Tibetan
ད་པར་བསྟན་པ་ནི་མེད་པར་དགག་པ་སྟེ། མ་ཡིན་དགག་ནི་ཆོས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པས་དེ་འདྲ་ལ་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་མེད་ལ། སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་གདགས་པའང་། སྣང་བ་ལས་ལོགས་ན་སྟོང་རྒྱུ་ཡོད་པ་ལྟ་བུར་གོ་ན་མེད་དགག་ཟེར་ཡང་མ་ཡིན་དགག་ཏུ་སོང་བ་ཡིན་ལ། སྣང་བ་ཉིད་མེད་བཞིན་སྣང་བ་ནི་ཟུང་འཇུག་སྟེ་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞིང་། དེ་ལྟར་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་བརྗོད་བྲལ་དུ་གནས་པས་ན་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ལ་དགག་སྒྲུབ་དང་བྲལ་བས་བློ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས། དོན་དམ་པ་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ན་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་གྱི། དོན་དམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཚུལ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སྤྲོས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་དགག་བྱ་ཆོས་ཅན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུའི་ཉི་ཚེ་བ་ནི། ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་སོགས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞིང་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ། དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་པས་ཆོས་དབྱིངས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་མེད་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཚུལ་གཅིག་ཅིང་། ཐ་དད་དང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པར་རོ་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉག་གཅིག་ཅེས་ཀྱང་བྱའོ། །གཉིས་པ་རྩོད་སྤོང་ལ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཡིན་ན་ཀུན་ གྱིས་མངོན་སུམ་རྟོགས་པར་ཐལ་བ། སྟོང་ཡང་མི་སྣང་ན་དེ་སུས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པས་གཏན་ཚིགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ། རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་སོགས་མི་འགྲུབ་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་སྲིད་པར་རྩོད་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ་རྩོད་པ་དང་།ལན་གཉིས། དང་པོ། འོ་ན་དེ་ནི་རྟོགས་གྱུར་པས། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་ཕྱིར། །མི་མཁས་རྣམས་ཀྱང་དངོས་རྣམས་ཀྱི། །དངོས་པོ་འདི་འདྲ་ཅིས་མི་རྟོགས། །ཞེས་དཔེར་ན་བུམ་མེད་ཀྱི་ས་གཞི་མངོན་སུམ་དམིགས་ན། གཞི་དེར་བུམ་པ་མེད་པ་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། འོ་ན་ཆོས་ཅན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་གྱུར་པས་ཀྱང་། ཆོས་ཅན་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཁོ་རང་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་མི་ཤེས་པ་དེའང་མངོན་སུམ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ན། ལྟ་བ་དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་གཏན་ཚིགས་སོགས་མི་ཤེས་པའི་མི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། དངོས་པོ་
Chinese
现在所说的不存在而遮止，不是遮止，因为不是遮止是成立其他法的体性，所以那样的没有双运的意义。显现无自性而安立也是，如果理解为显现之外有空性的存在，虽然说是无遮止，也变成了不是遮止。显现本身不存在而显现是双运，非常稀奇。这样显空无别，不可言说地存在，所以究竟的意义是远离破立，超离了心识。经中说，如果胜义谛成为身语意的行境，那就成了世俗谛，没有成为胜义谛的道理，广说了。因此，在戏论的行境中，对于所破法有境各自所观待的法性差别之类的片面性，是方位的差别等各种不同的方式所转变的，只是由分别念所安立而已。那些没有超出世俗和二元对立的自性，所以没有法界平等性的意义。一切法本来没有生灭等，因此在超离一切戏论的界中，唯一一种方式，没有差别和二取，平等一味性就是法界，也称为唯一真如。第二，辩论和回答：如果自性是空性，那就成了所有人都现量证悟的过失。虽然是空性，如果不显现，那就谁也无法证悟，成了理由无意义的过失。对于无自性，因为没有周遍等，所以成立不了所立和理由的名称，这三种辩论。第一个是辩论和回答。第一：如果那是证悟的，因为那是自性现量，不聪明的人也，对于诸法的，这样的事物为何不证悟？比如，如果现量见到没有瓶子的地面，就像证悟了那个地面没有瓶子一样。如果一切法的自性是远离一切增益的空性，那样的话，那么有法瓶子等，因为是现量证悟，所以有法的自性不是从它本身之外成立，也必须是现量，因为不是白色的见解，不知道小孩各自的生，不知道理由等的不聪明的人们也，对于事物
English
