Tibetan
་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་གཅིག་པུར་ཞེན་ནས་གང་ཟག་ཅེས་ཐ་སྙད་བཏགས་ཏེ། གང་ཟག་འཁོར་བར་འཁྱམས། ཐར་པ་ཐོབ་ཅེས་སྔ་ཕྱིའི་སྐད་ཅིག་དུ་མ་བསྡོམས་པ་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བློས་དམིགས་ནས་བདག་དང་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བརྗོད་ཅིང་རང་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་ཞིང་། དེའང་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ནི་བདག་དེ་ཉིད་ཟ་བ་པོ་དང་། རྟག་པའི་དངོས་པོ་དང་། རྣམ་འགྱུར་གྱི་བྱེད་པ་པོ་མིན་པ་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་འདོད་ལ། ངོ་བོ་ཡང་མ་སྐྱེས་ཡེ་ཡོད་ལྟ་བུར་ཞེན། དེ་ལ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་དང་། ལ་ལས་མ་ཁྱབ་པ་དང་། ལ་ལས་བེམ་པོ། ལ་ལས་ཤེས་པ་སོགས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ལྕགས་སྒྲོག་ལ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་གཟེར་སྣ་ཚོགས་བཏབ་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲའོ། །གནས་མ་བུའི་སྡེ་པ་དག་ནི་བདག་དེ་ནི་དངོས་པོར་ཡོད་ཅིང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་ལ། དེ་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་ཐ་དད་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་། དེ་བཞིན་དུ་རྟག་མི་རྟག་སོགས་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་འདོད་དོ། །སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་མཚན་ཉིད་པ་འཛིན་པའི་ནང་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕུང་པོ་ལྔའི་ཚོགས་པ་དང་རྒྱུན་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་རློམ་པར་ཟད་ཀྱི། བདག་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་མེད་པར་འདོད་པའི་དེ་ཡི་ཚུལ་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ན། འདི་ལྟར་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པ་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་མ་ཡིན་པར། གཞན་ཞིག་ནས་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་ཞིག་རྡུལ་ཙམ་ཡང་རིགས་པ་དང་མཐུན་པར་བསྟན་དུ་མི་རུང་བས་ན། གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བར་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་མ་གྲུབ་ལ་ཕུང་པོ་ནི་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་བདག་གཅིག་བདེན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་བདག་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ནི་རང་བཞིན་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བས་དུ་མར་འགྱུར་ ཞིང་བྱེད་པོ་སྤྱོད་པོ་ཐ་དད་ལ། སྐད་ཅིག་མ་མིན་ན་ནི་སྔ་མ་མི་འཇིག་ལ་ཕྱི་མ་གཞན་མི་འབྱུང་བར་རྟག་པ་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་བཅིང་གྲོལ་བདེ་སྡུག་སོགས་མི་འཐད་ཅིང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་སྐབས་མི་སྲིད་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལྟར་འགྱུར་ཞིང་སྤྱིར་རྟག་དངོས་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཁེགས་སོ།
Chinese
仅仅执着于各自的相续，便安立了“补特伽罗”的名称，为了将补特伽罗流转于轮回，获得解脱安立于前后诸多刹那的集合之上。 因此，以心专注于此，用“我”和“士夫”等名称来称呼，凡是属于自身相续的，众生未经观察和分析就执着为“我”。 此外道徒们认为，这个“我”本身是享受者，是常有的事物，不是变化的作者等，具有这些特征。并且，其本体也执着为如同未生而本来存在一般。其中，有的认为遍及一切业，有的认为不遍及，有的认为是物质，有的认为是意识等，他们宣扬着在与生俱来的铁锁上，钉上各种由分别念安立的钉子的宗派。 住子部的信徒们认为，这个“我”是实有的，是业果的所依，它既不是与蕴一体，也不是可以被说成是异体。同样，它也不能被说成是常或无常等。 所有持有自相的佛教宗义者都认为，仅仅是对五蕴的集合和相续产生“我”的错觉而已，如果用理智来确定其“我”本身并不存在的道理，那么，像这样，刹那刹那生灭的五取蕴不是“我”，从其他地方也无法以任何方式合乎道理地指出有称为“补特伽罗”的事物，因此，称为“补特伽罗”的事物，仅仅是依赖于作为安立基础的蕴而安立的，实际上远离了真实的一和多的自性，这是有智慧的人们非常清楚地知道的。因为，与蕴不同的“我”并不成立，而蕴是多和无常的，所以“我”不可能具有唯一的真实自性。 此外，如果“我”是刹那性的，那么由于产生不同的自性，它就会变成多个，并且作者和受者也会不同。如果不是刹那性的，那么先前的就不会消失，而随后的也不会产生，就会变成常有的单一自性。如果是那样，那么束缚和解脱、快乐和痛苦等就不合理，并且未生之物不可能存在，会像石女的儿子一样，并且普遍会被遮破常有实体的道理所驳斥。
English
Merely clinging to the individual streams of consciousness, the term "person" is applied. It is for the sake of the person wandering in samsara and attaining liberation that it is placed upon the collection of many moments, both past and future. Therefore, by focusing on this with the mind, it is referred to by names such as "self" and "purusha." Whatever belongs to one's own stream of consciousness, beings grasp at it as "I" without examination or analysis. Furthermore, the non-Buddhists believe that this "self" is the enjoyer, a permanent entity, and not the agent of change, possessing