Tibetan
དུའང་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །དཔེ་དེ་དང་འདྲ་བར་རྣམ་པའང་མེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་སྔོ་སེར་སོགས་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བདག་ཉིད་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སེམས་ ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པས་དོན་ལོགས་སུ་ཡོད་ཅིང་ཤེས་པས་འདྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བཏགས་པས་མྱོང་བ་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་འདིར་དངོས་བཏགས་གང་གི་ཚུལ་དུའང་མྱོང་བ་མི་སྲིད་ན་མྱོང་ཚུལ་གཞན་མེད་པས་རྣམ་པ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་གཏན་མེད་དུ་ཐལ་བ་འཇུག་པའི་ཆེད་དུ་མཐའ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་པ། གང་ཕྱིར་དེ་ཡོད་ངེས་ཚོར་བ། །ཤེས་དང་འབྲེལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །བདག་མེད་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་དང་། །དེ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡུལ་གང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་འབྲེལ་བ་ཡོད་དགོས་ཀྱི། འབྲེལ་མེད་དུ་ཚོར་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཕྱིར་སྔོ་སེར་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ཡོད་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དེས་ངེས་པར་ཚོར་བ་འགོག་མེད་དུ་སྣང་བ་འདི་ལ་ཁྱོད་ལྟར་ན། ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་ཡོད་པར་མི་འཐད་དོ། །དེ་གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་རྣམ་པ་བདག་རང་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་པར་འདོད་ལ་ཤེས་པ་ཡོད་པར་འདོད་པས། ཤེས་པ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་བདག་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན་ནི། རྣམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་མེད་པའམ། ཤེས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ་བ་དང་། ཤེས་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའང་མ་ཡིན་ཏེ་མེད་པ་ནི་ཆོས་གང་གི་འབྲས་བུར་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་ནའང་སྔ་ཕྱི་ཡོད་པས་ཅིག་ཅར་དུ་རིག་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་སོགས་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་ཀྱང་། དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་བ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་མི་མྱོང་བའི་སྐབས་སྤྱི་ལ་དེ་དག་དཔྱད་དགོས་ཀྱི་སྐབས་འདིར་ནི་རྣམ་བརྫུན་པས་དེ་བྱུང་དུ་ཁས་ལེན་པར་མི་རིགས་པས་དཔྱད་ པ་དེ་འདིར་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་འབྲེལ་མེད་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པས་འགལ་བ་ཆེས་ལྕི་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཆོས་གང་ཞིག་ཆོས་གཞན་མི་འདོར་བ་ལ་འབྲེལ་བ་ཞེས་བཏགས་ལ། ཕྱི་རོལ་པའི་ལྡན་འབྲེལ་འདུ་འབྲེལ་སོགས་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་བྱས་པའི་སྤྱི་རིགས་ཀྱི་མཐའ་མ་ཆོད་ལ། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ནི། ཆོས་གང་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་གིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ན། དང་པོ་ལ་བདག་གཅིག་འབྲེལ་དང་། ཐ་དད་འབྲེལ་བ་ལ་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་བ་སྟེ་གྲངས་གཉིས་སུ་ངེས་
Chinese
也同樣是不可能的。就像那個例子一樣，如果相也不存在，那麼對於它，像藍色、黃色等，這個和這個是這樣的，產生自性顯現的識的能力是不可能存在的。對此，唯識宗認為相是虛假的，事物是獨立存在的，識以相似的方式體驗，通過假立來承認體驗，但這裡無論是實有還是假立，都不可能體驗，既然沒有其他的體驗方式，為了避免相的體驗的識完全不存在的過失，所以作了這樣的遮止。第二，關係不合理。何以故彼有定覺，識與關係有何在？無我彼之自性與，從彼生者非有故。如是說道。凡是所體驗的一切事物都必須有關係，沒有關係是不可能感受到的。因為藍色、黃色等的相是存在的，並且有境識必定會無可避免地顯現出感受，按照你的觀點，識與關係有什麼，這是不合理的。那是因為什麼呢？像這樣，你們認為相是沒有自性的，而識是存在的。因此，成為識的自性的關係是不合理的。如果成為一個自性，那麼肯定會像相一樣沒有識，或者像識一樣有相。並且，也不是從識產生的，因為不存在的事物不可能成為任何法的果。即使允許是從它產生的，因為有先後，也會有不能同時了知的過失等等，有無數的過失。僅僅是從它產生的關係，在沒有體驗境的時候，需要在一般情況下對這些進行觀察，但在這裡，因為唯識宗不承認是從它產生的，所以不需要在這裡進行觀察。 因此，即使體驗了相，也必須承認沒有關係，這是非常嚴重的矛盾。對此，不捨棄其他法的法被稱為關係。外道對實有關係、集合關係等進行了明確的區分，但沒有確定一般種類的最終界限。法稱論師說：因為任何法都被本質同一或本質相異所遍及，所以第一種是本質同一關係，本質相異關係是從彼生關係，確定為兩種。
English
