Tibetan
ཅིའང་མ་ཤར་ན་རྣམ་པ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཞིག་ཤར་ཕན་ཆད་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པའང་ཡིན་གྱི། ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་གཞག་མི་རུང་ངོ་། །ཤེས་པ་མ་ཡིན་ན་ཤེས་པའི་ར་བ་ལས་འདས་པའི་མོ་གཤམ་གྱི་བུའི་ཁ་དོག་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་གང་གི་ ཡང་ཡུལ་དུ་འགྱུར་མི་སྲིད་པ་ནི་སྤྱིར་བཏང་ངོ་། །དེས་ན་འདི་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གསལ་པོར་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྫུན་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་ལ་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །མདོར་ན་ཤེས་རྣམ་ཐ་དད་དུ་ལྟོས་ནས་ཕྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི།དངོས་སུ་ཁྱད་ཕྱེས་ནས་ཡོད་མེད་ཅིག་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འཇོག་མི་ནུས་ཏེ། རྣམ་པ་ཞེས་པ་ཤེས་པས་ཡུལ་སོ་སོར་རིག་པའི་གསལ་རིག་གི་ཆ་ཙམ་ལས་ལོགས་སུ་དབྱེ་བ་མེད་པས་ན། རྣམ་པ་དེ་ཡི་དངོས་ལས་ཐ་དད་པའི་ཤེས་པ་ཡན་གར་བ་དེ་འདྲ་ཞིག་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མེད་པ་མི་སྣང་བའི་ཐལ་བ་འཇུག་ཚུལ་འདི་ཤན་ཕྱེད་ནས་ཞིབ་མོར་བསམ་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། གཞན་དུ་ངོ་བོ་མེད་པ་ཙམ་ལ་བཟུང་ནས་གཏོལ་མེད་དུ་འདུག་པ་གང་དག་མཐར་རང་ལའང་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་ཕྲ་ཞིང་ཞིབ་པ་དབུ་མའི་ལམ་ལས་རྒྱང་རིང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཙམ་མཚན་ཉིད་པ་ནི་རྣམ་བདེན་པ་ཡིན་པས་རྣམ་བདེན་པ་འདི་གཞུང་བརླིང་ཞིང་། རྣམ་བརྫུན་པ་ཕྱི་དོན་སེམས་སུའང་མི་བདེན་པར་འདོད་པས་བདེན་སྟོང་ལ་ཅུང་ཉེ་བས་དབུ་མ་དང་མཚམས་སྦྱོར་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་གོ་རིམ་གྱིས་འདི་གོང་མར་བཞག་ཀྱང་། ཐ་སྙད་ལ་མི་འཐད་པ་ཆེན་པོ་འོང་བས་ཐ་སྙད་རྣམ་བདེན་པ་ཁོ་ན་ལྟར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྩ་བའི་གནད་ཟིན་ན་དགག་པ་འོག་མ་རྣམས་སུའང་དེའི་ཚུལ་གྱིས་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ལ་རྣམ་པ་མེད་པ་མི་འཐད། འཛིན་རྣམ་རྐྱང་པ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཡུལ་ཤེས་ཚུལ་ལ་བརྟགས་ན་མི་འཐད། འབྲེལ་པ་ལ་བརྟགས་ན་མི་འཐད། རྒྱུ་ལ་བརྟགས་ ན་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ལ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གཉིས། དང་པོ། འདི་ལྟར་གང་ལ་དངོས་གང་མེད། །དེ་ལ་དེ་ཤེས་ཡོད་མ་ཡིན། །བདེ་བ་མིན་ལ་བདེ་སོགས་དང་། །དཀར་བ་རྣམས་ལའང་མི་དཀར་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཡུལ་གང་ལ་དངོས་པོ་གང་ཞིག་མེད་པར་གྱུར་པ་ན། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པས་ཀྱང་རང་སྟོབས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ལ་མེད་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཤེས་པར་བྱར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བདེ་བ་མིན་པ་སྡུག་བསྔ
Chinese
如果什么都不显现，就没有形象。如果一旦显现了某种形象，那么那个本身就是形象，也是意识。不能说不是意识。如果不是意识，就像超出意识范围的石女之子的颜色一样，任何意识都不可能成为对境，这通常是这样的。因此，像这样非常清晰地体验到的是虚假的，而没有体验到的是真实的，这样说有什么好的呢？没有。总之，识和相只是从不同角度看待而作的区分。实际上，无论如何也无法确定它们之间存在或不存在差异。因为所谓形象，不过是意识对各个对境进行认识的清晰明了的部分，除此之外没有其他区分。因此，与形象的实体不同的独立存在的意识，无论如何是不可能存在的。因此，区分并仔细思考这种不存在、不显现的过失的进入方式非常重要。否则，有些人仅仅抓住无自性，然后毫无根据地停留在那里，最终也会说出与自己相似的自相矛盾的话，这些人远离了精微的中观之道。因此，唯识宗的特征是认为一切皆为真实现象，因此这种真实现象的观点是稳固的。而认为一切皆为虚假现象，外境在心中也不真实，因此接近于真相的空性，类似于与中观相结合。因此，即使按顺序将此观点置于较高位置，也会在名言上产生很大的不合理性，因此应该只承认名言为真实现象。这样，如果掌握了根本要点，那么在下面的反驳中也能以同样的方式轻松理解。第二，详细解释，形象不存在是不合理的，执取单一形象是不合理的。第一，从分析对境的认识方式来看，是不合理的；从分析关系来看，是不合理的；从分析原因来看，是不合理的。第一，分为总和别两种。第一，就像这样，在什么上没有什么事物，那么对它的认识是不存在的。就像没有快乐的事物就没有快乐等等，以及没有白色的事物就没有白色一样。这样说，就像这样，在分为对境和有境的对境上，如果某个事物不存在，那么有境的意识也不可能认识到那个不存在的事物，因为那是它自身的力量。例如，没有快乐的痛苦
English
If nothing appears, there is no image. If an image appears, then that itself is the image, and it is also consciousness. It cannot be said that it is not consciousness. If it is not consciousness, then just like the color of a barren woman's son, which is beyond the scope of consciousness, no consciousness can become an object, which is generally the case. Therefore, whatever is experienced very clearly like this is false, and whatever is not experienced is true. What good is there in saying this? There is none. In short, consciousness and image are merely distinguished by looking at them from different perspectives. In reality, it is impossible to determine whether there is a difference between them or not. Because the so-called image is merely the clear and distinct aspect of consciousness perceiving various objects, and there is no