such characteristics. They also cling to its essence as if it were unborn and always existing. Some claim it pervades all actions, others that it does not, some that it is material, others that it is consciousness. They proclaim tenets that are like various nails of conceptual imputation hammered into the iron shackles of innate existence. The Sthavira school believes that the self exists as a real entity and is the basis of cause and effect. It is neither identical to the aggregates nor can it be said to be different. Similarly, it cannot be described as either permanent or impermanent. All Buddhist tenet systems that hold to characteristics believe that it is merely mistaking the collection and continuum of the five aggregates as "I." If one establishes through reasoning that the self does not exist inherently, then, like this, these five aggregates of clinging, which arise and perish moment by moment, are not the self. It is impossible to reasonably demonstrate that something called a "person" exists elsewhere, even to the slightest degree. Therefore, the term "person" is merely imputed in dependence upon the aggregates, which serve as the basis of imputation. In reality, it is devoid of the nature of being truly one or many, which is very clearly understood by those with intelligence. Because a self that is different from the aggregates is not established, and the aggregates are multiple and impermanent, the self cannot have a single, true nature. Furthermore, if the self were momentary, it would become multiple due to the arising of different natures, and the agent and the experiencer would be different. If it were not momentary, the former would not cease and the latter would not arise, and it would become a permanent, single nature. If that were the case, then bondage and liberation, happiness and suffering, and so on would be unreasonable, and it would be impossible for an unarisen thing to exist, like the son of a barren woman. In general, it would be refuted by the reasoning that refutes permanent entities.
Tibetan
།བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་ནི་བདེན་པའི་ཁྱབ་བྱེད་ལོག་པས་ཁྱབ་བྱ་བདེན་པར་གནས་ག་ལ་སྲིད་དེ། གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་ལྟར་བསྒྲིམ་མི་དགོས་པར་གྲུབ་ལ་ཐ་སྙད་དུའང་དངོས་པོ་ཡིན་ན་གཞི་གཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གཞག་ཏུ་ཡོད་པས་ཁྱབ་པ་ལ་བདག་ལ་དེ་མེད་པས་ན་བདག་དངོས་པོར་ཡོད་ཅེས་དམ་བཅའ་བ་ཁྱབ་བྱེད་མེད་པའི་ཁྱབ་བྱ་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་བླུན་པ་སྟེ། ཤིང་མེད་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཤ་པ་ཡོད་པར་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དཔེར་ན་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །ཤིང་རྟ་ཞེས་ནི་བྱ་བར་འདོད། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྒྱུར་བྱས་ནས། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་སེམས་ཅན་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་མེད་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་དུ་ཕུང་པོ་ལྔ་རྒྱུར་བྱས་ནས་བདག་ཏུ་དམིགས་པ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔ་ཆ་མ་ཕྱེས་པ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་ལ་གང་ཟག་ཅེས་བཏགས་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལྔའི་རྒྱུན་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ལ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་སྟེ་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་ཞིང་། ཕྱོགས་དང་དུས་ཀྱི་ཆ་ཕྱེས་པ་མ་ཡིན་པར་དེའི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་གཅིག་པུར་བཏགས་ཏེ། གང་ཟག་འདི་ནི་སྔར་འདི་ནས་འཕོས། ། ཕྱིས་འདིར་སྐྱེ་ཞེས་ཐ་སྙད་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ང་ཙམ་ལ་དམིགས་ཀྱི། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ཆ་ཕྱེས་ནས་གསལ་པོར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དམིགས་རྣམ་སོ་སོར་མི་ཕྱེད་པར་གོམས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བཏགས་ཆོས་གང་ཟག་དེའི་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིན་པས་ཕུང་པོ་ལྔ་ཙམ་ལ་གང་ཟག་ཏུ་བཏགས