Tibetan
འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་རང་ལམ་གྱི་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཡི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བཅད་པ་ལྟར་མོས་པས་ངེས་པའོ། །འདིར་ལྟ་སྒོམ་འབྲས་བུ་གསུམ་དུ་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་ལྟ་བ་ཡང་། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པ་ལ་སོགས་པས་མེད་པ་ལ་རྟག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་། ཡོད་པ་ལ་མེད་པར་སྐུར་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཀུན་ཏུ་བརྟག་པ་ཡེ་མེད་པའམ་གཏན་ནས་མེད་པ་ཆད་པའི་ལྟ་བ་དང་། རྟག་པ་ལ་སྩོགས་པའི་ཡོད་པར་ལྟ་བ་ནི་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་མཐོང་བ་ཡི་སྦྲུལ་བཞིན་དུ་མེད་དེ། སྣང་གཞི་ཐག་པ་ལྟ་བུའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་སོགས་བེམ་པོ་ནི་རགས་པར་སྣང་བའི་རྒྱུ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞིའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་། ནང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ནི་དོན་དམ་པར་རམ་བདེན་པར་ཡོད་པར་ལྟ་ཞིང་། འདི་ལ་བྱེ་སྨྲ་དང་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་པོ་སྔ་མས་ འདུས་མ་བྱས་རྟག་པར་འདོད་པ་དང་། ཕྱི་མས་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་གཏན་མེད་དུ་འདོད་པ་སོགས་ནང་ཅུང་མི་མཐུན་ཞིང་བྱེ་སྨྲ་ལའང་སོ་སོའི་འདོད་པ་ཕྲ་མོ་མི་མཐུན་པ་མང་ཡང་། དོན་དུ་རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པ་འདྲ་བས་གཅིག་ཏུ་བཞག་གོ། བསྒོམ་པ་བསམ་གཏན་གྱི་རིམ་པ་དང་། སྡུག་ཀུན་འགོག་ལམ་སྟེ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་བསྒོམས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་ཡིན་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པས་བདེན་ལ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའམ་འཕགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཀྱང་ངོ་། །བདེན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདེན་བཞི་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གི་ཚུལ་ཅན་དུ་གོམས་པ་དང་། ནམ་ཞིག་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བའི་ལམ་སྐྱེ་ཞིང་། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ཁམས་གསུམ་ས་དགུའི་ཉོན་མོངས་པ་སྒོམ་སྤང་རྣམས་རིམ་པར་སྤང་སྟེ། དེ་ཡང་འདོད་ཉོན་དགུའི་རྣམ་པ་གསུམ་པ་བཞི་པ་ཡན་ཆད་ལས་གྲོལ་བ་རྒྱུན་ཞུགས། དྲུག་པ་སྤང་པ་ལན་གཅིག་ཕྱིར་འོང་། དགུ་པ་སྤང་པ་ཕྱིར་མི་འོང་། སྲིད་རྩེའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་སྤང་བ་དགྲ་བཅོམ་སྟེ་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་བཞི་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་འདུས་མ་བྱས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་གྱི་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་པས་སྒྲོ་དང་སྐུར་པའི་ཀུན་ཏུ་བརྟག་པའི་བདག
Chinese
获得果位而进入自道的乘之补特伽罗们的见解是，如以智慧所断般，以信解而决定的。此处宣说见、修、果三者。其中见，对于以蕴、界、处所摄的一切法，外道等将无有执为常有，以及将有执为无有的相状之遍计，全无或者根本没有断见，以及常等之有见，如同绳索被误认为蛇般的蛇一样是没有的。显现之基如绳索般的蕴、界、处等自性，是外境之色等事物，是粗显之因四大之极微，以及内在之识刹那，视为是胜义或者真实的。对此，说一切有部和经部二者，前者认为无为法是常有的，后者认为如同石女之子般是完全没有的等，内部稍有不同，说一切有部内部也有各自的细微差别，虽然有很多不同，但实际上承认微尘和刹那是真实的，因此归为一类。修是三摩地的次第，以及苦集灭道，即修习四圣谛。那也是因为本体如实，没有颠倒的缘故是真实的，也是因为是圣者们所证悟或者圣者的自性。那些谛也是以三界的四谛为对境，习惯于十六行相之方式，何时生起具有知忍刹那十六自性的智慧见道，之后逐渐断除三界九地的修断烦恼，那也是从欲界九地的第三品第四品以上解脱的是预流果，断除第六品的是一来果，断除第九品的是不来果，断除有顶之烦恼全部的是阿罗汉，因此成就四种果位。第二是获得独觉佛果位的自性，即无为法的体性，而进入获得此果位的道之乘者们的见解是，对于一切法，外道等所作的增益和诽谤之遍计的自我。
English
The view of those individuals who enter the vehicle of their own path to attain the result is determined by faith, as if cut off by wisdom. Here, the three of view, meditation, and result are taught. Among them, the view is that for all phenomena included in the aggregates, elements, and sense bases, the imputation of permanence to what is non-existent by external non-Buddhists, etc., and the pervasive conceptualization of the nature of denying what exists as non-existent, is completely absent or fundamentally absent, which is a nihilistic view. And the view of existence, such as permanence, is non-existent like a snake seen in a rope. The nature of aggregates, elements, and sense bases, like the basis of appearance, the rope, is the external form, etc., matter is the gross