It is also impossible. Just like that example, if the aspect does not exist, then for it, like blue, yellow, etc., this and this are like this, the ability to generate the self-appearing consciousness is impossible. To this, the Mind-Only school believes that the aspect is false, things exist independently, consciousness experiences in a similar way, and acknowledges experience through imputation, but here, whether it is real or imputed, it is impossible to experience. Since there is no other way to experience, in order to avoid the fault that the consciousness of experiencing the aspect completely does not exist, such a restriction is made. Second, the relationship is unreasonable. Why is there a definite feeling of that? What relationship is there between consciousness and? The selflessness of that and, It is not born from that. It is said like this. All things that are experienced must have a relationship, and it is impossible to feel without a relationship. Because the aspects of blue, yellow, etc. exist, and the object-possessing consciousness will inevitably appear to feel, according to your view, what relationship is there between consciousness and, which is unreasonable. Why is that? Like this, you believe that the aspect is without self-nature, and consciousness exists. Therefore, the relationship that becomes the self-nature of consciousness is unreasonable. If it becomes one self-nature, then it will definitely be like the aspect without consciousness, or like consciousness with aspect. And, it is not born from consciousness, because something that does not exist cannot become the result of any dharma. Even if it is allowed to be born from it, because there is before and after, there will be faults such as not being able to know simultaneously, etc., there are countless faults. The relationship that is only born from it, when there is no experience of the object, needs to be observed in general, but here, because the Mind-Only school does not admit that it is born from it, there is no need to observe here. Therefore, even if the aspect is experienced, it must be admitted that there is no relationship, which is a very serious contradiction. To this, the dharma that does not abandon other dharmas is called relationship. The outsiders have clearly distinguished between real relationship, collection relationship, etc., but have not determined the ultimate limit of the general kind. Dharmakirti said: Because any dharma is pervaded by either essential identity or essential difference, the first is the essential identity relationship, and the essential difference relationship is the relationship born from it, which is determined as two kinds.
Tibetan
པར་མཛད་དེ། དེའང་གཞི་བུམ་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་རྟག་པ་ཡིན་པ་བསལ་བའི་ལྡོག་ཆ་ནས་མི་རྟག་པ། མ་བྱས་པ་བསལ་བའི་ཆ་ནས་བྱས་པ། དངོས་མེད་བསལ་ཆ་ནས་དངོས་པོ་ཞེས་གཞན་སེལ་གྱིས་ལྡོག་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་བསལ་བའི་ཆ་སོ་སོར་ཡོད་པ་རང་རང་གི་མིང་གིས་གོ་བར་ནུས་པ་དེ་གཞན་གྱིས་གོ་མི་ནུས་པས་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་དུ་སོ་སོར་བཞག་པ་དེ་ཉིད་དོན་བུམ་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་གཅིག་པས་བྱས་པ་དང་མི་རྟག་པ་བུམ་པའི་སྟེང་ན་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་བར་བཞག་སྟེ། གཞན་སེལ་གྱི་རྟོག་ངོར་དབྱེ་བསྡུའི་དབང་གིས་ཡིན་གྱི། དོན་ལ་བདག་གཅིག་ཡིན་པས་རང་ལ་རང་འབྲེལ་མི་སྲིད་དེ། སོར་མོའི་རྩེ་མོས་རང་མི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བྱུང་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དང་། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གཉིས་ཡོད་ཅིང་། གཞུང་གཞན་དུ་རྒྱུ་དྲུག་དང་རྐྱེན་བཞི་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ཚུལ་སོགས་ཡོད་པའང་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། སྤྱིར་རྒྱུ་ལ་རྣམ་པ་ལྔ་སོགས་སུ་བཤད་ཀྱང་དངོས་ནི། རྣམ་པར་གཞག་འཇོག་གི་རྒྱུ་དང་། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་གཉིས་སུ་ འདུ་ལ། གང་མེད་ན་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བ་ཞིག་ལ་རྒྱུ་ཞེས་གདགས་སོ། །ཞར་བྱུང་འགལ་བ་ལའང་དངོས་པོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་གྱུར་ཏེ། རྒྱུན་ནུས་མཚུངས་སུ་འགྲོགས་སུ་མི་རུང་བ་ལ་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་འགལ་ཞེས་གྲགས་པ་དང་། འགལ་ཟླ་དངོས་མེད་ཡིན་པ་སྔོ་དང་སྔོ་མིན་ལྟ་བུ་ཕན་ཚུན་སྤང་འགལ་གཉིས་སུ་ངེས་ཤིང་། དང་པོ་ལ་སྣང་མུན་ལྟ་བུ་དོན་འགལ་དང་། བདག་འཛིན་དང་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལྟ་བུ་བློ་འགལ་གཉིས་ཡོད། ཕན་ཚུན་སྤངས་འགལ་ལ་དངོས་འགལ་དང་བརྒྱུད་འགལ་གཉིས་ཡོད་དེ། དང་པོ་གཉིས་ཀ་དངོས་སུ་འགལ་བ་རྟག་མི་རྟག་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ཕན་ཚུན་དངོས་སུ་ལྡོག་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་མིན་ཀྱང