Tibetan
ཤེས་པ་ལ་དེ་དང་དེའི་ཤེས་པ་ཞེས་འཇོག་གི། གཞན་དུ་ཤེས་པའི་དབྱེ་བ་དུ་མ་འཇོག་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་བུམ་འཛིན་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་བུམ་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་མེད་པ་དང་། འདུས་མ་བྱས་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་སྔ་མ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡུལ་གཅིག་ལ་དམིགས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཤེས་པར་བཞག་གི། ཆོས་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པར་གཞག་ཏུ་མི་རུང་བས་ཤེས་པ་དེ་ལ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་མེད་པ་ལྟར། འདིར་ཡང་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་བདེན་པ་དེས་ན། ཤེས་པ་སྔ་མའང་ཕྱི་མར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མའང་དེ་བཞིན་སྔ་མར་འགྱུར་དགོས་པས། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་ཤེས་སྔ་མའི་ཡུལ་འདུས་མ་བྱས་ནི་ཕྱི་མའི་དུས་ནའང་ཡོད་ལ་རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་ནི་མེད་ཅིང་། རྣམ་ཤེས་ཕྱི་མའི་ཤེས་བྱ་ནི་སྔ་མའི་དུས་ན་ཡོད་ལ་རྣམ་ཤེས་ཕྱི་མ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའང་མི་རུང་ངོ་། །ཡུལ་དེ་ལ་དུས་སྔ་ཕྱིའི་ཁྱད་ཡོད་ན་སྔ་ཕྱི་གཅིག་པར་མི་རུང་ལ། ཡུལ་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་བློ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་སྔ་ཕྱི་དུ་མས་དེ་གཅིག་པུ་ཡང་ཡང་དམིགས་སོ་སྙམ་ ན། བློ་རང་རང་གིས་དམིགས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཆ་དེ་ཡུལ་ཅན་མེད་པའི་སྔ་ལོགས་དང་། ཡུལ་ཅན་འགགས་པའི་ཕྱི་ལོགས་སུ་ཡོད་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མེད་དེ། སོ་སོའི་ཡུལ་གྱི་དམིགས་པ་དེ་དང་དམིགས་བྱེད་བློ་ཁ་བྲལ་ནས་ཡུལ་འཛིན་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །སོ་སོའི་ཡུལ་དེ་དང་དེ་མིན་པའི་གཅིག་བདེན་གཞན་མེད་དེ། དེ་ཡོད་ན་སྐད་ཅིག་མའི་བློའི་ཡུལ་མིན་པར་ཐལ་ལ། དེ་ལྟར་ན་དེ་གཅིག་བདེན་དུ་བློ་ངོར་གྲུབ་པའང་མི་སྲིད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་རིམ་ཅན་མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་བདེན་པའི་གཅིག་ཡིན་ན་དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་རིམ་ཅན་དུ་འབྱུང་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡུལ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ཁར་སང་ཡང་ཤེས་དེ་རིང་ཡང་ཤེས་སོ་ཞེས་རློམ་པ་ནི། བུམ་པའི་རང་མཚན་སྐད་ཅིག་མ་འདྲ་བ་རྒྱུན་མ་ཆད་དུ་བྱུང་བ་ལ་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་ཏེ་གཅིག་ཅེས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དོན་ལ་གཅིག་ཡིན་པར་བདེན་ནོ་སྙམ་ན་རིགས་པ་འདིས་ཁེགས་པས་ལྟོས་མེད་དང་གནོད་པ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་མང་པོ་ཞིག་ཀྱང་ཚུལ་འདིས་ཚེགས་མེད་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ཀྱང་རུང་འདུས་བྱས་ཡིན་ཀྱང་རུང་སྟེ་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་ཁས་བླངས་ན། དེ་ལ་དམིགས་པའི་བློ་རིམ་ཅན་འབྱུང་མི་ཤེས་པར
Chinese
对于识，安立为这个和那个的识。否则，无法安立多种识的差别。这样一来，一个人的相续中的取瓶识刹那，没有以瓶为境的不同心识多种，并且，无为法的识，前一个识就其自性而言，安立为缘一个境的无为法识。不能安立为以其他法为境的识，因此那个识没有二分。在这里，如果前后二识的境在体性上是真实的，那么，前识也会变成后识，后识也同样必须变成前识。这样一来，前识的境无为法在后来的时间里也存在，而前识却不存在；后识的所知在先前的时间里存在，而后识却不存在，这样说也是不行的。如果那个境有时间先后之别，就不能说是先后一体。如果境没有差别，但有境的心识是刹那性的，所以先后多个心识反复缘取这同一个境， 那么，各个心识所缘的那个部分，在有境不存在之前，以及有境灭尽之后，为什么它的有境也不存在呢？因为各自的境的所缘和能缘的心识是不能分离的，所以不可能在分离的状态下缘取境。各自的境不是那个而是其他的，这样的单一体性是不存在的。如果存在，就会成为不是刹那心识的境。这样一来，要知道，在心识面前成立那个单一体性也是不可能的。在这里，并不是仅仅因为境是一个，就说缘取它的次第心识是不可能的。而是说，如果境是真实的单一体，那么缘取它的次第心识是不可能产生的。例如，认为昨天也认识瓶子，今天也认识瓶子，这仅仅是由于瓶子的自相不同的刹那不断产生，从而以错乱为基础而假立为一。如果认为实际上是真实的唯一，那么这种观点会被这个理证所破斥。因此，无待和有损害等许多理由，也可以通过这种方式毫不费力地成立。因此，无论是无为法还是有为法，如果承许是真实的单一体，那么缘取它的次第心识是不可能产生的。
