Tibetan
ས་སངས་རྒྱས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ལམ་གྱིས་གསར་དུ་བསྒྲུབ་ཅིང་གཉེན་པོས་བཅོས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། །ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་ནི། ལྟ་བ་དེའི་ངང་ནས་ཕུང་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅན་བདག་ཉིད་ལྷར་ཤེས་པ་སྟེ། དེའང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། བདག་ཉིད་ཀྱང་ཡེ་ནས་ལྷའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། མ་ཧཱ་སོགས་ཀྱི་ལྟ་བའི་ངང་ནས་བདག་ལྷར་བསྐྱེད་པ་ལྟར་ད་ལྟ་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པའོ། །སྒྲུབ་པ་ནི་ཡུམ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེའང་མ་ཧཱ་སོགས་ཀྱི་ཡུམ་བསྐྱེད་པ་ལྟ་བུ་མིན་གྱི་ཡུམ་ཆེན་མོ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལས། ནམ་མཁའ་ཉིད་ཡུམ་ཆེན་མོ་ས་ཆུ་མེ་རླུང་བཞིར་སྣང་ཞིང་། དེ་ཡང་གོ་འབྱེད་པ་དང་། རྟེན་བྱེད་པ་དང་། སྡུད་པ་དང་། སྨིན་པ་དང་། གཡོ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཡུམ་ཡེ་ནས་ཡིན་པར་རྟོགས་པའོ། །སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ནི། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འབྲེལ་བ་སྟེ། དེའང་ཅི་ལྟར་འབྲེལ་ན། ཡུམ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཡུམ་གྱི་མཁའ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལས། མ་འགགས་པར་སྣང་བའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་སངས་རྒྱས་ཐབས་ཀྱི་ཡབ་སྨོན་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ད་ལྟ་ལམ་གྱིས་ཟུང་དུ་སྦྲེལ་བ་ལྟ་བུ་མིན་པར་ཡེ་ནས་ཟུང་དུ་གྱུར་པའི་འབྲེལ་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་སྲས་སྤྲུལ་པ་ལྕམ་དྲལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ནི། མ་ཧཱ་སོགས་ཀྱི་ཡབ་ཡུམ་འབྲེལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་སྲས་ལྕམ་དྲལ་འཕྲོ་བ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་དོན་ལ། ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡུམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རོལ་ཅིང་དེ་ལ་མ་འགགས་མི་དམིགས་དབྱེར་མེད་ཕྱོགས་ཞེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཅིར་ཡང་འཆར་བ་རོལ་མོ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི། གཉིས་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་ཡང་མེད་པས་ཡེ་ཤེས་དགྱེས་པ་དེ་ནི་བདེ་བའི་མཆོག་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་བའི་སྒྱུ་མའི་རྒྱུན་ལ་རོལ་ཞིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །བདེ་བའི་དུས་ཉིད་ན་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣམ་ཐར་གྱི་དོན་མཐའ་གང་དུའང་མི་དམིགས་ཤིང་མཁའ་དང་སྙོམས་པ། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་ར་བ་ལས་མི་འདའ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ ཉག་གཅིག་གི་ཀློང་དུ་གྱུར་ནས་བྱེད་སྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཟག་པའི་རྒྱུ་
Chinese
认识到，以道新成就佛性，且不可用对治来修正。近依是：从那个见解的层面，了知五蕴自性之自身为本尊。因为一切法本来就是佛性，所以自身也本来就是本尊的自性。不是像从嘛哈等见解的层面，将自己观想为本尊那样，现在才去成就。修持是生起佛母：也不是像嘛哈等生起佛母那样，而是从大佛母虚空界中，虚空本身显现为大佛母地水火风四种。并且也了知那是开启、作为所依、摄集、成熟和做变动之事的本来之佛母。大修持是方便与智慧结合：那又是如何结合的呢？从佛母五大种性空性的智慧，以及佛母虚空空性的解脱中，不间断显现的五蕴之佛，是方便之父，从无愿的解脱中，不是像现在以道双运那样，而是从本来就成为双运的结合中，从菩提心中无别的自性中，一切生处都成为子化身兄妹的自性。不是像嘛哈等的父母结合之菩提心生出子兄妹那样，而是在本来成佛的意义上，于境法界佛母如幻中，以觉性智慧佛父如幻而嬉戏，并且在那不间断、不缘、无别、远离一切偏执的安乐智慧中，无论显现什么都如游戏般的体验，因为没有丝毫二取执着，所以智慧欢喜就是至乐，以那样如幻的相续而嬉戏和体验的方式，那也是远离刹那的自性相续，犹如虚空。安乐之时，一切戏论皆离，无相解脱之义，于任何边都不执着且与虚空等同，不超出大中舍的范围，乃是法性自生之智慧，成为唯一之界中，无作任运成就，于此无漏之因。
English
Recognizing that Buddhahood is newly attained through the path, and cannot be corrected by antidotes. The near approach is: from the perspective of that view, understanding oneself, the nature of the five aggregates, as the deity. Because all phenomena are inherently of Buddha-nature, one's own self is also inherently of the nature of the deity. It is not like generating oneself as the deity from the perspective of the Maha and other views, but realizing that it is not something to be accomplished now. The practice is the generation of the Mother: it is not like the generation of the Mother in Maha and other systems, but from the realm of the Great Mother, the