Tibetan
་ཞེ་ན། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དངོས་པོའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་ཚེ། བུམ་མེད་ཀྱི་ས་ཕྱོགས་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་གཞི་ཉིད་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་དོན་སྒྲུབ་ཡིན་ཀྱང་བསྒྲུབ་གཞི་རྣམས་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐོག་མེད་དངོས་ཞེན་གྱི་དབང་གིས་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་དུ་བསྒྲུབ་ཀྱི། ཆོས་གཞན་ངོ་བོས་དམིགས་སུ་ཡོད་པ་རྡུལ་ཙམ་བསྒྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་ན་རབ་ཏུ་གྲགས་ པའི་དངོས་ལ་ཞེན་པ་ཅན་གྱི་ངོར་སྣང་བ་འདི་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཐ་སྙད་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་འདི་སྣང་ཚོད་གྲགས་ཚོད་དང་བསྟུན་ཏེ་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བ་ལ་རྟགས་ཡང་དག་གི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྒྲ་བློའི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་སྟེ། ནོག་སོགས་འདུས་པ་ལ་བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་དུ་གདགས་པ་བཞིན། ངེས་ཟིན་ལ་ཡང་ཡང་དྲན་པར་བྱ་བ་དང་། མ་ངེས་པ་རྣམས་ལ་རྟགས་ལས་རྗེས་སུ་དཔོགས་པར་བྱས་ཀྱང་། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་སྣང་བར་མི་འགལ་བ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱི་དཔེ་ནི་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །འདི་ལ་དཔེ་ཆ་གཞན་ཀུན་ན་ཕྱོགས་གང་རུང་རེར་འཛིན་པ་ལས་མི་སྣང་ཡང་། འདི་བཞིན་ཤེས་ན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་སྐབས་འདིར་གོ་བ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པ་གལ་ཆེ་བ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་རྟགས་དང་དགག་བྱ་གཉིས་ཀ་མེད་དགག་ཡིན་ནམ། མ་ཡིན་དགག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དགག་བྱ་བཅད་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པའི་དངོས་མེད་རྐྱང་པ་ཙམ་ལ་འབྲེལ་བ་མི་སྲིད་པས། བསྒྲུབ་བྱ་གོ་བྱ་དང་། གཏན་ཚིགས་གོ་བྱེད་དུ་མི་རུང་ལ། མ་ཡིན་དགག་ཡིན་ན་ནི་དགག་བྱ་བཀག་ཤུལ་དུ་སྒྲུབ་ཆོས་དངོས་པོ་ཞིག་ཁས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ལེན་སྙམ་ན། འདི་ལ་མཁས་པ་དག་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སོ་སོར་སྒྲུབ་པ་མང་ཡང་། རྟགས་གཅིག་དུ་བྲལ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་བདེན་མེད་གཉིས་ཀ་མེད་དགག་ཡིན་ཏེ། དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་གྱི་མེད་པ་ཡིན་ཀྱང་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་འབྲེལ་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དགག་བྱ་བཅད་ལྡོག་གི་གཞན་སེལ་གཉིས་ཀ་བདག་མེད་ཀྱི་ངོ་བོར་ འདྲ་བས་ངོ་བོ་གཅིག་གི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་འདོད་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དག་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ངལ་བ་མང་པོ་བྱེད་ཀྱང་། སྣང་སེལ་ལེགས་པར་ཕྱེད་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྨག་དྭངས་པར་འགྱུར་གྱི།
Chinese
如果这样，在无自性的名言事物之法上进行成立时，就像无瓶子的处所一样，具有无自性的基本身就会成立吗？虽然这是成立意义，但所成立的基不会消失，因为无始以来的实执的支配，对所显现的一切执着为真实的实有，仅仅是成立无自性而已。即使没有成立丝毫其他法以自性存在，但在世间广为人知的对实有执着者的面前，依靠这些显现，无自性的有法和所成立的名言是合理的。如果内外的事物如幻象般的显现，按照显现和名声来作为有法而执取，通过正确的理证来成立无自性的声音和意识的名言，就像对诺等聚集假立为牛的名言一样。对已确定的要反复忆念，对未确定的也要从理证进行推断，但法和有法不会变成他体，虽然无自性但与显现不相违，这是事物的法性。前后二者的比喻就像水中的月亮倒影一样。虽然在其他所有书籍中都看不到以任何一个方面来执取，但如果像这样了解，那么总和差别在此处理解得非常透彻是很重要的。第三，理证和所破二者都是无遮（藏文：མེད་དགག），还是非遮（藏文：མ་ཡིན་དགག）？如果按照前者，因为所破仅仅是断除，不存在自己的体性的单单是无实有，所以不可能有关系，因此，所成立的不能成为所理解的，论式不能成为能理解的。如果是非遮，那么为什么在破除所破之后不承认成立法的事物呢？对此，智者们进行了区分，分别成立了很多，但理证是离一异性，所成立的无实有二者都是无遮，虽然所破仅仅是断除，但理证和所成立的不会变成无关联，因为所破的断除和反体的异体遣除二者在无我的体性上是相同的，所以成立了一体的关系。因此，那些各种各样的观点，即使做了很多破立的辛苦，如果能很好地区分显现和遮除，那么疑惑的黑暗就会消除。
English
If so, when establishing on the nominal phenomena of things that are without inherent existence, will the basis itself, which possesses non-inherent existence, be established like a place without a pot? Although this is establishing meaning, the bases to be established will not disappear, because of the power of beginningless clinging to reality, clinging to the things that appear as true, merely establishing non-inherent existence. Even though there is no establishment of even a particle of another dharma existing as its own entity, in the face of those who cling to reality, which is widely known in the world, based on these appearances, the terms of the subject of non-inherent existence and what is to be