English
Regarding consciousness, it is established as this and that consciousness. Otherwise, it is impossible to establish various distinctions of consciousness. Thus, in the continuum of a single individual, there are not many different minds with the object of a pot in a single moment of the consciousness apprehending a pot. Moreover, the earlier consciousness of unconditioned consciousness, in its own nature, is established as unconditioned consciousness focusing on a single object. It cannot be established as consciousness with the object of another dharma, therefore that consciousness has no division into two. Here also, if the object of the earlier and later two consciousnesses is true in its essence as one, then the earlier consciousness would also become the later consciousness, and the later consciousness would likewise have to become the earlier consciousness. Thus, the object of the earlier consciousness, the unconditioned, exists even in the later time, but the earlier consciousness does not exist; the object of knowledge of the later consciousness exists in the earlier time, but the later consciousness does not exist, and it is not permissible to say so. If that object has a difference of earlier and later times, it cannot be one in earlier and later. Even if there is no difference in the object, but the consciousness possessing the object is momentary, so many earlier and later consciousnesses repeatedly focus on that single object, Then, why would the object of that consciousness not exist before the object-possessor exists, and after the object-possessor ceases? Because the object and the object-possessing consciousness of each object cannot be separated, it is impossible to apprehend the object in a separated state. The single true entity of each object, which is not that and not other, does not exist. If it exists, it would be an object that is not of a momentary mind. Thus, know that it is also impossible for that single true entity to be established in the mind's view. Here, it is not that just because the object is one, it is impossible for the sequential consciousnesses apprehending it to occur. Rather, it is that if the object is a true single entity, then it is impossible for the sequential consciousnesses apprehending it to arise. For example, the presumption that one knew the pot yesterday and knows it today is merely based on the continuous arising of different moments of the pot's own characteristics, which are mistaken as one. If one thinks that it is actually true as one, then this reasoning refutes that view. Therefore, many reasons such as being unrelated and having harm, etc., can also be established effortlessly in this way. Therefore, whether it is unconditioned or conditioned, if one asserts it to be a true single entity, then the sequential consciousnesses focusing on it cannot arise.