Now, what is taught is negation by non-existence. Non-affirming negation is establishing the nature of another dharma, so there is no meaning of union in that way. Also, positing appearance as without inherent existence, if it is understood as if there is emptiness apart from appearance, even if it is called negation by non-existence, it becomes affirming negation. Appearance itself being non-existent, yet appearing, is union, which is very wonderful. Thus, since appearance and emptiness exist inseparably and inexpressibly, the ultimate meaning is beyond acceptance and rejection, transcending the mind. The sutra says that if the ultimate truth becomes the object of body, speech, and mind, it becomes conventional truth, not the ultimate truth, which is extensively explained. Therefore, in the realm of elaboration, the limited aspects such as the different natures that depend on each object of negation are transformed into various forms such as distinctions of direction and time, and are merely conceptual constructs. Since these do not transcend the nature of conventional truth and duality, they do not have the meaning of the equality of the dharmadhatu. Since all dharmas are inherently without arising, cessation, etc., they are of one taste in the realm beyond all elaboration, and the equality of being without difference or duality is called the dharmadhatu, and it is also called the sole reality. Second, refuting objections: If inherent existence is emptiness, then it would follow that everyone directly realizes it. If it is empty but does not appear, then no one can realize it, and it would follow that the reason is meaningless. For that which is without inherent existence, since pervasion, etc., are not established, it is impossible to establish the terms of the thesis and the reason. These are the three objections. The first is the objection and the response. First: If that is realized, because that is the direct perception of its nature, why do even the unwise not realize such things of phenomena? For example, if one directly sees a ground without a pot, just as one realizes that there is no pot on that ground, if the nature of all dharmas is emptiness, free from all imputation, then, since the subject of the pot, etc., is directly realized, the nature of the subject, which is not established apart from itself, must also be directly perceived. Therefore, even the unwise, who do not have a white view, who do not know the births of individual children, who do not know reasons, etc., for things
Tibetan
རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོའམ་ངོ་བོ་ཡིན་ལུགས་འདི་འདྲ་ཅིས་མི་རྟོགས་ཏེ། མ་རྟོགས་ན་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། རང་བཞིན་ཡིན་ན་མི་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་རྩོད་པའོ། །གཉིས་པ་ལན་ནི། མ་ཡིན་ཐོག་མེད་རྒྱུད་ལྕི་བར། །དངོས་པོར་སྒྲོ་བཏགས་དབང་བྱས་པ། །དེ་ཕྱིར་སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །མངོན་སུམ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་དུས་འདི་ཙམ་ནས་བྱུང་། འདི་ཕན་ཆད་མེད་ཅེས་པའི་མཐའ་མི་རྙེད་པའི་ཐོག་ མ་མེད་པའི་སྲིད་པར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད། དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དུག་གིས་སྤགས་ཤིང་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་ཞིང་ལྕི་བར་གྱུར་པས་སྤང་དཀའ་བ་ཡོད་པས་ན་བུམ་སོགས་མངོན་སུམ་མཐོང་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ངེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་དངོས་པོར་སྒྲོ༷་བཏགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པས་དབང་དུ་བྱས་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའང་དཔེར་ན་འདྲ་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པར་དམིགས་པས་བློ་བསླད་པ་དག་གིས་སྐད་ཅིག་མ་མི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་དང་འགལ་བའི་མི་སྟོང་པ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པས་བསླད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་མངོན་སུམ་སྣང་བ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཟུང་སྟེ། དངོས་པོར་ཞེན་པ་འདི་མེད་བཞིན་བཟུང་བ་ཡིན་པས་