Tibetan
་རྟག་དངོས་དགག་པ་ལ། འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། དེའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས།དང་པོ། བསྒོམས་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ཡིས། །ཤེས་བྱ་འདུས་མ་བྱས་སྨྲ་བའི། །ལུགས་ལའང་གཅིག་མིན་དེ་དག་ནི། །རིམ་ཅན་ཤེས་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རང་སྡེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་རྟག་པའི་དངོས་པོར་འདོད་དེ། དེའང་ནམ་མཁའ་དང་། སོ་སོར་བརྟགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁེགས་པ་མིན་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་གང་སྐྱེ་བ་མིན་པ་ལ་དེ་མ་སྐྱེས་པའི་ཆ་དེ་ག་ལ་དངོས་པོ་དེ་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱེད་པའི་འདུས་མ་བྱས་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་ཞེས་རྫས་སུ་རློམ་པ་དང་། ཡང་ལམ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་བྲལ་བའི་ཆ་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོགས་པ་ཞེས་རྫས་སུ་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་འདིར་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་གཅིག་བདེན་བཀག་པས། རིགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ གཞན་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་བདེན་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་འདུས་མ་བྱས་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ། །དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་དམ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཡོད་ཀྱང་དེ་རང་བཞིན་གྱི་གནས་པ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པས་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དེས་རང་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་སྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཚུལ་ཡིན་ན་འདི་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་དག་གི་བསམ་ངོ་ལ། ཡུལ་ཡིན་ན་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་བསམས་ནས། ཡུལ་འདུས་མ་བྱས་དེ་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱི་རིམ་ཅན་གྱིས་ཤེས་ཀྱང་དེ་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པས་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ངོ་བོར་གཅིག་བདེན་དུ་རྟག་པར་གནས་སོ་སྙམ་པའོ། །དེ་ལ་འདི་ལྟར། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཡིས། ཤེས་བྱ་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་འདུས་མ་བྱས་བདེན་པར་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལའང་རིགས་པས་བརྟགས་ན་ཡུལ་འདུས་མ་བྱས་དེ་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་མིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཡུལ་འདུས་མ་བྱས་དེ་དག་ནི། སྔ་ཕྱི་རིམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་། ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་དུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །འང་ཞེས་པ་རྟག་དངོས་ཀྱིས་བུམ་སོགས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་འ
Chinese
关于破斥常有实法，分为简略指示破斥之理和广说其理两种。第一，以从禅定中生起的智慧，对于说所知非为有为法的宗派，也不成立单一，因为它们与次第的知识相关联。如是说。自宗的说一切有部认为三种非有为法是常有的实法。也就是虚空，以及虽非以分别的威力所断灭，但因自性之因缘不具足，对于不生者，其未生之分即是阻碍彼法生起的非有为非分别灭，视为实有。又以修道之力，对于断除烦恼之分，以分别而断灭，执着为实有。其中，此处遮止了分别灭之一真实性，以同一理路，其他二者也成立单一性的破斥。对此，说一切有部的人说：以禅定之力所生起的瑜伽现量之识的对境，远离一切有为法之体性的非有为分别灭，是胜义谛实有的。因为那是瑜伽士之识的殊胜对境，所以是胜义谛实有的，但其自性住立仅是瑜伽士之识所了知而已。它并不会生起缘于自身的意，因为生果是有为法的体性，而此是无为法。他们这样说，在他们的想法中，认为作为对境并非仅会转变为因的体性。因此，即使对境无为法被先后次第的知识所知，但它与知识无关，所以分别灭自身的体性，以无为法的体性而恒常住立。对此，如下：以从禅定中生起的瑜伽现量之识，对于认为所知分别灭无为法真实成立的宗派，若以理智分析，则对境无为法并非单一真实，因为那些对境无为法，与先后次第的知识，以及所知与能知相关联的缘故。如是说。‘也’字表示常有实法能生瓶等果。
English
Regarding the refutation of permanent and substantial entities, it is divided into two parts: briefly indicating the reasoning for refutation and extensively explaining the reasoning. First: 'By the wisdom arising from meditation, even for the school that claims knowable unconditioned phenomena, they are not singular, because they are related to sequential knowledge.' Thus it is said. The Vaibhashika school of our own tradition considers the three unconditioned phenomena to be permanent and substantial entities. These are space, and that which is not eliminated by the power of discrimination, but because the conditions of its own nature are incomplete, for that which is not produced, the aspect of its non-production is the unconditioned non-discriminative cessation that obstructs the production of that entity, which they