Tibetan
་གྲུབ་པའི་རིགས་པ་འདིས་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་གཅིག་དང་དུ་མ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དགག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གིས་ཀྱང་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ཤན་ཕྱེད་པ་འདི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །ཚུལ་འདི་དང་མཚུངས་པར་རྟག་བདེན་འགོག་པའང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བརྟན་གང་རྡོ་རྗེ་རྡོ་སོགས་ཀྱི། །དོན་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་ཕྱིར། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་ཤེས་པ་ནི། །ཅིག་ཅར་རང་ཉིད་བསྐྱེད་པར་འགྱུར། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། །འདི་ཡི་དེ་དག་རིམ་འབྱུང་ན། །སྐད་ཅིག་སོ་སོར་གཞན་ཡིན་བརྗོད། །ཅེས་པ་ལྟར་ཡུལ་གཅིག་བདེན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་བློས་དེར་དམིགས་ནས་བཞག་དགོས་ཤིང་། དམིགས་ན་དམིགས་རྐྱེན་དེས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡུལ་དུས་ཀྱི་ཆ་མི་འདྲ་བ་ཅིའང་དབྱེར་མེད་པས་གཅིག་བདེན་ལྟོས་མེད་ཡིན་པས་ཡུལ་ན་མི་གཅིག་པ་དུ་མ་ཡང་ཡང་བསྐྱེད་པ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལ་གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་དག་གིས་ལེགས་པར་གྲུབ་ཀྱང་འདི་ལ་འཁྲུལ་རྒྱུས་བསྒྲིབས་ཏེ། ད་དུང་ཡུལ་གཅིག་བདེན་ལ་དམིགས་པའི་བློ་ཐ་དད་ཡོད་པ་ཅི་འགལ་ཏེ། བུམ་པ་གཅིག་ལ་དམིགས་པའི་བློ་དུ་མ་བཞིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ལྡོག་དཀའ་བས། གོང་གི་དོན་རྒྱས་པར་ཕྱེ་ན། ཤེས་པ་སྔ་མའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་ཤེས་བྱ་དེ་ཤེས་པ་སྔ་མས་ཤེས་བཞིན་པའི་སྐབས་དེ་ན་ཕྱི་མས་ཤེས་སམ་མ་ཤེས། ཤེས་པར་མི་སྲིད་དེ་དེ་དུས་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་ལ། མ་ཤེས་ན་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཤེས་བྱར་སོང་ལ། ཕྱི་མའི་ཤེས་བྱར་མ་སོང་བའི་སྐབས་ཤིག་སྲིད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་མའི་རང་དུས་སུའང་ཤེས་པར་མི་རུང་སྟེ། ཡུལ་དེ་གཅིག་པུ་ཆ་མེད་པའི་རྟག་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ལ་དང་པོ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཕྱིས་ཀྱང་ཡིན་དགོས་ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་ཞིག་ཡོད་ན་ཆ་མེད་པ་དང་རྟག་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ཕྱི་མའི་དུས་ལ་སྔ་མས་ཤེས་མི་ཤེས་དེ་ལྟར་དཔྱད་ནས་སྔ་ཕྱིའི་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱིའི་རང་དུས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། སྔ་མའི་ཡུལ་ཕྱི་མས་མ་ཤེས་ལ། ཕྱི་མའི་ཡུལ་སྔ་མས་མ་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཁྱད་ཕྱེ་རྒྱུ་མེད་པར་སྔ་མའི་ཡུལ་ཕྱི་མས་ཤེས། ཕྱི་མའི་ཡུལ་སྔ་མས་ཤེས་ན། ཕྱི་མའི་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ན་སྔ་མའང་ཕྱི་མའི་ཤེས་པར་འགྱུར་ལ། སྔ་མའི་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ན་ཕྱི་མའང་སྔ་མའི་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ་རིམ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་། འདས་མ་འོངས་དང་
Chinese
这是用已成立的理路来遮破的。然而，仅仅是假立的“一”和“多”并非在任何情况下都要遮破，因为自己也承认，区分这种方式在任何情况下都非常重要。与此相似，遮破常恒真实时，如《释量论》中所说：“何为稳固如金刚、石等之义，亦因不依赖他者之故，一切众生之识，一时能生自性。因共同作用而互助，若此等次第生起，则称每一刹那皆为异。”如同为了成立一个真实现象，心必须专注于此并安住于此。如果专注于此，则专注的因缘会产生执著自我的意识，而自我的体性与现象在时间上的差异毫无分别，因此，一个真实的、不依赖他者的现象不可能在现象中反复产生多个不同的个体。虽然以上所说已经很好地成立了，但由于被错觉所蒙蔽，仍然难以消除认为专注于一个真实现象的不同心识之间没有矛盾的想法，就像专注于一个瓶子的多个心识一样。因此，如果更详细地分析以上内容，那么在先前意识存在时，先前的意识所认知的对境，在先前意识正在认知的时候，后来的意识是认知还是不认知？不可能认知，因为那时后来的意识尚未产生。如果不认知，那么它就成了先前意识的对境，而必须存在一个它尚未成为后来意识的对境的时刻。这样一来，在后来的意识的自身时间里，也不可能认知它，因为如果认为该对境是唯一的、无分的部分，是常恒的，那么最初如何存在，后来也必须如何存在。如果与此不同，那么就会失去无分和常恒的性质。此外，如果分析后来意识的时间里先前意识是否认知，就可以遮破认为先前和后来的对境是相同的想法。因此，先前和后来意识的自身时间的对境是不同的，因为后来的意识不认知先前的对境，而先前的意识不认知后来的对境，存在这样的差别。 如果无法区分，后来的意识认知先前的对境，先前的意识认知后来的对境，那么因为后来的对境是意识所认知的，所以先前的意识也会变成后来的意识，因为先前的对境是意识所认知的，所以后来的意识也会变成先前的意识，成为次第的意识，以及过去和未来。