expanse of space, space itself appears as the Great Mother, the four elements of earth, water, fire, and wind. And also realizing that she is the original Mother who performs the functions of opening, serving as a support, gathering, ripening, and causing movement. The great practice is the union of skillful means and wisdom: and how is that united? From the wisdom of the Mother's five great elements of emptiness, and from the liberation of the Mother's emptiness of space, the Buddhas of the five aggregates, appearing without interruption, are the Father of skillful means, from the liberation without aspiration. It is not like uniting them as a pair through the path now, but from the union that has been a pair from the beginning, from the nature of non-duality in Bodhicitta, all births become the nature of sons, emanations, brothers and sisters. It is not like the Bodhicitta of the union of father and mother in Maha and others giving rise to sons, brothers and sisters, but in the meaning of being enlightened from the beginning, in the realm of the object of Dharma, the Mother is like an illusion, with the wisdom of awareness, the Father is like an illusion, playing, and in that uninterrupted, non-referential, non-dual, free from all partiality, blissful wisdom, experiencing whatever arises as a play. Because there is not even a particle of clinging to dualistic grasping, the joy of wisdom is the supreme bliss, playing and experiencing in such an illusory continuum, which is also the continuum of the nature that is free from moments, like space. At the time of bliss, all elaboration is abandoned, the meaning of liberation without characteristics, not fixating on any extreme and being equal to space, not going beyond the scope of great equanimity, is the self-arisen wisdom of Dharma-nature, becoming the sole expanse, spontaneously accomplished without action or effort. In this, there is no cause for outflows.
Tibetan
གཟུང་འཛིན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་དག་ཅིང་མི་འགག་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་སྣང་བ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། དེ་ཡང་སྤྲོས་མཚན་འཛིན་ཞེན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་གཉིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པ་དེས་བདུད་རྣམ་པ་བཞིའང་བརྟུལ་ནས་མཐར་ཕྱིན་པའི་དོན་འགྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་བདུད་བཞི་བརྟུལ་ཚུལ་ནི། བསྙེན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་མ་སྐྱེས་པའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས་འཆི་བདག་གི་བདུད་བཅོམ། ཉེར་བསྙེན་བདག་ཉིད་ལྷར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས་ཕུང་པོའི་བདུད་བཅོམ། སྒྲུབ་པ་ཡུམ་བསྐྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་རྡུལ་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་བཅོམ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཐབས་ཤེས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་མཚན་ཉིད་མི་དམིགས་མཁའ་དང་སྙོམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ལྷའི་བུའི་བདུད་བར་ཆད་གཡེང་པའི་བདུད་བཅོམ། དེ་ལྟར་ན་གང་ལ་བདུད་རྣམ་པ་བཞི་འདུལ་བར་བྱེད་པའི་མཐུ་ཡོད་པའི་ལམ་དེ་ནི་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྩོལ་བ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ལམ་ཆེན་པོའོ། །བཞི་པ་ནི། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐེག་པ་འོག་མ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་བཀོད་སོགས་ཀྱི་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒྱུ་འཕྲུལ་འདོད་དགུར་འཇོ་བ་ ཡིད་བཞིན་གྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་རྣམ་པས་རྒྱ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པའི་འཁོར་ལོ་ཡེ་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་སྟེ་རྡུལ་ཚོན་སོགས་དང་གཟུགས་བརྙན་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའང་ཡེ་སངས་རྒྱས་པའི་དོན་རྟོགས་བྱེད་གསང་སྙིང་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་མན་ངག་དང་བཅས་པ་རྫོགས་ཆེན་སོགས་ཐབས་ཀྱི་ཐེག་པའི་གཞུང་རྣམས་ཐོག་མར་ཉན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བླ་མ་ལས་ཐོས་པ་ནི་མིག་ཕྱེ་བའོ། །བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བའོ། །སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་ནས་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་སྟེ་དབང་བསྐུར་ཐོབ་པའོ། །དེ་ལྟར་ཞུགས་ནས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པའོ། །ད་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་འདི་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་ཚུལ་འདི་ནི་མཉམ་ཉིད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་མཐར་ཕྱིན་པ་སྟེ་དེ་ལས་གོང་དུ་བགྲོད་དུ་མེད་པའི་དོན་ཏོ།
Chinese
能取所取自生之智慧清净且不灭，其自性之相续显现为福德之资粮。而且，没有任何戏论、名相、执着的智慧之资粮。如是二资粮任运成就，以自生大智慧，亦能降伏四魔，成就究竟之义。其中降伏四魔之方式为：近事修持以菩提心之自性，以未生之等持降伏死主之魔。近依以自性知为本尊之自性，以如幻之等持降伏蕴之魔。修持生起母续之自性，以离尘之等持降伏烦恼之魔。大修持以方便智慧双运之自性，以无所缘等同虚空之等持降伏天子之魔，断绝障碍散乱之魔。如是，于何者有调伏四魔之能力之道，即是极清净之道。而且，此乃不需勤作任运成就之大道。第四：进入大圆满坛城之次第，并非如较低之乘，依赖建立坛城等之勤作，而是诸法自始即清净之幻化，如意自在。如意之宫殿，于十方三世之相，广大无边之轮，本即无上，即是超越粉末彩绘等及一切形象之坛城，进入其中亦是本初成佛之义。为了证悟此义，密意藏第十三章，包含口诀，以及大圆满等方便乘之经典，首先以听闻之智慧从上师处听闻，是为开眼。以思惟之智慧证悟其义，是为见坛城。以修持之智慧于证悟后串习，是为进入坛城，即是获得灌顶。如是进入后现前，是为获得大成就。现在为了显示此大圆满之法非为一切共通，故说：如是此法乃是平等性大圆满，是因果一切乘之究竟，是无有更上之义。
English
The wisdom of self-originated grasping and being grasped is pure and indestructible, and the continuous appearance of its essence is the accumulation of merit. Moreover, the accumulation of wisdom is without any elaboration, characteristics, grasping, or attachment. Such two accumulations are spontaneously accomplished, and with the great self-originated wisdom, one can also subdue the four maras and accomplish the ultimate meaning. The way to subdue the four maras is as follows: The practice of approaching, with the characteristic of knowing the mind of enlightenment, subdues the mara of death with the samadhi of non-arising. The close approach, with the characteristic of knowing oneself as the deity, subdues the mara of the aggregates with the samadhi of illusion. The practice of generating the mother tantra, with the characteristic of being free from dust, subdues the mara of afflictions with the samadhi of being free from dust. The great practice, with the characteristic of the union of skillful means and wisdom, subdues the mara of the sons of the gods, the mara of interruptions and distractions, with the samadhi of non-objectification equal to space. Thus, the path that has the power to subdue the four maras is the path of complete purity. Moreover, this is the great path of spontaneous accomplishment without effort. Fourth: The order of entering the mandala of the Great Perfection is not dependent on the effort of constructing the mandala, etc., as in the lower vehicles, but all phenomena are primordially pure illusions that pour forth whatever is desired. The palace of wishes, the wheel that is not limited in extent by the aspects of the directions and times, is inherently supreme, that is, entering the mandala that transcends dust, colors, etc., and all images is also the meaning of primordial enlightenment. To realize this meaning, the thirteenth chapter of the Secret Essence, including the oral instructions, and the scriptures of the skillful means vehicle such as the Great Perfection, first hearing from the lama with the wisdom of listening is opening the eyes. Understanding its meaning with the wisdom of thinking is seeing the mandala. Becoming familiar with it after realizing it with the wisdom of meditation is entering the mandala, that is, receiving empowerment. Having entered in this way and becoming manifest is obtaining great accomplishment. Now, in order to show that this way of the Great Perfection is not common to all, it is said: Thus, this way is the Great Perfection of equality, the culmination of all vehicles of cause and effect, and it is the meaning that there is nothing higher.