་ཞེས་དམིགས་རྣམ་ཕྱེ་ཞིང་དཔྱད་ན་དེ་ལྟར་འཇོག་དགོས་ཏེ། བུམ་འཛིན་གྱི་བློས་དམིགས་ཡུལ་བཏགས་པའི་བུམ་པ་ཙམ་ཡིན་ཀྱང་། གདགས་གཞི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་མཚན་དམིགས་པར་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་དེ་གང་ཡིན་དཔྱད་ན། ཁ་ཅིག་གིས་ཡིད་རྣམ་གྱི་རྒྱུན་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་སོགས་འདོད་ཀྱང་། དོན་དུ་ལས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་སྨིན་གྱི་གཞན་དུ་སྨིན་མི་སྲིད་པ་ལ། ལས་བྱེད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བའང་དུ་མ་ཚོགས་པའི་ཆོས་ཞིག་ལ་བྱེད་པོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་དམ་པར་ནི་ལས་བྱེད་པོ་དང་ལས་འབྲས་སོགས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་ལ་དེ་མེད་པའི་གནད
Chinese
既然不可言说的我，是真实遍及的遍及者，那么所遍及的真实存在又怎么可能存在呢？正因为既非一也非异，所以如同虚空中的花朵等一样，无需造作即可成立。即使在名言中，如果事物是实有，那么相对于一个基，就可以安立为一或异，这是周遍的。而我没有这些，因此断定我存在于事物中，这就像承认没有遍及者却承认所遍及者一样，是极其愚蠢的。就像承认没有树木却希望有树叶一样。因此，世尊说：例如肢体聚合时，称之为车。同样，以五蕴为因，世俗中称为有情。如是说，所谓补特伽罗，远离了一和多的自性，因此在胜义谛中并不存在真实。但在世俗名言中，以五蕴为因，执着为我。即，对于五蕴未作分解的整体执着为一，并安立为补特伽罗。并且，对于五蕴的刹那相续执着为一，称为相续。对于未作方位和时间分解的，属于该相续的法，执着为一。如同说，此补特伽罗先前从此地转移，后来生于此处，这样说是可以的。对此，俱生我执仅仅执着于依赖五蕴而假立的我，而并非将五蕴分解后清晰地执着。因为这仅仅是由于不区分执着相而习惯的力量所致。然而，由于假立法的补特伽罗的所依是五蕴，因此如果区分执着相并进行分析，就必须安立为仅仅是五蕴假立为补特伽罗。如同执着瓶子的心识，其所缘境仅仅是假立的瓶子，但其所依的色法等的自相也安立为所缘一样。因此，如果分析作为业果之所依的我是什么，有些人认为是心识的相续，有些人认为是五蕴的相续等。但实际上，只有作者才能成熟，在其他情况下不可能成熟。而所谓作者，也仅仅是对众多聚合的法假立为作者，实际上，作者和业果等并不真实存在，而没有这些的关键
English
Since the inexpressible self is the pervasive truth, how could the pervaded truth exist? Precisely because it is neither one nor different, it is established without contrivance, like a flower in the sky. Even in conventional terms, if something is real, it can be established as either one or different in relation to a single basis, which is pervasive. But the self does not have these, so asserting that the self exists in things is extremely foolish, like admitting there are no trees but hoping for leaves. Therefore, the Bhagavan said: 'For example, when limbs are assembled, it is called a chariot. Likewise, with the five aggregates as the cause, sentient beings are spoken of conventionally.' As it is said, the so-called person (pudgala) is devoid of the nature of one and many, so it does not exist as truly existent in the ultimate sense. But in conventional terms, with the five aggregates as the cause, it is fixated as self. That is, the five aggregates are grasped as one without being divided, and are labeled as a person. Moreover, the continuous moments of the five aggregates are grasped as one and called a continuum. The dharmas belonging to that continuum, without being divided by direction and time, are labeled as one. Just as it is said, 'This person previously moved from here and was later born here,' it is permissible to say. In this regard, the innate ego-grasping only fixates on the 'I' that is imputed in dependence on the five aggregates, and does not clearly fixate on the five aggregates after dividing them. This is because it is merely due to the force of habit of not distinguishing the fixated aspects. However, since the basis of imputation of the imputed person is the five aggregates, it must be established that only the five aggregates are imputed as a person if the fixated aspects are distinguished and analyzed. Just as the mind that grasps a pot, its object is only the imputed pot, but the self-characteristics of the form, etc., of its basis are also established as the object. Therefore, if we analyze what the self is that serves as the basis of cause and effect, some consider it to be the continuum of consciousness, others consider it to be the continuum of the aggregates, and so on. But in reality, only the agent can ripen; it is impossible for it to ripen in other cases. And the so-called agent is merely a label imputed to a collection of many dharmas as one agent. In reality, the agent and the results of actions, etc., do not exist as truly established, and the key to not having these