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཡ་མཚན་ཡོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་སྣང་བ་ཙམ་ལ་ཞེན་པས་དེ་ཙམ་ངོ་མཚར་མི་ཆེ་སྟེ། འདི་ལྟར་བ་ལང་ཉིད་དང་། བུམ་པ་ཉིད་དམ། དེ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་ཡིས་དབེན་པའི་བ་ལང་སོགས་ཀྱི་དབྱིབས་གསལ་པོར་མཐོང་བ་ན། སེར་སྐྱ་དང་གཟེགས་ཟན་པ་སྤྱོད་པའི་ལུགས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་དག་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་རྟོག་པར་མི་བྱེད་ཀྱི། མ་མཐོང་བའི་སྤྱི་ཉིད་དེ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོག་པ་འདི་ནི་ཡ་མཚན་ཆེའོ། །རྩོད་པ་གཉིས་པའི་ལན་ནི། དེ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་གཅོད་བྱེད་པ། །ཤེས་པར་ བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །རྗེས་སུ་དཔོགས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱེད། །རྣལ་འབྱོར་དབང་རྣམས་མངོན་སུམ་གསལ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚིགས་སུ་བ
Chinese
像这些事物的实物或自性，为什么不了解呢？如果不了解，就会变成不是它的自性。如果是自性，不可能不了解。这是辩论。第二，回答是：不是无始串习重，执着事物作主宰，因此一切有情众，不能现量证悟之。如是说，事物的自性是这样，但不是一切都能了解，因为从这个时间开始，没有到此为止的无始轮回中，一再出生的心的相续，被对事物显现执着的毒所染污，并且一再串习的习气非常稳固沉重难以舍弃，所以即使现量见到瓶子等，也不能确定它的自性是怎样的状态。因为对那个境执着事物，被颠倒的分别所支配，因此一切有情众生不能现量证悟事物的自性空性。例如，就像被执着从一个相似之处传递到另一个相似之处而迷惑的人们，不了解刹那一样。因此，虽然没有现量显现与境的自性空性相违背的非空性，但由于被颠倒的分别所迷惑，所以执着为颠倒。因此，现量没有损害。此外，现量显现被执着为颠倒，因为执着事物这种不存在的东西，所以虽然看起来像矛盾，但也有奇怪之处。然而，仅仅执着于现量显现，这一点并不太奇怪。例如，当清楚地看到远离牛本身和瓶子本身，或者两者共性的牛等的形状时，那些以黄衣和乞食为生的宗派的颠倒智慧者，不会像那样理解所见之物，而是认为存在于未见到的共性之中，这种想法真是太奇怪了。第二个辩论的回答是：断除彼等所作增，以能知之正理，比量知解诸比量，瑜伽自在现量明。如是说，
English
Why don't you understand the reality or essence of these things? If you don't understand, it will become not its essence. If it is the essence, it is impossible not to understand. This is the argument. Secondly, the answer is: Not from the beginning, the continuum is heavy, clinging to things as the master, therefore all sentient beings cannot directly realize it. It is said that the nature of things is like that, but not everyone can understand it, because from this time onwards, the mind stream that has been born again and again in the beginningless existence where the end cannot be found, is stained by the poison of clinging to things, and the imprints of repeated habituation are very stable and heavy, making it difficult to abandon. Therefore, even if you directly see a vase, you cannot determine what its nature is like. Because that object is clung to as a thing, and is dominated by inverted thoughts, therefore all sentient beings cannot directly realize the emptiness of the nature of things. For example, just as those who are deceived by clinging to the transmission from one similarity to another do not understand the moment. Therefore, although non-emptiness, which contradicts the emptiness of the nature of the object, is not directly manifested, it is grasped as inverted because it is deceived by inverted thoughts. Therefore, the direct perception is not harmful. Furthermore, direct perception is grasped as inverted, because clinging to things is something that does not exist, so although it seems like a contradiction, there is also something strange about it. However, clinging only to direct perception is not so strange. For example, when the shape of a cow, etc., which is far from the cow itself and the vase itself, or the commonality of the two, is clearly seen, those with inverted wisdom of the sects who live by wearing yellow robes and begging for food, do not understand what is seen in that way, but think that it exists in the unseen commonality, this idea is really too strange. The answer to the second debate is: Cutting off their made-up additions, with the reasoning that can know, inference knows all inferences, yoga is free and direct perception is clear. It is said that,