Tibetan
་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་དག །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་འདོད་པ་ཉན་ཐོས་དང་། རྫས་དང་ཡོན་ཏན་ལས་སུ་འདོད་པ་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་མཆོག་དང་མཆོག་མིན་གྱི་ལྟ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་པ་མི་རིགས་པར་སྒྲུབ་པ་སྟེ། དེའང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའམ། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་དུ་འདོད་པ་འགོག་པ་ལ། སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེས་ལ་འདྲ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའང་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལས་སྐྱེས་ཤིང་དེ་དང་འདྲ་བར་འདོད་པ་ལ་དེ་མི་འཐད་པའི་རིགས་པས་འགོག་པ་ལ་དེ་སྐད་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། དེའང་ཐེག་བསྡུས་སོགས་སུ་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་གསུངས་ཀྱང་། གཙོ་བོར་དེ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་ཙམ་གྱི་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མ་ངེས་པར་བསྟན་པ་དང་། ཕྱི་དོན་ཕྲ་རགས་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆ་མེད་ཀྱི་ཕྲ་བ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མངོན་སུམ་མི་དམིགས། རགས་པ་མི་འགྲུབ་པས་ཕྱི་དོན་མེད་པར་བསྒྲུབ་ལ། གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པའི་གཙོ་བོ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་གསལ་རིག་གི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡུལ་སྔོན་པོ་དང་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་དུས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚད་མས་དམིགས་པ་དང་། དེའང་རེས་འགའ་བ་མ་ཡིན་པར་གཏན་དུ་ཁྱབ་པའམ་ངེས་པ་སྟེ་འདི་ལྟར། ཡུལ་སྔོན་པོ་དང་སྔོ་འཛིན་གྱི་བློ་ཆོས་ཅན། རྫས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་བཞིན། ཞེས་འགོད་པའོ། །དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ངེས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རྫས་གཅིག་ཡིན་དགོས་སོ་སྙམ་ན། གང་རྫས་གཅིག་མ་ཡིན་ན་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་དགོས་ལ། རྫས་ཐ་དད་ལ་རྟགས་དེ་ཞུགས་པ་མི་སྲིད་དེ་སྔོ་སེར་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། ཐ་དད་པ་གང་དག་རེས་འགའ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ནའང་། དུས་རྟག་ཏུ་གཅིག་དམིགས་ན་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ངེས་པའི་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ལ། སྔོན་པོ་དང་དེ་འཛིན་གྱི་བློ་གཉིས་ནི་ནམ་ཡང་ཅིག་ཤོས་མ་དམིགས་པར་གཅིག་ཡན་གར་དུ་དམིགས་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་ན་དུས་རེས་འགའ་སོ་སོར་དམིགས་པའང་སྲིད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐབས་རྟགས་འདི་ལ་མ་གྲུབ་པ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་སྤོང་བའི་ཚུལ་སོགས་ཞིབ་པར་བཤད་ན་གོ་བ་ལ་ཕན་པར་འོང་ཡང་རྩ་བའི་གནད་ཙམ་བསྟན་པ་ཡིན་
Chinese
那些追随外境显现各异的，如主张极微的声闻，以及主张自性和功德的胜论派等，无论见解是殊胜还是非殊胜的，都要驳斥他们的言论不合理。也就是要论证外境不存在，或者遮止主张能取和所取是不同实体的观点。唯识宗的人们称之为“遮止从生而相似的理证”。也就是说，如果认为显现的景象是从外境所生，并且与外境相似，那么用不合理的理证来遮止这种观点，就称之为“遮止从生而相似的理证”。虽然在《摄大乘论》等中讲了很多种理证，但主要是不能成立仅仅因为相似而产生的外境存在，就像二月显现等一样，显示其不确定性。而且，无论外境是粗大还是微细都不能成立。无分微细在外识的境界面前无法现量见到。因为粗大不能成立，所以论证外境不存在。论证能取和所取不是不同实体的关键，在于一切显现都是以明觉的自性产生的理由，以及用同时决定来论证。例如，蓝色物体和认知蓝色的识，二者同时被量所认知。而且，这不是偶尔的，而是恒常普遍或确定的。就像这样：蓝色物体和认知蓝色的心，有法，不是不同实体，因为同时决定被认知。如同二月显现一样。这样记载。如果同时决定被认知，为什么一定是同一个实体呢？如果不是同一个实体，就一定是不同实体。而不同实体不可能具有那个特征，就像蓝色和黄色等一样。 哪些不同实体虽然有时同时被认知，但如果一个被认知时，另一个也总是同时被认知，这种普遍性是不确定的。蓝色和认知蓝色的心识二者，如果其中一个没有被认知，另一个就单独被认知的情况是不可能的。如果二者是不同实体，那么有时也可能分别被认知。在这种情况下，如果详细解释如何避免这个论证中不成立等三种过失，对理解会有帮助，但这里只是指出了根本的要点。
English
Those who follow various external appearances, such as the Hearers who assert subtle particles, and the Vaisheshika school who assert substance and qualities, whether their views are superior or not, must refute their unreasonable statements. That is, to prove that external objects do not exist, or to prevent the view that the grasper and the grasped are different entities. The Mind-Only school calls this "the reasoning that prevents similarity from arising." That is, if it is believed that the appearance of manifestation arises from an external object and is similar to it, then refuting this view with unreasonable