cause of the four great elements' subtle particles, and the internal consciousness, the moment, is seen as truly or ultimately existent. Regarding this, the two, the Vaibhashika and the Sautrantika, the former believes that the unconditioned is permanent, and the latter believes that it is completely non-existent like the child of a barren woman, etc., there are some internal differences, and even within the Vaibhashika, there are many subtle differences in their respective beliefs. However, in essence, they both acknowledge the truth of particles and moments, so they are classified as one. Meditation is the stages of Samadhi, and the four noble truths, namely suffering, origin, cessation, and path, are meditated upon. That is also true because the essence is as it is, without inversion, and also because it is realized by the noble ones or is the nature of the noble ones. Those truths are also accustomed to the sixteen aspects by focusing on the four truths of the three realms, and when the path of seeing of wisdom with the nature of sixteen moments of knowledge and acceptance arises, then gradually the afflictions to be abandoned by meditation of the nine grounds of the three realms are gradually abandoned. That is, those who are liberated from the third and fourth aspects of the nine afflictions of the desire realm are Stream-enterers. Those who abandon the sixth aspect are Once-returners. Those who abandon the ninth aspect are Non-returners. Those who abandon all the afflictions of the peak of existence are Arhats, thus accomplishing the four fruits. The second is the nature of the fruit of the Pratyekabuddha, which is the characteristic of the unconditioned. The view of those who have entered the path to attain this fruit is that for all phenomena, the self of pervasive conceptualization of the imputation and defamation made by non-Buddhists, etc.
Tibetan
་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ལྟ་བ་ཉན་ཐོས་དང་མཐུན་ཞིང་། དེ་ལས་ ཁྱད་པར་དུ་ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་ལས་གཟུགས་ཅན་བཅུ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མིན་པའི་གཟུགས་ཏེ་མདོར་ན་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོར་གཏོགས་པའི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ཤིང་དེ་གོམས་པས་ནམ་ཞིག་སྲིད་པ་ཐ་མར་རང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་དུས་ནའང་ཉན་ཐོས་ལྟར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་མི་ལྟོས་པར། ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཚུལ། སྔོན་དཀར་པོ་རྣམ་པར་མཐོང་བའི་ས་སོགས་སུ་སངས་རྒྱས་ལ་བསྟེན་ཅིང་སྦྱངས་པ་གོམས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བདེན་བཞིའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ཏེ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བདུན་སྡུག་བདེན་ཉོན་མོངས་གསུམ་དང་ལས་གཉིས་ཀུན་འབྱུང་། ཀུན་ཉོན་དེ་དག་བྲལ་བ་འགོག་བདེན། དེར་འགྲོ་བའི་ལམ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་རྟོགས་ནས་གོམས་པ་ལམ་མོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་རེ་རེ་ལའང་བཞི་བཞི་ལྡན་ཏེ། དེ་དག་རང་གི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་སྡུག་བདེན། དེ་དག་གཅིག་རྐྱེན་གཅིག་གིས་འགྲུབ་པ་ཀུན་འབྱུང་། གཅིག་འགག་པས་གཅིག་འགོག་པ་འགོག་བདེན། དེ་དག་འགོག་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྒོམ་པ་ལམ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བདེན་བཞི་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཀྱང་། ཡན་ལག་རེ་རེ་ལ་འབྱུང་བས། །ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་དགུ་བཅུ་རྩ་གཉིས། སྟན་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་སྐྱེས་ནས་རང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་བོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོའི་དོན་རྟོགས་ཏེ། དེ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངག་ཤིན་ཏུ་ འགོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཀྱང་། བརྗོད་དུ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་འཇུག་སྟེ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མ་སྤངས་བས་སོ། །དེ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ནི་ཀུན་གྱི་ལམ་ཐུན་མོང་སྟེ། ཉན་ཐོས་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཕྱི་རོལ་པས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སེལ། རང་རྒྱལ་གྱིས་དེ་ལས་ཟབ་ཏུ་རྟོགས་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པས་དེ་བས་ཀྱང་ཟབ་ཏུ་རྟོགས་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་བདག་ཏུ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས། དབུ་མ་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་པས་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །དེ་ལྟར་ལམ་སྒོམ་ཚུལ་བསྟན་ནས
Chinese
认为没有常与断等见解，这与声闻乘相同。但与声闻乘不同的是，在五蕴中，色蕴的生处和界中的十色，以及法界的一部分，即非显色，总之，对于属于色蕴的法，认识到无我，并且通过对此的串习，当最终获得自证菩提果位时，也像声闻乘一样，不依赖善知识。如何修习呢？以前在白色显现之地等处，依止佛陀并串习，通过串习的力量，领悟具有四谛自性的十二缘起支的意义。也就是，七苦是苦谛，三烦恼和二业是集谛。断除这些烦恼是灭谛。通往灭谛的道路是领悟缘起的意义并串习，这就是道谛。另一种方式是，十二缘起支的每一个都具备四谛。获得它们自身的体性是苦谛。它们互相成为因缘而成就，这是集谛。一个止息则另一个止息是灭谛。为了止息它们，如实地修习，这就是道谛。这样，以四谛为对境的十六刹那智，也出现在每一个支分上。因此，一百九十二个智慧刹那，在一个座垫上生起，从而获得自证菩提的果位。通过这样的方式，领悟如幻如梦般甚深法性的意义。即使安住于无法言说的、极度止息语言的等持中，仍然会产生“无法言说”的念头，这是因为没有舍弃执着的分别念。缘起是所有人的共同道路。声闻乘因为执着于因果的相状，所以能消除外道对因果的邪见。独觉乘比声闻乘更深入地领悟，认识到因果的自性在可执取的意义上也是不存在的。瑜伽行者比独觉乘更深入地领悟，认识到因果的事物在可执取的我上也是不存在的。中观行者认识到因和果的事物在自证的体性上也是不存在的，因此戏论得以寂灭。这样，讲述了修道的次第之后。
English
The view of not having permanence and annihilation, etc., is similar to that of the Shravakas. However, unlike them, in the five aggregates, the origin of the form aggregate and the ten forms from the realms, and one aspect of the dharma realm, which is non-manifest form, in short, realizing the selflessness of the dharmas belonging to the form aggregate, and through familiarizing with this, when one eventually attains the fruit of self-enlightenment, like the Shravakas, one does not rely on a spiritual friend. How to meditate? In the past, in places where white is seen, etc., relying on the Buddha and practicing, through the power of habituation, one understands the meaning of the twelve links of dependent origination, which are the nature of the four truths. That is, the seven sufferings are the truth of suffering, the three afflictions and two actions are the origin of suffering. The cessation of these afflictions is the truth of cessation. The path to that is understanding the meaning of dependent origination and practicing it, which is the path. In another way, each of the twelve links has four aspects. Attaining their own nature is the truth of suffering. They are accomplished by one condition causing another, which is the origin. When one ceases, the other ceases, which is the cessation. For the sake of ceasing them, meditating on them without reversing them is the path. In this way, the sixteen moments of wisdom that focus on the four truths also arise in each link. Therefore, one hundred and ninety-two moments of wisdom arise on one seat, and one attains the fruit of self-enlightenment. Through such a way, one understands the meaning of the profound nature of reality, which is like an illusion. Even when abiding in the samadhi that completely stops speech that cannot be expressed, the thought of "cannot be expressed" still arises, because the conceptual thought of grasping has not been abandoned. Dependent origination is the common path for all. Because the Shravakas are attached to the characteristics of cause and effect, they eliminate the wrong views of outsiders about cause and effect. The Pratyekabuddhas understand it more deeply than that, realizing that the nature of cause and effect does not exist even in the sense of being graspable. The Yogacharas understand it even more deeply than that, realizing that the objects of cause and effect do not exist even as a self to be grasped. The Madhyamikas realize that the objects of cause and effect do not exist even as the nature of self-awareness, therefore, elaboration is pacified. Thus, after showing the way to meditate on the path.