other distinction apart from that. Therefore, an independent consciousness that is different from the entity of the image is impossible in any way. Therefore, it is very important to distinguish and carefully consider how this fault of non-existence and non-appearance enters. Otherwise, some people merely grasp onto selflessness and then remain there without any basis, and eventually they will also say self-contradictory things similar to themselves. These people are far from the subtle Middle Way. Therefore, the characteristic of the Mind-Only school is that it considers everything to be a true phenomenon, so this view of true phenomena is stable. And it considers everything to be a false phenomenon, and external objects are not real in the mind either, so it is close to the emptiness of truth, similar to being combined with the Middle Way. Therefore, even if this view is placed in a higher position in order, it will cause great unreasonableness in conventional terms, so it should only be acknowledged that conventional terms are true phenomena. In this way, if the fundamental points are grasped, then the subsequent refutations can also be easily understood in the same way. Second, the detailed explanation is that it is unreasonable for there to be no image, and it is unreasonable to grasp a single image. First, it is unreasonable to analyze the way of knowing objects; it is unreasonable to analyze the relationship; it is unreasonable to analyze the cause. First, there are two types: general and specific. First, like this, where there is no thing, there is no knowledge of it. Just like there is no happiness in things that are not happiness, and there is no whiteness in things that are not white. It is said that, like this, in the object divided into object and subject, if something does not exist, then the consciousness of the subject cannot know that non-existent thing, because that is its own power. For example, suffering that is not happiness
Tibetan
ལ་ལ་བདེ་བ་དང་སོགས་པའི་སྒྲས་བདེ་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པར་བྱར་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དཀར་པོ་རྣམས་ལའང་མི་དཀར་བ་ནག་པོར་ཤེས་སུ་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སྤྱིར་བསྟན་ནས། གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ལ། དངོས་སུ་ཤེས་པ་མི་འཐད། བཏགས་ཙམ་དུའང་ཤེས་པ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ། རྣམ་པ་འདི་ལ་ཤེས་པའི་དོན། །དངོས་སུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཤེས་པའི་བདག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ལ་ཤེས་པས་ཡུལ་ཤེས་ཚུལ་ལ་དངོས་སུ་ཤེས་པའམ། བཏགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པ་གང་རུང་ལས་འདའ་མི་སྲིད་ལ། དངོས་སུ་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་བེམ་པོའི་རང་བཞིན་ལས་ལོག་པའི་བདག་ཉིད་ཡུལ་གང་གི་རྣམ་པར་གསལ་ཞིང་རིག་པར་སྐྱེས་པ་ལ་དངོས་སུ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དོན་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་ལྟར་ཡུལ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དངོས་སུ་མ་རིག་ཀྱང་ཕྱི་དོན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་དང་འདྲ་བར་དེར་སྣང་གི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡུལ་རིག་པར་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཡིན་ནའང་། རྣམ་མེད་པའི་ལུགས་ལ་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མི་ སྲིད་དེ། དང་པོ་འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་གསལ་པོར་མྱོང་བ་སྔོ་སེར་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འདི་ལ། འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་མངོན་སུམ་རིག་ཅིང་ཤེས་པའི་དོན་དངོས་སུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དང་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་དགོས་ན། ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་རྣམ་པ་དེ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་པས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ན་ནམ་ཡང་དངོས་སུ་མྱོང་བ་ག་ལ་འཐད་དེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་མངོན་སུམ་དུ་མྱོང་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་བཏགས་ཙམ་དུའང་མྱོང་མི་སྲིད་དེ། མེད་ལ་ནུས་པ་མེད་པས་ན། །གདགས་པའང་མི་རུང་རྟ་རུ་བཞིན། །མེད་པ་བདག་སྣང་ཤེས་སྐྱེད་པར། །ནུས་པ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གལ་ཏེ་ཆོས་གང་ཡོད་པར་གྱུར་ན་དངོས་སུ་མ་མྱོངས་པར་འདོད་ཀྱང་རུང་། རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་བདག་ཉིད་སྣང་བའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པས། ཤེས་པ་དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ལ་ཡུལ་དེ་མཐོང་ངམ་ཤེས་ཞེས་རུང་ནའང་། གང་མེད་པ་ལ་ནི་བདག་སྣང་གི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་ན། གདགས་པ་ཙམ་དུའང་འདི་དང་འདི་མྱོང་བའམ་ཤེས་ཞེས་བྱར་མི་རུང་སྟེ། དཔེར་ན་རྟ་རུ་བཞིན་ནོ། །དེའང་རྟའི་རྭ་ཅོ་ལ་ཁོ་རང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས། དེའི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་རང་མཚན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཞིག་ཐ་སྙད་
Chinese
有些通过“快乐”等词语，无法将快乐理解为痛苦，同样，对于白色的事物，也不能将非白色的事物理解为黑色，这是总的说明。第二，从具体上来说，直接了知不合理，仅仅是假立也不合理。第一，对于这种显现，了知的意义，实际上是不合理的，因为与了知的自性相分离，就像虚空中的花朵等一样。这样说，对于了知通过了知境的方式，无论是直接了知，还是通过假立的方式了知，都不可能超出这两种方式。直接了知是指，与识的物质自性相异的自性，在任何境的显现中显现，并且产生觉知，这被称为直接觉知。按照意义论者的观点，即使没有直接觉知到瓶子之类的境，但由于外境的力量，产生了与它相似的、显现为它的识，这也称为境的了知。然而，对于无相派来说，这两种方式都不可能。 首先，像这样，对于显现为蓝色、黄色等清晰明显的体验，认为“这是这个，这是那个”这样直接认识和了知的意义实际上是不合理的。因为直接了知必须以与了知的自性相同的方式来了知，而按照你的观点，你承认显现不是识，因此，由于它与了知的自性相分离，又怎么可能直接体验到呢？例如，就像无法直接体验到虚空中的花朵和石女的儿子等的颜色一样。第二，仅仅是假立也不可能体验到，因为不存在的事物没有能力。 安立也不行，如马角一样。不存在的事物，生起自显现的识，是不可能有能力的。如果任何法存在，即使你认为没有直接体验到也可以，因为显现产生者的境自性具有产生显现的识的能力，所以可以说识以与境相同的方式产生，因此可以说见到了或了知了那个境。但是，对于不存在的事物来说，由于它没有产生自显现的识的能力，所以仅仅是假立也无法说体验或了知了这个或那个，例如马角一样。也就是说，马的角没有产生它自己显现的识的能力，因此，无法对它的显现说出“它的显现是这样的”这样的自相执着的识。
English
Some, through words like "happiness," cannot understand happiness as suffering; similarly, for white things, one cannot understand non-white things as black—this is a general explanation. Second, specifically, direct knowing is unreasonable, and mere imputation is also unreasonable. First, for this appearance, the meaning of knowing is not actually reasonable, because it is separate from the nature of knowing, like flowers in the sky, etc. It is said that for knowing, the way of knowing an object is either direct knowing or knowing through imputation, and it is impossible to go beyond these two. Direct knowing refers to the nature that is different from the material nature of consciousness, appearing clearly in the appearance of any object, and giving rise to awareness, which is called direct awareness. According to the view of those who speak of meaning, even if an object like a vase is not directly known, the power of the external object gives rise to a consciousness that appears similar to it, and this is called knowing the object. However, for the school of non-appearance, neither of these two is possible. First, like this, for the clear and obvious experience of appearances such as blue and yellow, it is not actually reasonable to think that the meaning of directly recognizing and knowing, saying, "This is this, this is that," is reasonable. Because direct knowing must know in a way that is identical to the nature of knowing, and according to your view, you admit that appearance is not consciousness, so since it is separate from the nature of knowing, how can it ever be directly experienced? For example, just as it is impossible to directly experience the colors of flowers in the sky and the son of a barren woman, etc. Second, it is also impossible to experience by mere imputation, because non-existent things have no power. Imputation is also not possible, like a horse's horn. Non-existent things, giving rise to self-appearing consciousness, are not capable. If any dharma exists, even if you think it is not directly experienced, it is acceptable, because the object-nature of the appearance-producer has the power to generate the appearing consciousness, so it can be said that consciousness arises in the same way as the object, and therefore it can be said that that object is seen or known. But for non-existent things, since they do not have the power to generate self-appearing consciousness, it is not possible to say that this or that is experienced or known by mere imputation, like a horse's horn. That is, a horse's horn does not have the power to generate the consciousness of its own appearance, so it is impossible to have a self-grasping consciousness that says, "Its appearance is like this."