English
This is refuted by the established reasoning. However, the 'one' and 'many' that are merely imputed are not to be refuted in all cases, because one's own acceptance of distinguishing this manner is important in all cases. Similarly, the refutation of permanence and truth is also like this. As stated in the Pramāṇavārttika: 'Whatever is stable, like vajra, stone, etc., its meaning is also independent of others, therefore, the consciousness of all beings will simultaneously generate itself. Because of helping each other by acting together, if these arise in sequence, then each moment is said to be different.' Just as in order to establish a single true phenomenon, the mind must focus on it and remain there. If it focuses, then that focusing condition will generate self-grasping consciousness, and since the nature of the self is indistinguishable from the phenomenon in terms of time, the single true, independent phenomenon cannot repeatedly generate multiple different individuals within the phenomenon. Although the above has been well established, it is obscured by delusion, and it is still difficult to dispel the notion that there is no contradiction between different minds focusing on a single true phenomenon, just like multiple minds focusing on a single pot. Therefore, if the above is analyzed in more detail, when the object of knowledge that exists at the time of the previous consciousness is being known by the previous consciousness, does the later consciousness know it or not? It is impossible to know it, because the later consciousness has not yet arisen at that time. If it does not know it, then it has become the object of knowledge of the previous consciousness, and there must be a time when it has not become the object of knowledge of the later consciousness. In that case, it is also impossible to know it in the later consciousness's own time, because if it is believed that the object is the only indivisible part, which is permanent, then it must be the same later as it was initially. If it is different from that, then it will lose the nature of being indivisible and permanent. Furthermore, if one analyzes whether the previous consciousness knows it in the time of the later consciousness, then one can refute the notion that the previous and later objects are the same. Therefore, the objects of the previous and later consciousnesses in their own time are different, because the later consciousness does not know the previous object, and the previous consciousness does not know the later object, there is such a difference. If there is no way to distinguish, and the later consciousness knows the previous object, and the previous consciousness knows the later object, then because the later object is known by consciousness, the previous consciousness will also become the later consciousness, and because the previous object is known by consciousness, the later consciousness will also become the previous consciousness, becoming sequential consciousness, and past and future.