Chinese
不是周遍和遍行，但只要有关系，这种理路就能驳斥所有认为存在单一实有的观点。因此，所谓的“遍行总相”仅仅是排除其他事物的分别，在意义上并不成立。例如，当我们看到具有树枝和树叶的事物时，通过排除其他事物，我们称之为“树”，这只是赋予了它一个总相的名称。它也随顺于不同时空的各个别相。如果执着于这个总相是自相，将显现和命名混为一谈，那么通过否定总相，就能避免否定别相，以及二者是一还是异等过失。因此，从其他事物中显现出差异的单方面差异是总相；而从其他事物以及自身的所有同类事物中显现出差异的双方面差异则落入自相，是别相。但这二者也只是在许多法上假立为一，因此不可能存在单一实有。虚空不成立为实有之理将在后面阐述。 第二，驳斥不周遍的单一实有，分为：驳斥外境的单一实有，驳斥识的单一实有。第一者又分为：驳斥粗大的单一实有和驳斥微尘的单一实有。第一者： “因有遮蔽与未遮蔽等， 粗大之物亦非唯一。” 如是说。所谓粗大，是指众多极微聚集的部分。无论是内在的身体等，还是外在的瓶、毡、房屋、山、洲、须弥山、大千世界等显现，任何事物都是如此。因为这些事物存在被衣服等遮蔽与未遮蔽的物体等差异，所以粗大之物也不是真实的唯一。例如，以身体为例，有被衣服遮蔽的部分和未被遮蔽的部分。同样，在“等”字中，包括了运动与不运动、被颜色改变与未被颜色改变、燃烧与未燃烧等诸多不相符的法，它们怎么可能成为单一的自性呢？如果说遮蔽与未遮蔽等是针对肢体、腿等而言，而不是针对具有肢体者而言，那么，所谓的具有肢体者与肢体们是一还是异？如果是一，那么就如同存在于多种不同之法中一样成立；如果是异，则必须能够显现，但却无法明确。
English
It is not pervasive and all-pervasive, but as long as there is a relationship, this reasoning can refute all views that there is a single reality. Therefore, the so-called "pervasive general characteristic" is merely a distinction that excludes other things, and it is not established in meaning. For example, when we see something with branches and leaves, by excluding other things, we call it a "tree," which is just giving it a general name. It also follows the various particulars of different times and places. If we cling to this general characteristic as a self-characteristic, mixing appearance and naming together, then by negating the general characteristic, we can avoid negating the particular characteristics, and the faults of whether the two are one or different. Therefore, the one-sided difference that appears to be different from other things is the general characteristic; while the two-sided difference that appears to be different from other things and all similar things of oneself falls into the self-characteristic, which is the particular characteristic. But these two are also just nominally established as one on many dharmas, so it is impossible for a single reality to exist. The reason why space is not established as a real entity will be explained later. Second, refuting the non-pervasive single reality is divided into: refuting the single reality of external objects, and refuting the single reality of consciousness. The first is further divided into: refuting the coarse single reality and refuting the single reality of atoms. The first: "Because there are things that are covered and uncovered, etc., Coarse things are also not unique." As it is said. The so-called coarse is the part where many extremely small particles gather. Whether it is the inner body, etc., or the outer pots, felts, houses, mountains, continents, Mount Sumeru, the great thousand worlds, etc., anything that appears is like this. Because these things have differences such as objects covered and uncovered by clothes, etc., coarse things are also not the real one. For example, taking the body as an example, there are parts covered by clothes and parts not covered. Similarly, in the "etc." category, it includes moving and not moving, being changed by color and not being changed, burning and not burning, and many other incompatible dharmas, how can they become a single nature? If it is said that covering and not covering, etc., are for limbs, legs, etc., and not for those with limbs, then, is the so-called having limbs the same as or different from the limbs? If they are the same, then it is established as existing in many different dharmas; if they are different, then it must be able to appear, but it cannot be clearly seen.
