Tibetan
པ་སོགས་ཀྱི་ཚིག་རིས་ཙམ་ལས་ངོས་མི་ཟིན་ནོ། །དེས་ན་ཐལ་རང་གི་འཆད་ཚུལ་ལྟོ་སྦྱར་ཏེ། མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་གནད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གཅིག་ཀྱང་། རྗེས་ཐོབ་ཤན་འབྱེད་ཚེ་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་དོན་དམ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་བདེ་ཞིང་། མཉམ་བཞག་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པ་ན་ཕྱེ་མི་དགོས་པར་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོར་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་ན་དབུ་མའི་གནད་མཐར་ཐུག་ཟིན་ནུས་ཀྱི་གཞན་དུ་དཀའོ། །དེའང་རྣམ་གྲངས་པའི་དབང་དུ་ན་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་མེད་ཅེས་པ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་བཞག་པ་ཙམ་སྟེ། གཉིས་ཀའང་རིགས་པས་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པར་མཚུངས་པ་ལ། ཞེན་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་ནུས་བཞིན་དུ་སྐྱེ་མེད་ལ་དེར་འཛིན་མཐར་ཡང་མི་གཏོང་ན་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་དབང་བཙན་པར་མ་སོང་བས་སྐྱེ་སོགས་ཀྱི་ཞེན་པའང་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ། བུམ་མེད་དུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ལའང་དགག་བྱ་བུམ་པའི་རྣམ་པ་དང་། དེ་བསལ་བའི་རྟོག་པ་གཉིས་མེད་པར་དེར་འཛིན་མི་ཤེས་ཀྱང་། དེའི་རྟོག་པ་ནི་དགག་རྐྱང་གི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བུམ་པས་དབེན་པའི་ཕྱོགས་སུ་བུམ་པ་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པས་སྟོང་རྟེན་འབྱུང་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་མེད་ལ། སྐྱེ་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ཀྱང་བདེན་པའི་སྐྱེ་མེད་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྟོང་རྟེན་འབྱུང་གི་གནས་ ལུགས་ཡིན་ལ། དེ་དང་མཐུན་པའི་བློ་ཡིན་པས་སྐྱེ་མེད་དུ་འཛིན་པ་ནམ་ཡང་བཟློག་པར་མི་རུང་སྙམ་པའང་ལེགས་པ་མིན་ཏེ། ཟུང་འཇུག་ཡིན་པས་ན་དེའི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་ནི་སྨྲ་བརྗོད་དང་བྲལ་བར་གནས་ཀྱི། གཞན་དུ་ན་དམིགས་པར་བྱར་ཡོད་པར་ཡང་ཅིས་མི་འགྱུར། འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྣང་སྟོང་སྦྱར་ཏེ་བཟུང་བ་ཙམ་ནི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་དང་མཐུན་པའི་བློར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའང་དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་ན་མི་བཟློག་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་། དེའི་སྟེང་གི་སྐྱེ་མེད་གཉིས་གང་ཡང་མི་རྙེད་པར་མགོ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་གྱི་སྐབས་འདིར་ཐལ་རང་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རང་བཞིན་མེད་ཅེས་འཛིན་པ་སོགས་ལོག་པས་གནས་ལུགས་མི་མཐོང་ན་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནས་ལུགས་གཟིགས་པར་དཀའ་འོ། །འོན་ཏེ་སོ་སྐྱེའི་ས་ན་བསྒོམ་པ་དེ་ལས་འོས་མེད་སྙམ་ནའང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་རྗེས་མཐུན་བསྐྱེད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མེད། དེ་ལྟར་མི་ནུས་པས་རེ་ཞིག་འཛིན་སྟངས་མི་འདོར་སྙམ་ན། བཙན་
Chinese
仅仅是一些词句的图样而已，无法真正理解。因此，将应成派和自续派的解释方法结合起来，虽然最终的密意在离戏方面是统一的，但在后得分别时，像自续派一样将胜义谛分为二，这样比较容易理解。在进入无分别的等持智慧时，则不必分开，而是要证悟为大离戏。如果能明白这一点，就能掌握中观的究竟要义，否则就很难。而且，在名言的层面，生和无生等，都只是相互观待而安立的，如果用理智去分析，两者都同样无法成立。如果能够破除执着的对象，却始终不放弃对无生的执着，那就说明还没有克服对事物自性的执着，那么对生等的执着也就无法舍弃。对此有人会想：就像执着于无瓶一样，如果没有作为破斥对象的瓶子的形象，以及破除它的分别念，就无法执着于无瓶。但是，这种分别念只是以破斥为对象的，因为在远离瓶子的那一侧，连瓶子的名称都没有，所以没有空、缘起、双运的意义。虽然在名言上存在生等，但真正的无生是空、缘起的实相，与此相应的智慧执着于无生，是永远无法改变的。这种想法也是不正确的。因为是双运，所以它的本体如何是无法言说的。否则，又怎么会变成可以执着的对象呢？然而，仅仅是用分别念将显现和空性结合起来执取，并不能成为与究竟实相相符的智慧。而且，如果用探究胜义谛的理智来分析，就无法找到不可否认的名言之生，以及建立在其上的无生，因为两者是平等的。因此，在这个非名言的胜义谛层面，应成派和自续派的观点就统一起来了。如果因为被声义的分别念所迷惑，执着于无自性等错误的观点，而无法见到实相，那么圣者们也难以用远离分别的现量来证见实相了。如果认为在凡夫的阶段，除了修习之外别无选择，那么为什么不能生起随顺无分别的智慧呢？如果因为无法做到这一点，暂时不放弃执着的方式，那么就太
English
