称为五圆满佛。诸多的处、界等，都是菩提萨埵的坛城。地、水是佛眼和嘛嘛噶，火、风是白衣和度母，虚空是法界自在母。三有本来就是清净的。这样说到。其意义是，阿阇黎作了分别解释：轮回和涅槃的一切法都是觉性菩提心的自性，所以本来没有生，安住在无生大空性中，而显现的诸法无碍地生起，地等各自能够行使自己的作用，这些幻化是十方如来父母和菩萨圣众的自性，不是像用道来改造和转变那样，而是本来就是如此。所以，一切法都是自性的涅槃。地等五大是五母的自性，即地是佛眼佛母，水是嘛嘛噶佛母，火是白衣佛母，风是誓言度母，虚空是法界自在母。同样，五蕴是五部佛：识是不动佛，受是宝生佛，想是无量光佛，行是不空成就佛，色是
English
Because there is no difference, it is considered that there is no need to distinguish. Third, the principle of Dzogchen is: Dzogchen is divided into meaning and principle. The meaning is that all dharmas are shown to be the self-nature of self-born wisdom bodhicitta. The principle is the method and gateway to enter it. Considering that these two should be briefly explained, all dharmas of the world and beyond, conventional and ultimate, self-characteristics and general characteristics, white and black, etc., all these distinctions of "this and that" are without distinction. Where is there no distinction? There is no distinction in the self-nature of the mandala of body, speech, and mind. For example, all the characteristics of terminology established by ordinary people and outsiders, as well as the characteristics of all beings, are summarized in Buddhism and explained. How is there no distinction? Because one realizes that its self-nature is originally like this and practices. The principle is briefly explained. Moreover, in the Guhyagarbha Tantra, it is said that body, speech, and mind are the self-nature of Vajra, so it is expressed with the word Vajra. The limbs of the Vajra heap are known as the five complete Buddhas. All the many ayatanas and dhatus are the mandala of Bodhisattvas. Earth and water are Buddhalocana and Mamaki, fire and wind are Pandara and Tara, and space is Dhatvishvari. The three realms are originally pure. This is said. Its meaning is that the Acharya made a separate explanation: All the dharmas of samsara and nirvana are the self-nature of awareness bodhicitta, so they are originally unborn and abide in the unborn great emptiness, while the appearing dharmas arise unceasingly, and the illusions of earth, etc., being able to perform their respective functions, are the self-nature of the ten Tathagata parents and Bodhisattvas, not like transforming and changing with the path, but originally like this. Therefore, all dharmas are the nirvana of self-nature. The five great elements of earth, etc., are the self-nature of the five mothers, that is, earth is Buddhalocana, water is Mamaki, fire is Pandara, wind is Samaya Tara, and space is Dhatvishvari. Similarly, the five skandhas are the five Buddha families: consciousness is Akshobhya, feeling is Ratnasambhava, perception is Amitabha, volition is Amoghasiddhi, and form is