Tibetan
་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པའི་དངོས་པོ་ལ་བདེན་པའི་གཅིག་བྲལ་གྲུབ་ཚུལ་གོང་དུ་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་མུ་སྟེགས་ཁ་ཅིག་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ངོ་བོ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ལ།དེའང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དོན་མི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་ཏུ་ཁས་བླངས་སོ། །རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་དུས་གསུམ་དུའང་འགྱུར་བ་མེད་པས་རྟག་བཞིན་དུ་དེས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་རྫ་མཁན་གྱིས་རྫ་བུམ་བྱས་པ་བཞིན་དུ་བྱེད་པར་བློས་བཏགས་སོ། །དེ་ལ་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བ་ཞིག་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་པས་རིམ་ཅན་དུ་སྣང་བ་ལྟར་རིམ་ཅན་དུ་ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་པའི་ཐབས་མེད་དོ། །དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་གང་ དེས་འབྲས་བུ་འདི་རྣམས་དུས་ཅིག་ཅར་དུ་མི་བསྐྱེད་པར་གཅིག་རྗེས་སུ་གཅིག་མཐུད་དེ་རིམ་པ་ཅན་དུ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའམ་སྐྱེད་པར་སྣང་བས་ན། རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་སོགས་རྟག་པའི་དངོས་པོར་ཁས་བླངས་པ་དེ་རྣམས་གཅིག་པུའི་བདག་ཉིད་དུ་བདེན་པ་མིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་རྟག་པ་གཅིག་པུ་ཆ་མེད་པའི་རིལ་པོ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་འདི་ཀུན་སྐྱེད་ན། རྒྱུ་དེའི་སྟེང་ན་འབྲས་བུ་གང་ཇི་སྙེད་པ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཡོད་དགོས་པས་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དུས་ཅིག་ཅར་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འབྱུང་སྟེ། འབྲས་བུ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་མ་ཚང་ན་མི་སྐྱེ་ལ། རྒྱུའི་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་དུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཤོལ་པ་ག་ལ་སྲིད། ཤོལ་ན་ནི་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མི་བྱེད་པས་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་ཡང་གཞག་ཏུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་རྣམས་དུས་ཅིག་ཅར་དུ་མི་སྐྱེ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་སོ་སོའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ་ཟེར་ན་ནི། རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་གནས་སྐབས་གཅིག་ལས་འགྱུར་མི་སྲིད་པས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་མི་འཐད་དེ་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ཚོན་བྱུགས་པ་བཞིན་ནོ། །ལྟོས་ཤིང་བསྒྱུར་དུ་ཡོད་ན་ནི་རྟག་པ་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །གལ་ཏེ་ལྟོས་སུ་ཆུག་ནའང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དང་ལྡན་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྟག་དངོས་དང་བྲལ་བའི་སྐབས་ཀྱི་རྟག་དངོས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་ནི་རྟག་པ་ཉམས་ལ། ཁྱད་མེད་ན་ནི་དང་པོའི་གནས་སྐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་རྣམས་འབྲལ་བའི་དབང་མེད་པར་མགུལ་ནས་ཐག་པས་བཏགས་པ་བཞིན་སྟོབས་ཀྱིས་ དྲངས་ཏེ་གནས་ནས་སྔ་མས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེའང་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པས་ན་ནམ་ཡང་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་འདིས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ལ་རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་སོགས་ཀྱི་ནུས་པར་མིང་བཏགས་ནས་དེས་འབྲས་བུ་རྣམས་རིམ་པས་བྱས་སོ་ཞེས་ཟེར་བའང་ཁེགས་ཏེ། ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ནུས་པ་གཉིས་ཐ་དད་ན་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལ་ནུས་པའི་མིག་གིས་བཏགས་པར་ཟད་ལ། ཐ་མི་དད་ན་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་རྟག་ཏུ་འབྲས་བུ་མི་ལྡོག་པ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་དོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེད་པར་ཁས་བླངས་ཕན་ཆད་རྒྱུ་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་གཅིག་པུར་བདེན་པ་ཞིག་མི་སྲིད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྔ་ཕྱི་གཅིག་པུར་མ་བདེན་ཕན་ཆད་རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་ངེས་སོ། །ཡང་དེ་དག་ཇི་སྐད་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཉེས་པ་དེ་དག་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་མཐོང་ནས། རྒྱུ་རྟག་པ་ཡིན་ཀྱང་གཅིག་པུ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་རེ་རེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཡང་གཞན་དང་གཞན་དུ་རིམ་ཅན་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པར་འདོད་ན་ནི། དབང་ཕྱུག་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་དག་རྟག་པ་ཡིན་པ་ལས་ཉམས་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ཏེ། གནས་སྐབས་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཕ་རོལ་པོས། རིལ་པོ་གཅིག་མིན་ཀྱང་རུང་རང་བཞིན་ནམ་རྒྱུད་ལྟ་བུ་གཅིག་ཡིན་པས་གནས་སྐབས་ཐ་དད་ནའང་རྟག་པ་ཡིན་པ་ཅི་འགལ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་གར་གྱི་ཆས་སྣ་ཚོགས་སུ་ཞུགས་ཀྱང་སྔ་དྲོའི་གར་མཁན་དེ་ཕྱི་དྲོའི་དེ་དང་གཅིག་པར་འདོད་པ་ལྟ་བུར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་དཔྱད་ན་གཅིག་པུ་ཆ་མེད་པ་མིན་ཕན་ཆད་རྟག་པ་མི་འཐད་པས་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་ཕྱེད་སྔ་མས་རྟག་པར་འདོད་པ་ལ་གཅིག་བདེན་བཀག །ཕྱེད་ཕྱི་མས་གཅིག་མིན་ པ་ལ་རྟག་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་འགྲེལ་ལུགས་སྣ་ཚོགས་མཛད་འདུག་ཀྱང་གཞུང་དོན་མ་ནོར་བ་འདི་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལ་རང་བཞིན་དང་རྒྱུད་ལྟ་བུ་ནི་འདྲ་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི། བདེན་པའི་གཅིག་ཅིག་ཡོད་པར་ནམ་ཡང་མི་གྲུབ་ལ། བདེན་གཅིག་ཡིན་ན་སྔར་གྱི་སྐྱོན་ལས་མི་འདའ་ཞིང་། བཏགས་པའི་གཅིག་ཙམ་ནི་འདིར་དགག་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་དོན་དུ་མེད་པས་རྟག་པར་བཞག་ཏུའང་མེད་དེ། དེས་ན་གནས་སྐབས་ཐ་དད་ཕན་ཆད་གཅིག་པུར་མ་བདེན་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་ཆ་ཕྱེས་ཏེ་ལོགས་སུ་རྟག་གཅིག་ཏུ་བཞག་རྒྱུ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་རང་སྡེས་བཏགས་པའི
Chinese
那些论者所说的，事物成立为与真实的“一”相分离的道理，已由前面所说的偈颂揭示。对此，一些外道主张自在天等自性是常恒的，但并非像虚空等一样不起作用，而是承认其为能起作用的事物。他们臆想，作为原因的自在天等，由于在三时中都不会改变，所以像陶师制作陶罐一样，恒常地创造了这些器情世界。然而，器情世界的事物不可能同时产生，所以对于显现为次第性的事物，也无法不承认其次第性。因此，你所认为的常恒之因，为何不一次性地产生这些果，而是接连不断地、次第性地显现为连接或产生呢？因此，所承认的原因自在天等常恒事物，并非是唯一的、真实的自性。如是说。如果常恒的、唯一的、无分微粒的“一”产生了所有这些果，那么在这个原因之上，必须具备产生所有果的能力，没有丝毫欠缺。那么，为何所有果，如苦乐舍等，不一次性地产生呢？果若不具备原因就不会产生，如果原因的能力毫无阻碍，那么果又怎么会遗漏呢？如果遗漏，就不能随顺原因的行止，因此也不能被认为是它的果。对此，他们说：果不是同时产生，而是由各自的助缘所致。如果是常恒的事物，就不可能从一种状态改变，因此不应依赖助缘，因为助缘无法改变它，就像在虚空中涂色一样。如果依赖并可以改变，那么常恒性就会丧失。如果允许依赖，那么与助缘相合时的常恒事物，和与助缘分离时的常恒事物，有差别吗？如果有差别，那么常恒性就丧失了。如果没有差别，那么后者的助缘也应如前者一样。
English
The way in which things, as stated by those debaters, are established as being separate from the truth of "one," has been revealed by the verses mentioned earlier. To this, some non-Buddhists assert that the nature of Ishvara (自在天) and others is permanent, but it is not like space and other things that do not function; rather, they acknowledge it as something that functions. They imagine that the cause, Ishvara and others, being unchanging in the three times, constantly creates these container and content worlds, just as a potter makes a clay pot. However, it is impossible for the things of the container and content worlds to arise simultaneously, so there is no way to avoid acknowledging their sequential nature, as they appear sequentially. Therefore, why does the cause that you consider to be permanent not produce these effects all at once, but rather appears to connect or produce them in a sequential manner, one after another? Therefore, the permanent things such as Ishvara, which are acknowledged as causes, are not true in their single nature. Thus it is said. If the permanent, single, indivisible particle of "one" produces all these effects, then that cause must possess the complete ability to produce all the effects, without any deficiency. Then, why do all the effects, such as happiness, suffering, equanimity, etc., not arise simultaneously? If the cause is not complete, the effect will not arise, and if the power of the cause is unobstructed, how could the effect be missed? If it is missed, it will not follow the cause's actions, and therefore it cannot be considered its effect. To this, they say: The effects do not arise simultaneously, but are due to the influence of various cooperative conditions. If something is permanent, it is impossible to change from one state, so it is not appropriate to rely on cooperative causes, because the conditions cannot change it, just as painting the sky. If it relies and can be changed, then permanence is lost. If it is allowed to rely, is there a difference between the permanent thing when it is combined with cooperative conditions and the permanent thing when it is separated from cooperative conditions? If there is a difference, then permanence is lost. If there is no difference, then the latter's cooperative conditions should be the same as the former's.