It is just some word patterns, and the true meaning cannot be grasped. Therefore, combining the explanations of the Prasangika and Svatantrika schools, although the ultimate intention is unified in terms of non-elaboration, it is easier to divide the ultimate truth into two like the Svatantrika school when distinguishing after attainment. When entering the non-conceptual wisdom of meditative equipoise, it is not necessary to divide, but to realize it as great non-elaboration. If you understand this, you can grasp the ultimate key of Madhyamaka, otherwise it will be difficult. Moreover, in terms of nominal existence, birth and non-birth are merely established in relation to each other. If analyzed by reasoning, both are equally unestablished. If you can refute the object of attachment, but still do not give up the attachment to non-birth, it means that you have not overcome the dominance of the nature of phenomena, so the attachment to birth and so on will not be abandoned. To this, some may think: Just like clinging to the absence of a vase, if there is no appearance of the vase as the object of negation, and no conceptualization of negating it, it is impossible to cling to the absence of a vase. However, that conceptualization is only directed towards negation, because in the direction away from the vase, even the name of the vase does not exist, so there is no meaning of emptiness, dependent arising, and union. Although birth and so on exist nominally, true non-birth is the nature of emptiness and dependent arising, and the mind that is in accordance with it clings to non-birth and can never be reversed. This thought is also not good. Because it is union, its essence is beyond words. Otherwise, how could it become an object to be clung to? However, merely combining appearance and emptiness with conceptualization is not a mind that is in accordance with the ultimate nature. Moreover, if analyzed by the reasoning that investigates ultimate truth, neither the undeniable nominal birth nor the non-birth established on it can be found, because they are equal. Therefore, in this case of ultimate truth, which is not nominal, the views of the Prasangika and Svatantrika schools become unified. If, due to being confused by the conceptualization of sound and meaning, clinging to the wrong views such as selflessness, and not seeing the nature of reality, then it would be difficult for even the noble ones to see the nature of reality with direct perception that is free from conceptualization. If you think that there is no other choice than to meditate at the stage of an ordinary being, then why can't you generate subsequent conformity to non-conceptualization? If you cannot do that and think of not abandoning the way of clinging for the time being, then it is too
Tibetan
ཐབས་ཀྱིས་དེ་འདོར་དུ་འཇུག་པ་སུ་ཞིག་ཡོད་དེ། འོན་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་ལ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་དགོས་ཀྱི། ཟབ་མོ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་སྙམ་དུ། ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཁྲིད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པའི་སྙིང་པོའི་གནད་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་ན་རང་གི་བློ་ལ་སྦྱར་བདེ་བའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་ཟབ་མོའི་ཆོས་སྤང་བར་མི་བྱ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་རིང་དུ་འདྲིས་པར་བྱས་ན་ཡེ་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བཟོད་པ་སྐྱེ་ལ། དེའི་ཚེ་བློ་འདས་ ལ་ཡིད་ཅུང་ཟད་ཆེས་ནས་གོམས་པའི་དབང་གིས་གདོད་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱིས་དབུགས་དབྱུང་བའི་གསུང་གི་ཚུལ་ལ་བསམས་ཏེ་ཚུར་མཐོང་ཙམ་ལ་རེ་བའི་བློས་ཨུ་ཚུགས་དང་ཞུམ་པ་གཉིས་ཀ་སྤོངས་ལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་རིམ་བཞིན་འཇུག་པར་འཚལ་ལོ། །ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང་། ཡོད་པའི་ཟླས་དྲངས་མེད་པ་སྟེ། །ཡོད་པའང་མེད་པའི་ཟླས་དྲངས་སོ། །དེ་བས་མེད་པར་བརྗོད་མི་བྱ། །ཡོད་པ་ཉིད་དུའང་མི་བརྟག་གོ། གང་ལ་ཅི་ཡང་མི་སྐྱེ་བ། །ཅི་ཡང་འགག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་རྣམ་པར་དབེན་མཐོང་བ། །དེ་ལ་ཡོད་དང་མེད་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཤིང་། གཞན་སྡེ་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་། འོ་མ་ལ་ཞོ་མེད་པ་སྔ་ན་མེད་པ། ཞོ་ལ་འོ་མ་མེད་པ་ཞིག་ནས་མེད་པ། རི་བོང་གི་མགོ་ལ་རྭ་མེད་པ་གཏན་ནས་མེད་པ། བ་ལང་ལ་རྟ་མེད་པ་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་མེད་པའོ། །ཞེས་མེད་པ་བཞི་པོ་དེ་དངོས་པོ་གཞན་འགྱུར་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཟླས་དྲངས་ནས་མེད་པ་བཞག་སྟེ་ཞིག་ནས་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་དངོས་མེད་ཀྱང་དངོས་པོའི་ཟླས་དྲངས་ནས་བཞག་པ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་མོ་གཤམ་དང་། སྤྱིར་བུ་ཡོད་པར་མ་ངེས་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཞེས་པའི་སྒྲ་བློ་ཙམ་པོ་དེའང་མེད་ལ་སྒྲ་བློ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་བྱེད་དོ། །རི་བོང་རྭ་ལ་སོགས་པའང་དེ་དང་འདྲའོ། །མེད་པའི་ཟླས་དྲངས་ནས་ཡོད་པ་སྟེ། དཔེར་ན། སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་ན་མེད་པའི་དབང་གིས་གྲགས་སོ། །སྔ་ན་ཡོད་ན་ནི་སྐྱེ་བ་འགལ་ཏེ། ཡོད་པ་སྐྱེ་ན་སྐྱེས་པ་དེའང་སླར་སྐྱེ་བས་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཡོད་མེད་བདེན་མི་བདེན་ སྟོང་མི་སྟོང་སོགས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་ལས་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་བྲལ་བའི་གནས་ལུགས་མ་ཡིན་ལ། ནམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི
Chinese
有谁会用方法来抛弃它呢？然而，必须对不可思议的法性生起信心。为什么深奥就不是分别念的对境呢？如果将圣妙智慧的行境引入到意识的行境中，那么如来教法的精要就会丧失，因此不要执着于自己容易理解的方面而舍弃深奥之法，如果长久地熟悉二谛之理，就会生起与智慧相符的忍耐。那时，对超离心识的境界稍微产生信心，由于串习的力量，原本就有的智慧就会显现出来。因此，要思维诸佛菩萨安慰的教言，抛弃只求表面现象的希望，以及固执和沮丧，逐渐进入不可思议的智慧之境。在《楞伽经》中也说：“有为无所引，有亦无所引，是故莫言无，亦莫思为有。何者无所生，亦无有灭坏，见世皆空寂，是中有及无。”这样说过。其他外道如青年女论师等也说：“牛奶中没有酸奶，这是先前没有的；酸奶中没有牛奶，这是从坏灭后没有的；兔子头上没有角，这是本来就没有的；牛身上没有马，这是互相没有的。”这四种没有被认为是事物转变。其中，以有来引出无，就像从坏灭后没有等三种情况一样。因此，无实事也是以实事的引出来安立的。如果寡妇，一般不确定是否有儿子，那么寡妇的儿子这个词也只是分别念而已，依靠分别念也说它是没有的。兔子角等也是如此。以无来引出有，例如，生叫做先前没有的缘故而著名。如果先前有，那么生就相违了，如果已有的再生，那么已生的也会再次生，以至无穷。因此，有无、真不真、空不空等，这些都是由分别念安立的，并非法性离戏的实相，何时不分别念
English
Who would use methods to abandon it? However, one must generate faith in the inconceivable nature of reality. Why is the profound not an object of conceptualization? If the realm of noble wisdom is led into the realm of consciousness, then the essence of the Tathagata's teachings will be lost. Therefore, do not abandon the profound Dharma by clinging to what is easy to understand for oneself. If one becomes familiar with the nature of the two truths for a long time, tolerance that accords with wisdom will arise. At that time, having a little more faith in the state beyond mind, due to the power of habituation, the originally inherent wisdom will manifest. Therefore, contemplate the words of comfort spoken by the Buddhas and Bodhisattvas, abandon both insistence and discouragement with a mind that hopes only for superficial appearances, and gradually enter into the inconceivable state of wisdom. It is also said in the Lankavatara Sutra: "The existent is brought forth by the non-existent, and the existent is also brought forth by the non-existent. Therefore, do not say non-existent, nor think of it as existent. That which is not born, nor does it cease. Seeing the world as completely empty, there is neither existence nor non-existence in it." It is said. Other non-Buddhist schools, such as the young female debater, also say: "There is no yogurt in milk, which was not there before; there is no milk in yogurt, which is not there after it has perished; there are no horns on a rabbit's head, which never existed; there is no horse on a cow, which is mutually non-existent." These four non-existences are considered to be transformations of things. Among them, non-existence is established by drawing on existence, like the three cases of non-existence after perishing and so on. Therefore, non-existence is also established by drawing on existence. If a widow, in general, it is not certain whether she has a son, then the term "widow's son" is only a concept, and based on the concept, it is also said to be non-existent. Rabbit horns and so on are similar. Existence is drawn from non-existence, for example, the term "birth" is known because of what was not there before. If it existed before, then birth would be contradictory, if what already exists is born again, then what is born will be born again, and so on without end. Therefore, existence and non-existence, truth and untruth, emptiness and non-emptiness, etc., are all established by the power of conceptualization, and are not the reality of the nature of reality, which is free from elaboration. When there is no conceptualization