established are reasonable. If the appearances of external and internal things, like illusions, are taken as subjects in accordance with appearances and fame, then the terms of sound and consciousness of non-inherent existence are established through valid signs, just as the term 'cow' is applied to a collection of nodules, etc. What is certain should be repeatedly remembered, and what is uncertain should be inferred from signs, but the dharma and the subject of dharma will not become different, because not being inherently existent does not contradict appearing, this is the nature of things. The example of the former and latter is like the reflection of the moon in water. Although it is not seen in all other books to be held in any one aspect, it is important to understand in this way that the general and the particular are very well understood in this case. Third, are both the sign and the object to be negated non-affirming negations (Sanskrit: prasajyapratiṣedha, 藏文：མེད་དགག་), or affirming negations (Sanskrit: paryudāsapratiṣedha, 藏文：མ་ཡིན་དགག་)? If according to the former, since the object to be negated is merely a cutting off and there is no possibility of a relationship with a mere non-entity that does not have its own essence, what is to be established cannot become what is to be understood, and the reasoning cannot become what is to be understood. If it is an affirming negation, then why not accept the establishment of a thing that is a dharma after the object to be negated has been rejected? On this, scholars have distinguished and established many separately, but the sign is the absence of one and many, and both what is to be established and the absence of truth are non-affirming negations, although what is to be negated is merely a cutting off, the sign and what is to be established will not become unrelated, because both the cutting off of what is to be negated and the exclusion of others in the opposite are the same in the nature of selflessness, so the relationship of one entity is established. Therefore, even though those various views do a lot of hard work of refutation and establishment, if the appearance and exclusion are well distinguished, the darkness of doubt will be cleared.
Tibetan
གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་དཔྱད་ཀྱང་ཇི་བཞིན་པའི་ངེས་པ་རྙེད་དཀའོ། །སྤྱིར་རྟགས་རིགས་འདི་སྐབས་གཞན་སེལ་དང་ཚུལ་གསུམ་དང་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་གལ་ཆེ་ཡང་འདིར་ཡི་གེ་མང་གིས་དོགས་ནས་མ་བྲིས་ཀྱང་ཞིབ་ཏུ་ཚད་མའི་གཞུང་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སྣང་ཡང་བདེན་པ་མེད་པའི་དཔེ་ནི་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེའང་ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས། མེ་ལོང་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་དག་ལ། །ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡི། །གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ལྗོན་པ་ཆོས་འདི་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པར་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལ་དཔེར་བྱས་ནས་ཆོས་ཀུན་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེའང་མེ་ལོང་དང་བཞིན་ཕན་ཚུན་རྟེན་འབྲེལ་དུ་གྱུར་པ་ན། གདོང་གི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུའི་གཟུགས་བརྙན་འབྱུང་སྟེ། གཟུགས་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་མདོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་མ་འདྲེས་པར་མངོན་སུམ་དམིགས་ཤིང་། དེ་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་མཐོང་ཙམ་སྣང་ཙམ་དེ་ཉིད་དུ་བཞག་ན། གཟུགས་དངོས་དང་ཁྱད་མེད་པ་ལྟ་བུར་སྣང་ཡང་དཔྱད་ན་དེ་ལ་གདོང་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་དངོས་ཡིན་པའི་ཆ་རྡུལ་ཕྲ་བ་ཙམ་ཡང་མི་རྙེད་ལ་དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་སྣང་ཙམ་འགོག་མེད་དུ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་བརྟགས་ན་གཟུགས་བརྙན་དེ་གང་དུ་མཐོང་བའི་གོ་ས་མེ་ལོང་གི་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་དང་། ཤེས་ པ་དང་ཡུལ་གྱི་བར་སྟོང་པའི་ཆ་དང་། ནང་གི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ཀུན་ཏུ་ཡང་མེད་ན་ཕྱོགས་གཞན་དུ་ག་ལ་ཡོད། མ་རྙེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པའང་རིགས་པ་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མ་རྙེད་པར་ཡང་ཡོད་པར་བཟུང་བས་ཆོག་ན་མོ་གཤམ་བུ་ཡང་ཡོད་པར་ཅིས་མི་འཛིན། དེས་ན་སྣང་ཡང་བདེན་པ་མེད་པ་དཔེ་དེའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་མཚན་མོ་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་དག །དྭངས་ཤིང་རྙོག་པ་མེད་པའི་ཆུ་ནང་སྣང་། །ཆུ་ཟླ་སྟོང་པ་གསོག་སྟེ་གཟུང་དུ་མེད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་འདི་སྐབས་དཔེ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཅུང་ཟད་དགག་ན། རྒྱལ་དཔོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ན་རེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་མཐོང་བ་ནི། མེ་ལོང་གི་ངོས་ལ་རང་གི་མིག་གི་འོད་ཟེར་ཕོག་ནས་ཕྱིར་ལོག་པས་རང་གི་བཞིན་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་དམིགས་པ་ཡིན་པ་ལ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཐ་སྙད་བཏགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དག་གི་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་དུ་གཟུགས
Chinese
其他如何研究也难以获得如实的确信。总的来说，这种理路在其他场合区分他法、三相和破立的论式非常重要，但此处担心文字繁多而未写，详细内容应从量论中了解。三、显现却无有真实的例子是影像等。对此，《父子相见经》中说：“如极清净之明镜，如何无有自性之，影像显现那般地，汝应如是知诸法。”如是所说，影像等这些虽然显现却不真实，世间人也承认，以其为例子，从而以理证了知一切法也与之相同。即是说，镜子和面容相互成为缘起时，就会出现面容的形态的影像，物体所具有的颜色和形状等不混杂地显现可见。如果不对其进行观察分析，仅停留在所见所显的层面，就会像与实物无差别般显现，但如果进行分析，则在其上连面容等实物的微尘许的部分也找不到，不仅如此，虽然无可阻挡地亲身经历显现，但如果进行分析，则影像在何处显现的位置，无论是镜子的内外中间，还是觉知和对境之间的空隙，还是内在觉知本身的部分，都不存在，那在其他地方又怎么会有呢？明明没有找到却执着为存在也是不合道理的。如果找不到也承许为存在就可以的话，那为何不也执着石女之子为存在呢？因此，应如彼显现却无有真实的例子般了知。同样，《三昧王经》中说：“如是夜晚水中月，清澈无垢水中现，水中月空无积聚，不可执取当知法，一切诸法亦如是。”如是说。对此，此时稍稍驳斥对例子的邪分别。胜论派等说：如此见到影像，是由于自己的眼光照射到镜面后反射回来，从而如此照见自己的面容等，因此才安立了影像的名称。按照他们的观点，名言上是色
English
However one examines it otherwise, it is difficult to obtain a true conviction. In general, it is very important for this type of reasoning to thoroughly distinguish between other instances, the three aspects, and the formulation of refutation and establishment, but here I have not written it for fear of many words, but the details should be learned from the treatises on valid cognition. The third example of something that appears but is not true is reflections and so on. In this regard, the Sutra of Meeting Father and Son says: Just as in a very pure mirror, how a reflection appears without inherent existence, you should know all phenomena in the same way. As it is said, these reflections and so on, although they appear, are not true, and worldly people also acknowledge this. Using this as an example, one understands through reasoning that all phenomena are the same. That is, when a mirror and a face become interdependent, an image of the face's form appears, and the color and shape of the object are clearly visible without being mixed. If one does not examine or analyze it, but simply leaves it as it is seen and appears, it seems as if there is no difference from the real object, but if one analyzes it, one cannot find even a tiny particle of the real object such as the face on it. Moreover, although one experiences the appearance without obstruction, if one analyzes it, the place where the image is seen, whether it is the inside, outside, or middle of the mirror, or the space between awareness and the object, or the part of the inner awareness itself, does not exist anywhere, so how can it exist elsewhere? It is not reasonable to hold on to something as existing when it has not been found. If it is acceptable to assume that something exists even if it cannot be found, then why not also assume that the child of a barren woman exists? Therefore, one should understand it as an example of something that appears but is not true. Similarly, the King of Samadhi Sutra says: Just as the moon in the water at night appears in clear and unpolluted water, the moon in the water is empty and cannot be accumulated or grasped, you should know that all phenomena are the same. So it is said. In this case, let us briefly refute some misconceptions about the example. The Vaisheshikas and others say: Seeing a reflection in this way is because one's own light shines on the surface of the mirror and is reflected back, so one sees one's own face and so on, and therefore the name reflection is given. According to their view, in terms of convention, it is form.