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཁྱབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པ། བྱས་པ་རྟག་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྟག་པའི་ཁྱབ་བྱེད་མ་བྱས་པ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ཐད་འགལ་འབྲེལ་གྱི་གོ་བ་གཏིང་ལོང་བ་གལ་ཆེ་ཡང་། ཡི་གེས་འཇིགས་ནས་བཞག་ལ་འགལ་འབྲེལ་འདི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་འགྲོ་དགོས་པས། སྐབས་འདིར་མཚོན་ཙམ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་རྒྱུ་ལ་བརྟག་ན། རྒྱུ་མེད་ན་ནི་གང་ཞིག་གིས། །རེས་འགའ་འབྱུང་བ་འདི་རུང་འགྱུར། །རྒྱུ་དང་ལྡན་ན་གང་ཞིག་གིས། །གཞན་གྱི་དབང་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར།
Chinese
造作之后，对于如同瓶子一般的事物，从排除是常法的反面来说，就是无常；从排除未造作的方面来说，就是造作；从排除非实有的方面来说，就是实有，像这样通过他者排除，对于反面进行虚构的各个部分，能够通过各自的名称来理解，而其他无法理解，因此在声音概念的领域中分别安立，这本身在意义上与瓶子仅仅是同一体性，因此造作和无常在瓶子上被安立为一体性的关系。通过他者排除的分别念，是由于区分和归纳的缘故，但在意义上是一体性，因此自身与自身不可能存在关系，就像手指的指尖无法抓住自己一样。它的产生是因果的方式，其中有近取因和俱生因两种。其他论典中也有以六因四缘等方式产生果的方式，也应了解。一般而言，原因被分为五种等，但实际上可以归纳为安立的原因和产生的原因两种。凡是没有它就不会产生结果的，就被称为原因。顺便说一下，关于矛盾，两个事物互相成为损害者和被损害者，在恒常和能力相同的情况下不能共存，这被称为俱不共存的矛盾。像蓝色和非蓝色这样，作为矛盾对立面的非实有，被确定为互相排斥的两种。第一种，像光明和黑暗一样，是意义上的矛盾；像我执和我无执悟一样，是意识上的矛盾。互相排斥的矛盾有直接矛盾和间接矛盾两种。第一种是两者直接矛盾，如常与无常。第二种虽然不是直接成为互相矛盾的对立面，但一方的对立面成为另一方的遍及者，因此两者不可能同时存在，如造作和常法，常法的遍及者就是非造作。关于这一点，深入理解矛盾关系非常重要。但由于文字的恐惧而停止，而且矛盾关系必须遍及所有的论证，因此这里只是略作说明。第三，如果考察原因，如果没有原因，那么凭借什么，这种偶尔的产生会成为可能呢？如果具有原因，那么凭借什么，会从他者的支配中解脱出来呢？
English
After fabrication, with respect to something like a vase, from the aspect of eliminating permanence, it is impermanent; from the aspect of eliminating the unmade, it is made; from the aspect of eliminating non-existence, it is existence. Like this, through the elimination of others, the various aspects of fabricating the opposite are able to be understood by their respective names, but others cannot understand them. Therefore, they are separately established in the realm of sound concepts. This itself is the same in essence as just a vase, so made and impermanent are established on the vase as a relationship of oneness. Through the discriminating mind of eliminating others, it is due to the power of distinguishing and categorizing, but in meaning, it is oneness, so there cannot be a relationship of oneself to oneself, just as the tip of a finger cannot grasp itself. Its arising is the manner of cause and effect, and there are two types of causes: the substantial cause and the concomitant cause. In other treatises, there are also ways of generating results in the manner of six causes and four conditions, which should also be understood. In general, causes are explained as being of five types, but in reality, they can be summarized into two types: the cause of establishment and the cause of production. Whatever is absent and the result does not arise is called a cause. Incidentally, regarding contradiction, when two entities become mutually harmful and harmed, and cannot coexist when their permanence and ability are the same, this is known as mutually exclusive existence. Non-existents that are contradictory opposites, such as blue and non-blue, are determined as two mutually exclusive types. The first type, like light and darkness, is a contradiction in meaning; like grasping at self and realizing selflessness, is a contradiction in consciousness. Mutually exclusive contradictions have two types: direct contradiction and indirect contradiction. The first is when both are directly contradictory, such as permanent and impermanent. The second is when they are not directly opposite to each other, but the opposite of one becomes the pervader of the other, so it is impossible for both to exist, such as made and permanent, where the pervader of permanent is unmade. Regarding this, it is very important to have a deep understanding of contradictory relationships. However, due to fear of words, I will stop here, and since contradictory relationships must pervade all reasoning, I have only given a brief explanation here. Third, if we examine the cause, if there is no cause, then by what means could this occasional arising be possible? If there is a cause, then by what means will it be liberated from the control of others?