reasoning is called "the reasoning that prevents similarity from arising." Although many kinds of reasoning are mentioned in the Compendium of Vehicles and so on, the main point is that the existence of an external object that arises merely because of similarity cannot be established. Just as the appearance of two moons, etc., shows its uncertainty. Moreover, neither coarse nor subtle external objects can be established. Indivisible subtle particles cannot be directly perceived in the field of sense consciousness. Because the coarse cannot be established, it is argued that external objects do not exist. The key to proving that the grasper and the grasped are not different entities lies in the reason that all appearances arise as the nature of clear awareness, and in proving it with simultaneous determination. For example, the blue object and the consciousness that perceives blue are both perceived simultaneously by valid cognition. Moreover, this is not occasional, but constant, universal, or definite. Like this: the blue object and the mind that perceives blue, subject, are not different entities, because they are definitely perceived simultaneously. Like the appearance of two moons. This is how it is recorded. If simultaneous determination is definitely perceived, why must it be the same entity? If it is not the same entity, it must be a different entity. And different entities cannot have that characteristic, just like blue and yellow, etc. Although some different entities are sometimes perceived simultaneously, if one is always perceived, the universality that the other is also definitely perceived simultaneously with it is uncertain. It is impossible for the blue and the consciousness that perceives blue to be perceived independently without one of them being perceived. If the two are different entities, then it is possible that they may sometimes be perceived separately. In this case, if we explain in detail how to avoid the three faults such as non-establishment in this argument, it will be helpful for understanding, but here only the fundamental points are indicated.
Tibetan
ནོ། །མདོར་ན་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ལ་སོགས་པ་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕུག་གཏུགས་ནས་ཁོ་ཐག་གཅོད་ས་ནི། ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཡིན་དགོས་ཏེ། མ་ཤེས་ན་རང་གིས་མྱོང་བར་ཡང་མི་རུང་བའི་གནད་གཅིག་པུ་དེ་ཟིན་ན་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་སོགས་རིགས་པ་བརྒྱ་ཕྲག་གི་གྲོས་ཐག་ནང་ནས་ཆོད་པ་ཡིན་པས་ན། གཞུང་འདིར། རང་གིས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ། ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ལ་ཟད་པར་འདུ་བས་དེར་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསལ་རིག་ཙམ་འཇུག་ཤེས་སོ་སོ་བའི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུངས་པ་ཞིག་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་གདགས་པ་སྟེ། དེའང་ངོ་བོ་ལུང་མ་བསྟན་ཡུལ་གྱི་དོན་ཙམ་རིག་པ་རྒྱུན་སྐད་ཅིག་མར་འབྱུང་བ། འཁོར་རེག་སོགས་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་ཙམ་དང་ལྡན་པ། དམིགས་པ་མི་གསལ་བ། སྣོད་བཅུད་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་འདོད་ལ། དབྱེ་ན་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་དང་ས་བོན་གྱི་ཆ་གཉིས་ཡོད་དོ། །དེ་དག་གི་ངོ་བོ་འཁོར་དམིགས་ཡུལ་སོགས་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ རྒྱུ་མཚན་ཡང་འཇུག་ཤེས་སོ་སོའི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུངས་པའི་ཤེས་པ་གསལ་རིག་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་གཟུང་བའི་གནད་ཟིན་ན་ཀུན་གཞིའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་ནུས་ཀྱི། གཞན་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཀུན་གཞི་ཞེས་པ་ནི་དམིགས་པ་དང་ངོ་བོ་འདི་འདྲའོ་ཞེས་འཆད་ཅིང་བསམས་ན་བསྐལ་པར་བརྟགས་ནའང་གནད་ཕིགས་དཀའོ། །དེ་དག་གི་རྣམ་གཞག་ཞིབ་པར་གཞུང་གཞན་ལས་ཤེས་པར་བྱ་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་དང་འདྲ་བ་ལས། རླབས་བཞིན་དུ་ཚོགས་བདུན་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྐྱེ་ཞིང་འགག་པའི་ནུས་པའམ་བག་ཆགས་ཏེ། མདོར་ན་རང་འབྲས་ཕྱི་མ་སྐྱེད་ནུས་ཞིག་ཀུན་གཞི་ལ་བཞག་པ་དེ་ཉིད་མ་སྨིན་པ་ན་ས་བོན་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་ལ། སྨིན་པ་ན་ལུས་གནས་ལོངས་སྤྱོད་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བ་སྟེ། ཡུལ་མེད་བཞིན་དུའང་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དང་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའི་བློ་བཞིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ལ་སྣང་བ་སེམས་སུ་མི་འདོད་ན་མ་གཏོགས། འདོད་ཕན་ཆད་ཀུན་གཞི་ངེས་པར་ཁས་བླང་དགོས་ཏེ། འཇུག་ཤེས་རྣམས་སོ་སོ་བ་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་ཅན་ཡིན་པས། དེ་རེ་རེ་ནས་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱི་གཞིར་མི་རུང་ལ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་པའི་སེམས་དེ་ཡུལ་ཤེས་ལུས་ཀུན་གྱི
Chinese
不。总之，将同时显现等执著二取视为一体来成立的所有理路的最终归宿和定论之处在于：如果显现是识，则必须是识；如果不识，则自己也无法体验，抓住这唯一的要点，就能从同时显现等成百上千的理路中得出结论。因此，本论中说“自己成立的是什么”，仅限于此，故在此进行阐述。这样一来，将自己的识，仅仅是明觉，不堕入各自的行识方面，作为习气的所依，就称之为阿赖耶识。它本身是无记，仅仅是了知境的义，相续刹那生灭，具有触等五遍行，所缘不明显，缘于广大的器情世界。分类则有异熟分和种子分两种。这些的本体、眷属、所缘等之所以如此，原因在于抓住不堕入各自的行识方面的识，仅仅是明觉的本体的要点，就能轻易地了解阿赖耶的所有特点。如果另外去解释和思考阿赖耶，说所缘和本体是这样的，即使考察无数劫也难以抓住要点。这些的详细分类应从其他论典中了解。像这样，阿赖耶识如同大海，从中像波浪一样生起和灭亡着具有七聚及其眷属的能力或习气。总之，在阿赖耶上安立的能生自果的能力，未成熟时就以种子的方式存在，成熟时就显现为各种身、处、受用。即使没有境，也因串习的习气而体验各种显现，如同梦中的识和不悦意等串习的分别念一样。如果不认为显现是心，则必须承认阿赖耶，因为行识都是堕入各自方面的，所以它们各自都不能作为内外事物、处所、身体和受用的所依，而各种显现仅仅是心，这个心是境、识、身体的一切。
English
No. In short, the ultimate destination and conclusion of all the reasoning that establishes simultaneous appearance, etc., as one entity of grasping and the grasped is: if the appearance is consciousness, then it must be consciousness; if it is not consciousness, then one cannot experience it oneself. Grasping this one key point will lead to a conclusion from hundreds of reasonings such as simultaneous appearance. Therefore, in this treatise, it is said, "What is established by oneself," and it is limited to this, so it will be explained here. In this way, one's own consciousness, which is merely clear awareness and does not fall into the aspects of individual active consciousnesses, is designated as the alaya consciousness, which is the basis of habit. Its essence is neutral, merely knowing the meaning of the object, arising and ceasing momentarily in a continuous stream, possessing the five pervasive mental factors such as touch, having an unclear object, and focusing on the vast container and its contents. It is divided into two parts: the aspect of fruition and the aspect of seeds. The reason why their essence, retinue, object, etc., are like this is that if one grasps the key point of the consciousness that does not fall into the aspects of individual active consciousnesses, which is merely the essence of clear awareness, one can easily understand all the characteristics of the alaya. If one separately explains and thinks about the alaya, saying that the object and essence are like this, it will be difficult to grasp the key point even if one examines it for countless eons. The detailed classification of these should be learned from other treatises. Like this, the alaya consciousness is like a great ocean, from which the power or habit of the seven aggregates and their retinue arise and cease like waves. In short, the ability to generate its own subsequent result, which is established in the alaya, exists as a seed when it is immature, and when it is mature, it appears as various bodies, places, and enjoyments. Even without an object, one experiences various appearances due to the habit of familiarity, just like the consciousness in dreams and the familiar thoughts of unpleasantness, etc. If one does not consider appearance to be mind, then one must acknowledge the alaya, because the active consciousnesses all fall into their respective aspects, so they cannot each serve as the basis for all internal and external objects, places, bodies, and enjoyments, and the various appearances are merely mind, and this mind is everything of object, consciousness, and body.