consider to be real. Also, by the power of cultivating the path, the aspect of abandoning afflictions is eliminated by discrimination, which they cling to as real. Among these three, here, by negating the one truth of discriminative cessation, by the same reasoning, the other two also establish the refutation of singularity. To this, the Vaibhashikas say: 'The object of the direct perception of yoga that arises from the power of meditation, the unconditioned discriminative cessation that is separate from all the characteristics of conditioned phenomena, is ultimately real.' Because it is the supreme object of the knowledge of yogis, it is ultimately real, but its inherent abiding is merely known by the knowledge of yogis. It does not generate a mind that focuses on itself, because producing results is the nature of conditioned phenomena, and this is unconditioned. They say this, thinking that being an object does not only transform into the nature of a cause. Therefore, even though the object unconditioned phenomenon is known by sequential knowledge, it is not related to knowledge, so the nature of discriminative cessation itself constantly abides as the nature of unconditioned phenomena. To this, as follows: 'By the direct perception of yoga arising from meditation, for the school that believes that the knowable discriminative cessation unconditioned phenomenon is truly established, if analyzed with reason, then the object unconditioned phenomenon is not singularly true, because those object unconditioned phenomena are related to sequential knowledge, and to the knowable and the knower.' Thus it is said. The word 'also' indicates that permanent and substantial entities can produce results such as pots.
Tibetan
དོད་པ་ཕྱི་རོལ་པའི་ལུགས་མི་འཐད་པར་མ་ཟད། འབྲས་བུ་མི་བསྐྱེད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་པར་འདོད་པ་བྱེ་སྨྲའི་ལུགས་ལའང་མི་འཐད་པ་ཡོད་ཅེས་གོང་མ་དང་ཕྱོགས་ སྦྱར་ཏེ། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་དམ་མི་བསྐྱེད་པ་སོགས་གང་ཡིན་ཀྱང་རུང་སྟེ། རྟག་དངོས་གཅིག་བདེན་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་ཅེས་པའི་ཚིག་གི་ནུས་པ་འདོན་པའོ། །དེ་ལ་ཕ་རོལ་པོའི་བསམ་ངོར། ཡུལ་ཁོ་རང་རྟག་པ་ཡིན་པའམ་གཅིག་བདེན་ཡིན་ན། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་ངོ་བོས་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ལ་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་དུ་འབྲེལ་བ་ཙམ་ཡིན་པས། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡུལ་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མར་ག་ལ་འགྱུར་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདི་ནི་རང་སྡེ་ཆོས་ཉིད་རྟག་པར་འདོད་པ་དང་། གཞན་སྡེ་ཆོས་ཅན་བུམ་པ་སོགས་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་རྟག་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གང་ཞིག་རྟག་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེ་འདོད་གཅིག་པུ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁར་སང་མཐོང་བའི་བུམ་པ་དང་དེ་རིང་མཐོང་བའི་བུམ་པ་གཉིས་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་མི་འདྲ་ཡང་། ཡུལ་བུམ་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་ན་ཡུལ་ཡང་གཅིག་པུ་ཉིད་དུ་བདེན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་དགོས་པས། ས་བཅད་གཉིས་པ་དེའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཡུལ་ཕྱི་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ན་མི་འཐད། མི་འབྲང་ན་མི་འཐད་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ། རྣམ་ཤེས་སྔ་མས་ཤེས་བྱ་བའི། །རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འབྲང་ན་ནི། །ཤེས་པ་སྔ་མའང་ཕྱི་མར་འགྱུར། །ཕྱི་མའང་དེ་བཞིན་སྔ་མར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་འདུས་མ་བྱས་རྟག་པར་འདོད་པ་ཁྱོད་ཀྱི་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་འདུས་མ་བྱས་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་པ་ཕྱི་མའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནམ་མིན་ཅེས་དྲིའོ། །དེ་ལ་དེ་དག་གིས་ཡུལ་འདུས་མ་བྱས་ཡོད་པར་ནི་ཁས་བླང་ཡོད་པ་ལ་ཤེས་པས་ དམིགས་པ་ལས་གཞན་ཚད་མ་མི་སྲིད་ཅིང་། ཤེས་པས་དམིགས་པ་ལ་རིམ་ཅན་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང་། རིམ་ཅན་ལ་སྔ་མའི་ཡུལ་ཕྱི་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་མི་འབྲང་གང་རུང་ལས་ཁས་ལེན་གཞན་མི་སྲིད་པས་ན། ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ཁས་བླངས་ཏེ། འདི་ལྟར།རྣམ་ཤེས་སྔ་མས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་པ་ཕྱི་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའམ། ཕྱི་མའི་དུས་ནའང་ཡོད་ཅིང་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ནི། འོ་ན་ཡུལ་ལ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་གཅིག་པུ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པས་དེ་འཛིན་པའི་བློ་ལའང་ཁྱད་ཡོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་གང་དང་གང་
