Tibetan
ཏུ་གྲགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསེར་གྱི་གླེགས་མ་ལྟ་བུ་ལ། ལྷའི་དེ་ཉིད་དངུལ་ཆུ་ཞུན་མ་ལྟ་བུས་བགོས་ཏེ་སླར་བསྒོམ་པར་བཞེད་དོ། །བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དེ་ཉིད་གསུམ། གཟུགས་བརྙན་ཆེན་པོ་གསུམ། དམིགས་པ་གསུམ། ཡན་ལག་བཞི་ལྡན་ཏེ། དེ་ལ་དེ་ཉིད་གསུམ་ནི་ཡེ་ཤེས་མིང་གཟུགས་གསུམ་ཏེ། དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་ལྷའི་ཆོས་ཉིད་དག་པ་དང་བདག་གི་ཆོས་ཉིད་མ་དག་པ་གཉིས་རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་མེད་པར་རྟོགས་ནས། དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་པ་སྟེ། ལྷའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་དག་པ་དང་བདག་གི་ཤེས་པ་རང་རིག་མ་དག་པ་གཉིས་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལྷའི་སྐུ་དང་གསུང་ཁྱད་ པར་དུ་འཕགས་པར་སྣང་བ་དང་། རང་གི་ལུས་དང་ངག་ཁྱད་པར་ཅན་མིན་པར་སྣང་བའང་བྱེ་བྲག་མེད་པར་ཤེས་ཏེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ལྷར་བསྒྱུར་ཞིང་བསྐྱེད་དེ་བསྒོམས་པས། འཁྲུལ་པ་དག་པ་ཉིད་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་ལྷར་གྲུབ་པར་ལྟ་བའོ། །གཟུགས་བརྙན་ཆེན་པོ་གསུམ་ནི། ཚུལ་དེ་དང་མཐུན་པར་བསྒོམ་པ་སྟེ་སྐུ་མཚན་དཔེར་གསལ་བ་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན། དེའི་ཐུགས་ཀར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟགས་ཟླ་དཀྱིལ་བསྒོམ་པ་ཐུགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན། དེ་ལ་སྙིང་པོ་བཀོད་པ་གསུང་གི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། །དམིགས་པ་གསུམ་ནི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་དུས་སུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་མདུན་དུ་དམིགས་པ་ལ། གཟུགས་བརྙན་གསུམ་པོ་དེ་ཀུན་ཀྱང་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དམིགས་པ་གསུམ་མོ། །ཡན་ལག་བཞི་ནི། དམིགས་པ་གསུམ་བདག་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ཟློས་པ་པོ་དང་བཞི་ཆར་ཡང་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཡན་ལག་རེ་རེ་ཡིན་པས་བཞིའོ། དམིགས་པ་གཉིས་དང་ཡན་ལག་གསུམ་སོགས་དེ་ཡིས་བསྡུས་པར་ཟད་དོ། །དེས་ན་རང་ཉིད་ལྷར་མིན་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་ནམ་ཞིག་འགྱུར་སྣང་བས་རྒྱུད་དེ་ལྷར་ལྟ་བའོ། །དེའི་གྲོགས་སུ་རིགས་གསུམ་གང་ལ་མོས་པའི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་བྲིས་སམ་བླུགས་མ་དང་། རིགས་གསུམ་ཐུགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ནམ་མཚན་མ་དང་སྟེ། འཆིང་བ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ། འཛིན་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ། བསམ་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་ལས། དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་པས་རྡོར་དྲིལ། གཉིས་པ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་མཚན་པདྨ་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་སོགས། གསུམ་པ་དམ་ཡེའི་ཐུགས་མཚན་ བསྒོམ་པ་ལ་བྱའོ། །གསུང་གི་གཟུགས་བརྙན་བཟླས་བརྗོད་དང་སྟེ། འདི་ལ་ངེས་པ། བར་མ་ཆད་པ། ཚང་བ་གསུམ། དང་པོ་ཇི་ལྟར་དམ་བཅས་པ་ལྟར། གཉིས་པ་བཟླ་ཚེ་གཡལ་ལུ་མི་ཚིག་སོགས་ཀྱི
Chinese
这些被称为…。此外，将自我的真如视为金书，将本尊的真如视为熔化的水银来划分，并认为应该再次修习。念诵的真如是三种真如，三种大形象，三种所缘，具足四支。其中，三种真如是智慧、名、形三种。也就是，在胜义谛中，了悟本尊的清净法性和自我的不清净法性二者，自性无有差别，如是修习。本尊的智慧自明清净和自我的意识自明不清净二者，自性无有分别。同样，本尊的身和语显现为特别殊胜，而自己的身和语显现为没有特别之处，也了知没有差别。依此，在世俗谛中也转化为本尊并生起而修习，视错乱的清净本身为果的体性而成就为本尊。三种大形象是，以符合该方式来修习，即身相特征明显的身之形象；在其心间修习菩提心之标志——月轮，是心之形象；于其上安置心髓，是语之形象。三种所缘是，在念诵之时，于面前观想智慧勇识，这三种形象全部都应作为所缘，因此是三种所缘。四支是，三种所缘、自、誓言勇识、念诵者，四者全部都是念诵的各个支分，因此是四支。两种所缘和三种支分等，都已包含在其中了。因此，即使自己不是本尊，但由于因缘，何时会转变显现，因此将相续视为本尊。为了辅助，可以绘制或塑造所喜好的三族的身之形象，以及三族的心之形象或标志。束缚誓言之手印，执持誓言之手印，思维誓言之手印这三种。第一种是瑜伽士持金刚铃。第二种是智慧勇识的心之标志，莲花、金刚、宝剑等。第三种是将誓言本尊的心之标志用于修习。语之形象是念诵。对此有决定、不间断、圆满三种。第一种是如所立誓。第二种是念诵时不说闲话等。
English
These are known as.... Furthermore, the suchness of self is regarded as a golden book, and the suchness of the deity is divided like molten mercury, and it is considered that it should be practiced again. The suchness of recitation is three suchnesses, three great images, three objects of focus, and complete with four limbs. Among them, the three suchnesses are the three: wisdom, name, and form. That is, in the ultimate truth, realizing that the pure dharma nature of the deity and the impure dharma nature of the self are without distinction in nature, one should practice accordingly. The pure self-awareness of the deity's wisdom and the impure self-awareness of the self's consciousness are without distinction in nature. Similarly, the body and speech of the deity appear particularly superior, and one's own body and speech appear without special qualities, and it is also known that there is no difference. Based on this, in the conventional truth, one also transforms into the deity and generates and practices, viewing the purification of delusion itself as the nature of the fruit and accomplishing it as the deity. The three great images are: practicing in accordance with that method, that is, the image of the body with clear bodily marks and examples; meditating on the sign of bodhicitta, the moon disc, in its heart, is the image of the heart; placing the essence on it is the image of speech. The three objects of focus are: during recitation, when focusing on the wisdom hero in front, all three of these images should be taken as objects of focus, therefore they are three objects of focus. The four limbs are: the three objects of focus, self, samaya hero, and reciter, all four are individual limbs of recitation, therefore they are four limbs. Two objects of focus and three limbs, etc., are all included in it. Therefore, even if one is not a deity, due to causes and conditions, it may transform and appear at some point, therefore the continuum is regarded as the deity. To assist, one can draw or sculpt the image of the body of the three families that one favors, as well as the image or sign of the heart of the three families. The mudra of binding the samaya, the mudra of holding the samaya, and the three mudras of thinking the samaya. The first is the vajra bell held by the yogi. The second is the heart sign of the wisdom hero, lotus, vajra, sword, etc. The third is using the heart sign of the samaya deity for practice. The image of speech is recitation. Regarding this, there are three aspects: certainty, continuity, and completeness. The first is as vowed. The second is not speaking idle words etc. while reciting.
Tibetan
་སྐྱོན་མེད་པ། གསུམ་པ་གྲངས་མཐར་ཕྱིན་པའོ། །ཕྱིའི་སྤྱོད་ལམ་ཕྱི་ནང་གི་ཁྲུས་སོགས་སྤྱོད་ཡུལ་དག་པའི་གཙང་སྦྲ་དང་། བྱ་བ་དང་འཇུག་པའི་དུས་ཚིག་དང་། གཟའ་ཕུར་བུ་སོགས་དང་རྒྱུ་སྐར་རྒྱལ་ལ་སོགས་རྩིས་ཀྱི་ལ་ཉེ་ཐམས་ཅད་པ་གཙོ་བོར་ཕྱིའི་ཡོ་བྱད་དང་།རྒྱུ་ལྟ་བ་དང་རྐྱེན་ཕྱི་ནང་གི་ཡོ་བྱད་སོགས་ཚོགས་པའི་མཐུ་ལས་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་འདོད་པའོ། །འདིར་དོན་དམ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལྷར་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་སོ་སོ་ཙམ་བསྟན་གྱིས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་དག་མ་དག་ཇི་ལྟར་བལྟ་བའི་ཚུལ་དང་། འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་དག་ནི་མ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་དགོངས་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལྷར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལྷར་བལྟའོ་ཞེས་སྨོས་མི་དགོས་ཏེ། ལྟ་བས་ཇི་ལྟར་བཅད་པ་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ལྟ་བ་དང་སྒོམ་པ་ནི་འགལ་དུ་མི་རུང་སྟེ། རིག་པ་དང་རྐང་པར་ལྡན་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་དམིགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ནི། ཐུན་མོང་གི་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་དག་མི་མཐུན་ཡང་། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་མཚུངས་པས་གུད་དུ་མ་སྨོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ཀྱི་ ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་བསྒོམ་ཞིང་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། བཟླས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཞི། དང་པོ་ནི་བདག་དམ་ཚིག་པར་བསྐྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ཡེ་ཤེས་པ་སྤྱན་དྲངས་ནས་སྨིན་ཐད་བཞུགས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། བདག་མདུན་གྱི་ཐུགས་ཀ་ན་ཟླ་བ་དང་ཡིག་འབྲུ་བཀླག་སྔགས་བཀོད་པའོ། །བཞི་པ་ནི་དབུགས་དང་སྤྲད་དེ་ཕར་འཕྲོས་ཐུགས་དམ་བསྐུལ། ཚུར་བྱུང་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བའི་དམིགས་པ་དང་བཅས་སྐྱོན་བཅུ་སྤང་ལ་བཟླས་པའོ། །ནང་གི་ཏིང་འཛིན་དེ་དང་། ཕྱིའི་ཡོ་བྱད་དང་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་དང་དམ་ཚིག་མ་ཉམས་པ་ལ་སྩོགས་པ་གཉིས་ཀ་བསྟེན་པ་ལས་ཐུན་མོང་གི་གྲུབ་པ་དང་མཆོག་གི་རིགས་བཞི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ས་འགྲུབ་པར་འདོད་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་བསྟན་བཤད་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་རེག་པ་རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ
Chinese
无有缺失。第三是数量达到究竟。外在的行为是内外的沐浴等，行为处所清净的洁净，以及行事和进入的时间，木星等和星宿国王等，所有历算的近事，主要都是外在的用具，以及观察原因和内外的用具等聚合的力量，认为能成就悉地。此处仅仅是分别展示了胜义中无生灭，以及世俗中观想为天尊的方式。对于世俗的行为处所，如何看待清净与不清净的方式，以及果的差别等，都没有说明。此处的意图是：仅仅说了在世俗中观想为天尊，就不需要再说在世俗中视为天尊，因为如同见解所决定的那样，就通过等持来使其习惯。因为见解和修行是不能相违的，因为必须具备智慧和双足，并且密咒的经典是具有目标完全清净的行为处所的缘故。成就的果是：虽然共同的事业和悉地不相同，但最胜的悉地无上的菩提是相同的，因此没有分别说明。第二是：进入二者续部的 乘的人们的见解是，胜义中无生灭，但在世俗中观想为天尊的形象之身，并且观想其具备四种形象的等持，即我的自性，天尊的自性，等持的自性，念诵的自性四种。第一是生起我为誓言尊。第二是迎请智慧尊安住于额前。第三是：在自身和对面的心间，安布月亮和字句真言。第四是与气息相合，向外放射，策励本誓，向内收回，赐予悉地的观想，并舍弃十种过失而念诵。依靠内在的等持和外在的用具以及因缘聚合，以及不违犯誓言等二者，认为能成就共同的成就和最胜的四种姓金刚持的果位。第三有讲说和解释两种。第一是：触及法性之义，进入瑜伽续部的乘的人们的见解
English
Without any defects. The third is that the number reaches the ultimate. External conduct includes internal and external bathing, cleanliness of the place of action, and the timing of actions and entrances, Jupiter and other stars, and all the calculations related to the royal stars, mainly external implements, as well as observing causes and the power of gathering internal and external implements, etc., believing that siddhis can be achieved. Here, only the methods of no arising and ceasing in the ultimate sense, and of visualizing as deities in the conventional sense, are shown separately. The methods of how to view purity and impurity in the conventional realm of action, and the differences in results, etc., are not explained. The intention here is: Just by saying that one visualizes as a deity in the conventional sense, there is no need to say that one regards it as a deity in the conventional sense, because just as the view determines, one becomes accustomed to it through samadhi. Because view and practice cannot contradict each other, because one must have both wisdom and feet, and because the tantric scriptures have a realm of action with completely pure objects. The result of accomplishment is: Although common actions and siddhis are not the same, the supreme siddhi, unsurpassed bodhi, is the same, so it is not mentioned separately. The second is: The view of those who have entered the vehicle of both tantras is that there is no arising or ceasing in the ultimate sense, but in the conventional sense, they visualize as the form body of a deity, and the samadhi of visualizing it as having four aspects, namely, the suchness of myself, the suchness of the deity, the suchness of samadhi, and the four suchnesses of recitation. The first is to generate myself as the samaya being. The second is to invite the wisdom being to reside on the forehead. The third is: In the heart of oneself and the deity in front, arrange the moon and the syllables of the mantra. The fourth is to combine with the breath, radiate outwards, stimulate the samaya, draw back inwards, and recite with the visualization of bestowing siddhis, abandoning the ten faults. Relying on both internal samadhi and external implements, as well as the gathering of causes and conditions, and not violating the samaya, etc., it is believed that one can achieve common accomplishments and the supreme result of the four castes of Vajradhara. The third has two aspects: explanation and interpretation. The first is: Touching the meaning of dharmata, the view of those who have entered the vehicle of the yoga tantra