Chinese
就像那些没有办法分开的众生，被绳子拴在脖子上一样，被强力牵引着，从（原来的）状态中，先前所造的业的果报，因为没有不齐全的因，所以永远不会改变。通过这种方式，如果把共同作用的助缘，命名为自在等（常）因的能力，并说它们依次产生了果报，这也是被驳斥的。如果它（自在等常因）的自性和能力是不同的，那么共同作用的因就只是被赋予了能力的名称而已。如果不是不同的，那么就像刚才所说的那样，（会受到）果报永远不会改变等等的损害。因此，一旦承认了（常因）会依次产生果报，就应该知道，任何恒常的因都不可能单独存在。一旦前后不是单独存在，就可以确定它不是恒常的。此外，那些人看到刚才所说的那些过失无法避免，（于是认为）因是恒常的，但不是唯一的。如果认为对于每一个果报，那些因的自性也是以其他和不同的方式依次存在的，那么，自在等的那些事物为什么不会从恒常的状态中消失呢？因为它们会在不同的状态中变化。是这样说的。对此，对方（反驳说）：即使不是一个整体，但只要自性或相续是相同的，那么即使状态不同，恒常又有什么矛盾呢？例如，就像世间上，即使参加各种舞蹈，也认为早上的舞者和下午的是同一个人一样。对此进行分析，如果不是唯一的、没有部分的，那么恒常是不合理的。因此，偈颂的前半部分否定了认为恒常的“一”的真实性，后半部分否定了不是“一”的恒常性。对此有很多种解释，但只有这个没有弄错经文的意义。因此，自性和相续就像是对相似之处的一种命名，但永远无法证明存在真实的“一”。如果（是）真实的“一”，那么就无法摆脱之前的过失。而仅仅是名言上的“一”，这里并没有否定。因为它在本质上不存在，所以也无法被认为是恒常的。因此，一旦状态不同，就不是单独存在的。因此，永远不可能将它分开，并单独地认为是恒常的“一”。第二，自宗所安立的
English
Just like those beings who have no way to separate, being tied by a rope around their necks, are forcibly dragged, from their (original) state, the result of the karma previously created, because there is no incomplete cause, so it will never change. In this way, if the co-acting auxiliary cause is named as the power of the permanent cause such as Ishvara, and it is said that they sequentially produce the results, this is also refuted. If the self-nature and power of it (the permanent cause such as Ishvara) are different, then the co-acting cause is only given the name of power. If they are not different, then as just said, (it will be subject to) the harm of the result never changing, etc. Therefore, once it is admitted that (the permanent cause) will sequentially produce results, it should be known that no permanent cause can exist alone. Once the before and after are not alone, it can be determined that it is not permanent. Furthermore, those people see that the faults just mentioned are unavoidable, (so they think that) the cause is permanent, but not unique. If it is thought that for each result, the self-nature of those causes also exists in other and different ways sequentially, then why would those things of Ishvara, etc., not disappear from the permanent state? Because they will change in different states. It is said so. To this, the other party (retorts): Even if it is not a whole, but as long as the self-nature or continuum is the same, then even if the states are different, what contradiction is there in being permanent? For example, just like in the world, even if participating in various dances, it is considered that the morning dancer and the afternoon dancer are the same person. Analyzing this, if it is not unique and without parts, then permanence is unreasonable. Therefore, the first half of the verse negates the truth of the "one" that is considered permanent, and the second half negates the permanence of what is not "one." There are many explanations for this, but only this one does not mistake the meaning of the scripture. Therefore, self-nature and continuum are like a naming of similarities, but it can never be proven that there is a real "one." If it is a real "one," then it cannot escape the previous faults. And only the nominal "one" is not negated here. Because it does not exist in essence, it cannot be considered permanent. Therefore, once the states are different, it is not alone. Therefore, it is never possible to separate it and consider it separately as a permanent "one." Second, established by our own school