Chinese
不仅驳斥了外道宗义，而且对于虽然不生果，却认为自性恒常的有部宗义，也同样存在不合理之处，因此与前述观点相结合，无论是生果还是不生果等等，无论属于哪种情况，都绝不可能存在常、实、一、真，从而发挥了这句话的力量。对此，在对方看来，如果境本身是常，或者是一真，那么有境的识与境并非本体相关，而仅仅是所知与能知的关系，因此有境的力量怎么能使境变成无常和众多呢？他们这样认为。这与自宗认为法性是常，以及他宗认为法相瓶等在未出现坏灭之因前是常等，所有认为境是常的观点，其意图都是相同的。例如，如同昨天见到的瓶子和今天见到的瓶子，虽然有境的识不同，但却执着于境是同一个瓶子一样。因此，如果是有境各异，那么境也不会真实地成为唯一，因此需要详细阐述其中的道理。第二部分，详细阐述其中的道理，即如果前识的境随顺后识，则不合理；如果不随顺，也不合理，从而进行驳斥。首先：前识所识之，自性若随于，后识前者亦，转为后者然，后者亦如是，转为前者同。如是说。对此，对于认为无为法是常的你来说，前识的境所变成的无为法，是否就是后识的境呢？对此进行提问。对此，他们已经承认存在境无为法，并且除了识所缘之外，不存在其他的量，而且识所缘遍及次第，对于次第来说，除了前境随顺后境或不随顺之外，不存在其他的承认，因此，按照第一种情况进行承认，就像这样：前识所识之境，无为法的自性是什么，那也就是后识所随顺的，或者在后识的时候也存在，并且缘于它，如果是这样，那么缘于境没有任何差别的唯一，因此执着于它的心识也不应该存在差别，因为境是什么
English
Not only is the doctrine of the outsiders refuted, but also the doctrine of the Vaibhashikas, who believe that although they do not produce results, they are permanent by nature, also has its unreasonableness. Therefore, combined with the aforementioned viewpoints, whether it produces results or does not produce results, etc., no matter what the situation is, it is absolutely impossible for there to be permanence, reality, oneness, or truth, thus exerting the power of this sentence. In this regard, in the opponent's view, if the object itself is permanent or one true, then the consciousness of the subject is not inherently related to the object, but only related as the knowable and the knower. Therefore, how can the power of the subject make the object become impermanent and numerous? They think this way. This is the same as the self-sect believing that the nature of Dharma is permanent, and the other sects believing that phenomena such as vases are permanent until the cause of destruction occurs, etc. All views that consider the object to be permanent have the same intention. For example, just like the vase seen yesterday and the vase seen today, although the consciousness of the subject is different, they cling to the idea that the object is the same vase. Therefore, if the subjects are different, then the object will not truly become one. Therefore, it is necessary to explain the reasons in detail. The second part explains the reasons in detail, that is, if the object of the previous consciousness follows the subsequent consciousness, it is unreasonable; if it does not follow, it is also unreasonable, thus refuting it. First: The nature of what is known by the previous consciousness, if it follows, the previous consciousness also, turns into the latter, the latter also is like that, turns into the former. It is said. In this regard, for you who believe that unconditioned phenomena are permanent, is the unconditioned phenomenon that has become the object of the previous consciousness the same as the object of the subsequent consciousness? Ask this question. In this regard, they have already admitted that the object, the unconditioned phenomenon, exists, and that there is no other valid cognition other than what is cognized by consciousness, and that what is cognized by consciousness pervades the sequential. For the sequential, there is no other admission other than the previous object following or not following the subsequent object. Therefore, according to the first situation, they admit, like this: The nature of the unconditioned phenomenon, which is the object known by the previous consciousness, is exactly what the subsequent consciousness follows, or it also exists at the time of the subsequent consciousness, and is cognized by it. If this is the case, then since it is cognized by the one that has no difference in the object, the mind that clings to it should not have any difference, because what is the object