Tibetan
གས་པས་ཁེགས་ཤིང་། གཞན་ཡང་དེ་གཉིས་ཀ་བུམ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་གཉིས་འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་བས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་དམིགས་མི་དགོས་ཤེ་ན། རྐང་པ་ལ་འདུ་བས་འབྲེལ་བ་གང་ཡིན་པ་ལག་པ་དང་འདུ་བ་གཉིས་མི་གཅིག་ན་ནི་རགས་པ་རྣམས་གཅིག་པུར་མི་རུང་ལ།གཅིག་ན་ནི་དུ་མའི་ཆོས་སུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ལྷག་པར་ཡང་དེ་ལ་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཡན་ལག་ཅན་ཞེས་པ་ཡན་ལག་དུ་མ་ཚོགས་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་གཅིག་བདེན་མི་གྲུབ་པས་ཐ་སྙད་རྣམས་འཐད་ཀྱི། གཞན་དུ་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་བདེན་དུ་ཡོད་ན་ཡན་ལག་དང་གཅིག་ཐ་དད་སོགས་ཀྱི་བརྟགས་པ་མི་འཇུག་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་རྡུལ་ཕྲན་འགོག་པའི་རིགས་པ་བསྟན་པ་དང་། དེ་ཁེགས་པས་དངོས་པོ་དུ་མ་ཁེགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཕྱོགས་སྔའི་འདོད་ཚུལ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། འབྱར་བ་དང་ནི་བསྐོར་བའམ། །བར་མེད་རྣམ་པར་གནས་ཀྱང་རུང་། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་འདིར་ཡུལ་ལྔ་དང་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཁམས་བཅུ་པོ་འདི་དག་ནི་གང་ཡང་རུང་སྟེ། རགས་པར་སྣང་བ་ལ་དུ་མར་བཤིག་ཏུ་ཡོད་ཅིང་ཕན་ཚུན་གཅིག་གི་གོ་སྐབས་སུ་གཅིག་འདུག་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་དུ་མ་བསགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་མཐོང་བས་དེ་དག་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་བར་དུ་གཞིག་ཏུ་རུང་སྟེ། དཔེར་ན་རྫ་བུམ་གྱོ་མོར་ བྱས། གྱོ་མོ་ཕྱེ་མར་བཏག །ཕྱེ་མའང་རྩིང་པོ་ཞིབ་མོར་བྱས་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུགས་ཅན་རྣམས་སིལ་མར་བཅད་དུ་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ན་མིང་དུའང་གཟུགས་ཞེས་བཙུགས་སུ་རུང་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དོན་དུ་ན་ཐོགས་རེག་གི་རྣམ་པར་ཡོད་པས། རྣམ་ཤེས་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་འཛིན་དུ་ཡོད་པ་གནོད་པ་བྱར་རུང་བ་ཞིག་གི་བླ་དྭགས་སུ་གཟུགས་ཞེས་བཤད་དེ་གྲི་གཟུགས་ཟེར་བ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་དེ་མ་གྲུབ་སྙམ་ན་རགས་པ་ལ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །རྣམ་རིག་མིན་པའི་གཟུགས་འདོད་པ་ལྟར་ནའང་རྟེན་ལ་གནོད་པ་བྱར་ཡོད་པས་དེ་སྐད་གདགས་སུ་རུང་སྟེ། སྤྱིར་སྒྲ་ལ་བཤད་འཇུག་གཉིས་ཀ་ཡོད་པ་དང་། གང་རུང་རེ་ལས་མེད་པ་སྟེ་མུ་གསུམ་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཟུགས་སུ་རུང་བ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་ཀྱང་བྱ་ལ། གཟུགས་དེ་ལས་ཀྱང་ཆེས་རགས་པ་མིག་གི་ཡུལ་ལ་གཟུགས་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཏགས་པའོ། །དེ་ལ་བེམ་པོ་དེ་དག་རགས་པ་ཕྲ་བར་གསིལ་ནས་ཕྲ་བ་མཐར་ཐུག་པ་ལ་ཆ་གསིལ་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཅེས་བྱའོ། །དེའང་དེ་ལས་
Chinese
被阻碍而阻断。另外，那两者都像瓶子一样变成没有关联的。如果说那两者以结合的自性相关联，就不需要单独观察了吗？如果脚与身体的结合关系和手与身体的结合关系不相同，那么粗大的事物就不能成为一体。如果是一体，那么因为观察到多种性质，矛盾就更加存在于其中。因此，所谓的“有肢体者”只是对众多肢体集合在一起执着为一的虚构，并非真实存在的一个整体，所以各种名称是合理的。否则，如果“有肢体者”真实存在，那么肢体与整体的一体或他异等分析就不可能成立了。第二，阐述驳斥微尘的理证，以及通过驳斥微尘来阐述驳斥众多事物。第一部分包括陈述对方的观点和驳斥对方的观点两部分。第一，经文中说：“粘着或者围绕，或者无间隔地存在也可以。”这里，无论是五境和五根，即这十种有色界，显现为粗大的事物可以分解为多个部分，并且彼此占据对方的空间，被视为具有积累了许多障碍的性质，因此它们可以被分解到微尘的程度。例如，陶罐变成碎片，碎片变成粉末，粉末也被分为粗细两种。以这种方式，有色事物可以被分割成碎片，因此可以被命名为“色”。实际上，因为具有阻碍和接触的性质，所以它不像意识那样可以被把握，可以被损害，因此被称为“色”，就像说“刀的形状”一样。如果认为微尘不具备这种性质，那么粗大的事物具备这种性质也没有问题。按照不承认识的色法的观点，因为可以对所依造成损害，所以也可以这样称呼。一般来说，声音有表达和包含两种含义，或者只有其中一种含义，共有三种情况。因此，可以成为“色”的事物也可以称为“色的自性”。而从“色”中更加粗大的、作为眼睛所见之物的，则特别称为“色”。那些物体从粗到细被分解，最终达到最细微、不可再分的程度，就称为微尘。而且从那
English
It is obstructed and blocked. Furthermore, both of them become unrelated like a vase. If it is said that those two are related by the nature of combination, is it not necessary to observe them separately? If the relationship of the foot to the body and the relationship of the hand to the body are not the same, then the coarse things cannot be one. If it is one, then because of observing multiple natures, the contradiction exists even more in it. Therefore, the so-called "possessor of limbs" is merely a fabrication of the mind that clings to the collection of many limbs as one, and it is not a truly existing whole, so the various names are reasonable. Otherwise, if the "possessor of limbs" truly exists, then the analysis of the unity or difference of the limbs and the whole would not be possible. Second, to explain the reasoning for refuting atoms, and to explain that by refuting atoms, many things are refuted. The first part includes stating the opponent's view and refuting it. First, the scripture says, "Adhering or surrounding, or existing without interval is also acceptable." Here, whether it is the five objects and five faculties, that is, these ten realms of form, appearing as coarse things can be broken down into multiple parts, and they occupy each other's space, and are seen as having the nature of accumulating many obstacles, so they can be broken down to the extent of atoms. For example, a clay pot becomes fragments, fragments become powder, and the powder is also divided into coarse and fine. In this way, things with form can be divided into fragments, so they can be named "form." In reality, because it has the nature of obstruction and contact, it is not like consciousness that can be grasped, and can be harmed, so it is called "form," just like saying "the shape of a knife." If it is thought that atoms do not have this nature, then it is not a problem that coarse things have this nature. According to the view that does not acknowledge consciousness as form, because it can cause harm to the basis, it can also be called that. Generally speaking, sound has both expressive and inclusive meanings, or only one of them, there are three cases in total. Therefore, something that can become "form" can also be called "the nature of form." And from "form," the coarser one, which is the object seen by the eye, is specifically called "form." Those objects are broken down from coarse to fine, and finally reach the finest, indivisible degree, which is called an atom. And from that